Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1013

ตอนที่ 1013 พวกเขายังไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ (2)

ทุกวันนอกจากข่าวที่ถาโถมเข้าใส่อย่างไม่หยุดหย่อน แต่ละทวีปยังจัดกิจกรรมแจ้งเตือนการนับถอยหลังด้วย

5 วัน!

4 วัน!

3 วัน!

2 วัน!

1 วัน!

คืนก่อนวันเปิดมหกรรมดนตรีบลูสตาร์!

โลกออนไลน์จากทุกทวีป ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน ล้วนคึกคักอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

‘ในที่สุดก็จะเริ่มแล้ว!’

‘ฉีโจวของเรายิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน!’

‘ก็แค่ทวีปเล็กๆ อย่างฉีโจว ยังกล้าเรียกตัวเองว่าไร้เทียมทาน ดูฉู่โจวของเราบดขยี้พวกคุณ!’

‘ฉู่โจวแค่นี้ยังกล้ามาขิง? น่าจะไม่รู้ว่าเยี่ยนโจวของเราคือเจ้าแห่งการบดขยี้คู่แข่ง!’

‘หานโจวขอหัวเราะเยาะพวกขี้โม้หน่อยเถอะ ดนตรีของพวกเราไปไกลกว่าพวกคุณหลายขุมแล้ว!’

‘จ้าวโจว: อะไรนะ?’

‘เว่ยโจวเราบอกว่า การแข่งขันมาอยู่ถึงหน้าบ้านแล้ว จะให้แพ้ได้ยังไง!’

‘พวกคุณเข้าใจหรือเปล่าว่าทำไมฉินโจวถึงได้ชื่อว่าเป็นมาตุภูมิแห่งดนตรี?’

‘เหอะๆ ’

‘ก็แค่ชื่อเสียงปลอมๆ เท่านั้นแหละ’

‘จงโจวไม่เคยยอมรับหรอกว่าพวกแกเป็นมาตุภูมิแห่งดนตรี!’

กลิ่นดินปืนคละคลุ้ง

แต่เรื่องนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบในทางที่ไม่ดี ทุกคนเพียงแค่ข่มกันไปมาเพื่ออวดความเกรียงไกรของทวีปตนเอง

นี่คือการแข่งขันที่ทุกคนมีส่วนร่วม!

แม้แต่กลุ่มธุรกิจสีเทาก็เริ่มขยับตัว

มีคนเปิดโต๊ะรับพนันออนไลน์ เดิมพันคะแนนการแข่งขันของแต่ละภูมิภาค!

ในแง่หนึ่งอาจกล่าวได้ว่า

อิทธิพลของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์นั้นยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว่างานบลูเกมส์!

บลูเกมส์เป็นการแข่งขันของนักกีฬา วงการนักกีฬามีซูเปอร์สตาร์อยู่เพียงไม่กี่คน อีกทั้งกีฬาหลายประเภทก็เป็นกีฬาที่มีผู้ติดตามน้อย จึงไม่ได้รับความสนใจจากคนทั่วไปมากนัก

ทว่ามหกรรมดนตรีบลูสตาร์เป็นการแข่งขันของนักร้อง!

แต่ละทวีปมีศิลปินดังมากมาย อีกทั้งดนตรีเป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้โดยง่าย คนทั่วไปสามารถฟังเข้าใจ จึงได้รับความสนใจจากผู้คนมากกว่าหลายเท่า!

…

เป็นเช่นนี้

ค่ำคืนก็ผ่านไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาสิบโมงตรงพิธีเปิดมหกรรมดนตรีบลูสตาร์เริ่มต้นขึ้น!

เนื่องจากนี่เป็นมหกรรมบลูสตาร์ครั้งแรก เจ้าภาพจัดงานจึงเป็นเว่ยโจวซึ่งรับหน้าที่ดูแลพิธีเปิดทั้งหมด

การถ่ายทอดสดออกอากาศไปทั่วทั้งบลูสตาร์!

พิธีเปิดครั้งนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

การแสดงร้องและเต้นอันตระการตาถูกถ่ายทอดสูดสายตาของผู้ชมทั่วทั้งบลูสตาร์ได้รับชม!

