เข้าสู่ระบบผ่าน

Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1022

ตอนที่ 1022 ฝีมือของผมแค่ระดับมืออาชีพเอง (2)

หานโจว

ชาวหานซึ่งพลาดแชมป์ไป ถึงกับจิตใจพังทลายไปไม่น้อย!

เหมือนกับว่าชาวอเมริกันถูกชาวจีนเอาชนะด้วยเพลงภาษาอังกฤษ เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ต้องเข้าใจก่อนว่า

ในฉินโจวนั้น วัฒนธรรมแร็ปไม่ใช่กระแสหลัก

แต่หานโจวต่างหาก ที่ถือเป็นสวรรค์ของดนตรีแนวแร็ป

ชาวหานมีความหวังกับการแข่งขันแร็ปครั้งนี้สูงมาก ถึงขั้นวางแผนจะโกยเหรียญทองหลายเหรียญจากรายการนี้เลยทีเดียว!

“ฝีมือเราไม่ถึงเขาจริงๆ !”

“ภาษาอังกฤษของเฉินจื้ออวี่ ทำไมถึงคล่องขนาดนั้น!”

“อะไรที่ทำให้ผู้เข้าแข่งขันจากฉินโจวคนนี้ ขยันฝึกภาษาอังกฤษขนาดนี้กัน!?”

“ไหนทุกทวีปต่างก็บอกว่าภาษาอังกฤษเรียนยากไง?”

“สรุปว่าใครกันแน่ที่เป็นคนหานโจว!?”

“เทียบกับเฉินจื้ออวี่แล้ว ผู้เข้าแข่งขันของหานโจวอย่างกับคนฉินที่พูดอังกฤษไม่เป็น!”

ทำไมเฉินจื้ออวี่ถึงเก่งอังกฤษขนาดนี้?

คำตอบข้อนี้ คนในราชวงศ์ปลาเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

เพื่อจะได้ร้องเพลงภาษาอังกฤษที่เซี่ยนอวี๋แต่ง สมาชิกในราชวงศ์ปลาทุกคนเคยฝึกอังกฤษกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ถึงขั้นเกิดศึกชิงตำแหน่งกันภายในเลยด้วยซ้ำ!

เพื่อจะชนะศึกแย่งสิทธิ์ในราชวงศ์ปลา

เฉินจื้ออวี่ถึงกับไปจ้างครูสอนภาษาอังกฤษจากหานโจวมาเรียนแบบจัดเต็ม ใช้เวลาฝึกไม่รู้กี่ชั่วโมง!

เขาแค่ต้องการเป็นคนแรก ที่จะได้ร้องเพลงภาษาอังกฤษของเซี่ยนอวี๋เท่านั้น!

ด้วยพื้นฐานแบบนี้

แม้แต่เว่ยห่าวอวิ้นซึ่งภาษาอังกฤษอ่อนสุดในราชวงศ์ปลา ยังสามารถสนทนาภาษาอังกฤษกับชาวหานได้สบาย!

จงโจว

ในห้องถ่ายทอดสด

ผู้บรรยายทั้งสองก็ทยอยประกาศผลการแข่งขันของสามรายการเล็ก

ก่อนหน้านี้ที่เคยกวาดชัยชนะทั่วทั้งเจ็ดทวีป

แต่กลับเก็บได้เพียงสามเหรียญเงินจากการแข่งขันสามรายการเล็กในรอบนี้!

ไม่ได้เหรียญทองแม้แต่เหรียญเดียว!

ถึงเหรียญเงินจะนับว่าใช้ได้ แต่การที่ไม่ได้เหรียญทองเลย นั้นทำให้ทั้งจงโจวยอมรับไม่ได้!

“ทำไมราชวงศ์ปลาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้คะ!”

เสียงของผู้บรรยายหญิงจากจงโจวถึงกับสั่นเครือจนแทบร้องไห้

ใครจะได้เหรียญทองที่สองให้ฉินโจวก็ช่าง

แต่ทำไมต้องเป็นคนจากราชวงศ์ปลา!?

“เราประเมินราชวงศ์ปลาต่ำไปจริงๆ ”

ผู้บรรยายชายพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น “เจียงขุย จ้าวอิ๋งเก้อ ซย่าฝาน แล้วก็เฉินจื้ออวี่ แต่ละคนแข็งแกร่งมาก ราชวงศ์ปลาซึ่งมีนักร้องแค่หกคน อาจกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของจงโจวในมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ครั้งนี้เลยก็ได้นะครับ”

ต้องเข้าใจว่า

ไม่นานก่อนหน้านี้

ในห้องถ่ายทอดสดของจงโจว

ผู้ชมจากจงโจวยังพูดจาเสียดสีราชวงศ์ปลา หยอกล้อคำว่า ‘ราชวงศ์’ ในชื่อกลุ่มของพวกเขา

ทว่าตอนนี้ พวกเขาทั้งหมดโดนราชวงศ์ปลาตบหน้ากลับไปเต็มรัก ทั้งที่มีนักร้องเพียงแค่หกคน กลับมีถึงสองคนที่คว้าเหรียญทองให้ฉินโจวได้!