เว่ยโจวนำเอาเทคโนโลยีเวทีสุดล้ำมาใช้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เสียงร้องประสานจากราชาเพลงและราชินีเพลงจากเว่ยโจวดังกึกก้องสะกดใจผู้ชมทั้งสนาม

เพียงแค่ช่วงเปิดงาน ก็สามารถดึงทุกคนเข้าสู่บรรยากาศของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ได้อย่างเต็มที่!

หลังจากพิธีเปิดจบลง

ฝ่ายผู้จัดงานมหกรรมเพลงบลูสตาร์ได้ดำเนินพิธีการอย่างเป็นทางการต่อไป

แขกผู้ทรงเกียรติทยอยเข้าสู่สนาม

ขบวนตัวแทนจากแต่ละทวีปเดินเข้าสู่พิธี

หัวหน้าโค้ชของแต่ละทวีปกล่าวสุนทรพจน์

ประธานคณะกรรมการจัดงานขึ้นกล่าวเปิดงาน

แม้ว่าขั้นตอนเหล่านี้จะเป็นเพียงพิธีกรรมตามระเบียบแบบแผน แต่ไม่มีใครรู้สึกเบื่อหน่ายเลย เพราะงานแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ระดับมหกรรมดนตรีบลูสตาร์จำเป็นต้องมีพิธีการที่สมศักดิ์ศรีเพื่อแสดงถึงความยิ่งใหญ่และเป็นทางการ!

ขึงขัง

สง่างาม

อลังการ

นี่คือความประทับใจแรกที่พวกเขามีต่อเซี่ยนอวี๋

ส่วนเรื่องผลงานและความสำเร็จของเขา ผู้ชมจากจงโจวกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย

พวกเขารู้สึกขบขันเสียด้วยซ้ำ

อันดับหนึ่งของศิลปินรุ่นใหม่ในวงการดนตรีบลูสตาร์?

คุณถามความเห็นพวกเราหรือยัง?

หลายปีผ่านไป เจ็ดทวีปก็ยังคงชอบหลอกตัวเองเหมือนเดิม

ในขณะที่ห้องถ่ายทอดสดกำลังพูดถึงความสามารถของเซี่ยนอวี๋

มีผู้ชมจากจงโจวรายหนึ่งเย้ยหยันผ่านคอมเมนต์ว่า ‘มีทั้งหมด 108 เหรียญทองนะ ไม่รู้ว่าพวกเราจะได้เกิน 50 เหรียญหรือเปล่า เพราะในบลูเกมส์ครั้งที่แล้ว เราก็ได้เหรียญทองมากกว่าที่สองถึง 28 เหรียญ ทุกครั้งก็จะเป็นการแข่งขันที่ไร้ซึ่งความกดดันแบบนี้ตลอด เจ็ดทวีปที่เหลือช่วยสร้างแรงกดดันให้พวกเราบ้างได้ไหม?’

…

ในวิลลาแห่งหนึ่งของจงโจว

เสียงถ่ายทอดสดของของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ดังสนั่น

คนคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอโทรทัศน์

ทันทีที่ผู้บรรยายเอ่ยถึงชื่อ ‘เซี่ยนอวี๋’ หัวใจของเธอกระตุกวูบ!

ขณะนั้นเอง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เสียงจากปลายสายเอ่ยขึ้นว่า “ซงเต่าอวี่”

ซงเต่าอวี่กำโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงแฝงด้วยความขมขื่น ราวกับหวนนึกถึงความทรงจำในตอนที่ต้องหนีออกจากฉินโจวกลางดึก

“เฉิงซาง”

“เขามาแล้ว”

อีเถิงเฉิงซึ่งอยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์ถอนหายใจยาว “ผู้บรรยายงี่เง่าพวกนั้น หรือแม้แต่คนจงโจวทั้งหมด ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เลย”

“จงโจวนี่นะ…”

“ช่างหยิ่งผยอง…”

“เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น เราจะต้องทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มี เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของจงโจว!”

“เข้าใจแล้ว”

…………………………………………………………………