อัตราการคว้าแชมป์จะสูงไปไหม!?

“บ้าชะมัด ที่นี่มันเป็นราชวงศ์ของวงการเพลงจริงๆ !”

“มีนักร้องแค่หกคน แต่สองคนคว้าเหรียญทองได้!”

“เพิ่งจะวันที่สองของการแข่งขันเองนะ ใครจะกล้ารับประกันว่าราชวงศ์ปลาจะไม่คว้าเหรียญทองให้ฉินโจวอีก?”

“นี่มันวงอันดับหนึ่งของฉินโจวชัดๆ !”

“แย่แล้วไหมล่ะ อันดับเหรียญทองของพวกเราจะโดนแซงไหมเนี่ย?”

“รายการพวกนี้ พวกเราไม่ใช่แค่แพ้ฉินโจว แต่แพ้แม้กระทั่งฉีโจวกับเว่ยโจวด้วย!”

“ทีมโค้ชทำอะไรกันอยู่!?”

หลินเยวียนพูดอยู่นานโข แต่พบว่าผู้ชมในคอมเมนต์เข้าใจเพียงส่วนน้อย ส่วนใหญ่พิมพ์กลับมาว่า ‘ไม่เข้าใจ แต่ฟังดูเท่มาก’

“งั้นแบบนี้แล้วกัน”

หลินเยวียนตัดสินใจใช้วิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด “เดี๋ยวผมจะเล่นให้ดูสักหน่อยก็แล้วกันครับ”

ห้านาทีต่อมา

เสียงบรรเลงวิโอลาของหลินเยวียนก็ดังขึ้นในห้องถ่ายทอดสด

ผู้ชมจำนวนไม่น้อยที่เล่นวิโอลาเป็นถึงกับตะลึงไปกับการบรรเลงของเซี่ยนอวี๋

จากนั้นคำพูดคลาสสิกประจำห้องถ่ายทอดสดก็ปรากฏเต็มหน้าจอว่า

‘คุณไปลงแข่งเดี๋ยวนี้เลย!!’

ผู้ที่เข้าใจจริงต่างก็รู้กันดีว่า ฝีมือการบรรเลงวิโอลาของเซี่ยนอวี๋นั้นนับว่าว่าสูงมาก เป็นระดับมืออาชีพได้เลยทีเดียว!

แต่หลินเยวียนกลับตอบอย่างถ่อมตัว แถมยังตรงไปตรงมาจนน่าตกใจว่า “ฝีมือการเล่นวิโอลาของผมน่ะแย่มากเลยครับ แค่ระดับมืออาชีพเอง ไปลงแข่งก็คงทำผลงานได้ไม่ดีหรอก…”

[ฝีมือแย่มาก]

[ระดับมืออาชีพ]

ปัญหาคือ คนที่รู้จริงต่างก็รู้ว่าเขาไม่ได้คุยโม้ เพราะพ่อเพลงคนนี้ฝีมือด้านวิโอลาอยู่ในระดับมืออาชีพจริงๆ

นี่มันหมายความว่าอย่างไร

แม้จะเป็นพ่อเพลง แต่โดยทั่วไปแล้วพ่อเพลงแค่ถนัดด้านการแต่งเพลงกับทฤษฎีดนตรี หากให้มาเล่นเครื่องดนตรีจริงๆ ละก็ จะมีสักกี่คนที่แตะถึงระดับมืออาชีพหรอก

แต่สิ่งที่ทุกคนไม่รู้ และไม่มีใครกล้าคิดเลยก็คือ…

ที่จริงแล้วเครื่องดนตรีทุกชนิดของหลินเยวียน ล้วนได้รางวัลจากระบบ จนมีฝีมือในระดับมืออาชีพมาหมดแล้ว

โดยเฉพาะเปียโนที่ทะลุถึงระดับปรมาจารย์ไปเรียบร้อย!

แล้วระดับปรมาจารย์นั้นหมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ?

ประมาณว่าถ้าหากหลินเยวียนลงแข่งในมหกรรมดนตรีบลูสตาร์จริงๆ เขาอาจจะคว้าเหรียญทองมาได้เลยนั่นแหละ!

แน่นอนว่า…

ตราบใดที่หลินเยวียนยังเล่นสนุกอยู่ในห้องถ่ายทอดสดนี้ต่อไป วันหนึ่งทุกคนก็จะได้รู้เรื่องนี้กันอยู่ดี!

………………………………………………………

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน