Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1024
ตอนที่ 1024-3 เทพแห่งเครื่องดนตรี (3)
ฟังเขาพูดเข้า แบบนี้มันใช่คำพูดของคนปกติไหม?
นายคิดว่ามืออาชีพหาง่ายเหมือนซื้อผักกาดขาวที่ตลาดหรือไง!?
สมแล้วที่เป็นเทพบุตรของฉัน!
เสี่ยวหมี่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นหลินเยวียนแล้วก็ใจบาง รู้สึกว่าหัวใจของเธอไม่เป็นของเธออีกต่อไป
ครืน!
ห้องถ่ายทอดสดแทบระเบิด!
หลังจากเมื่อวานที่หลินเยวียนโชว์ฝีมือระดับมืออาชีพในการบรรเลงวิโอลา วันนี้เขาก็แสดงฝีมือการบรรเลงเชลโลระดับเดียวกันอีก!
ไม่มีใครกล้าสงสัยคำพูดของอันหง
การกล่าวเช่นนี้ต่อหน้าผู้ชมมากมาย อันหงไม่มีทางพูดโกหกแน่นอน ไม่เช่นนั้นจรรยาบรรณในวิชาชีพของเขาจะถูกตั้งคำถามทันที!
‘นี่มันมนุษย์เทพเจ้า!”
‘เดี๋ยวๆ จำได้ว่าเปียโนของพ่อเพลงอวี๋ก็ระดับมืออาชีพเหมือนกันนะ มีคนในวงการหลายคนยืนยันไว้แล้ว!”
‘นี่มันเทพเซียนอะไรกัน!!’
‘เดี๋ยวนะ!’
‘ฉันจำได้ว่าพ่อเพลงอวี๋เล่นเปียโนได้ระดับมืออาชีพเหมือนกันนี่นา มีพ่อเพลงหลายคนยืนยันเรื่องนี้ด้วยตัวเองเลยนะ’
‘แม่เจ้า!’
‘เปียโน วิโอลา และเชลโล ทั้งหมดระดับมืออาชีพ?’
‘ระดับมืออาชีพดูไร้ค่าขนาดนี้เมื่อไหร่กัน?’
‘ตอนนี้วงการนักประพันธ์เพลงมันแข่งขันกันขนาดนี้แล้วเหรอ แค่เข้าใจทฤษฎีไม่พอ ต้องเล่นเครื่องดนตรีได้ระดับมืออาชีพอีก?’
‘พ่อเพลงอวี๋ คุณกำลังปิดกั้นช่องทางหาเงินของนักดนตรีมืออาชีพอยู่นะรู้ไหม!’
ชั่วขณะนั้น
ในไลฟ์สดของฉินโจวก็กลับเข้าสู่โหมด ‘พ่อเพลงอวี๋โชว์ของ’ อีกครั้ง!
แต่สำหรับการแข่งขันในวันนี้
การประกวดเชลโลยังเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น…
…
ในห้องถ่ายทอดสดวันนี้
เนื่องจากนนี้รอบการแข่งขันมีน้อยลง ทำให้จำนวนรายการแข่งขันมีมากขึ้น จึงมีการถ่ายทอดสดการแข่งขันสำคัญหลายรายการติดต่อกัน!
เบส…
กู่เจิง…
ผีผา…
กลองชุด…
ไวโอลิน…
วันนี้เน้นไปที่การแข่งขันเครื่องดนตรี!
ในทุกๆ ประเภทเครื่องดนตรี เซี่ยนอวี๋ก็สาธิตให้ผู้ชมชมกันแบบสดๆ !
และในทุกๆ ประเภทเครื่องดนตรีเซี่ยนอวี๋ก็แสดงฝีมือที่ไม่ธรรมดา!
ในห้องถ่ายทอดสด!
ผู้ชมแทบจะบ้าไปแล้ว!
‘เครื่องดนตรีหลักๆ พวกนี้ พ่อเพลงอวี๋เล่นได้หมดเลย เขาคนเดียวก็รวมวงได้แล้วนะเนี่ย!’
‘พระเจ้าช่วย!’
‘เก่งเกินไปแล้ว!’
‘นี่แหละที่เรียกว่าพ่อเพลงตัวจริง!?’
‘พูดอะไรน่ะ พ่อเพลงทั่วไปยังทำแบบนี้ไม่ได้ นี่มันเทพชัดๆ !’
‘ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเซี่ยนอวี๋ถึงได้เป็นพ่อเพลงที่อายุน้อยที่สุดในบลูสตาร์ นี่มันพรสวรรค์ระดับเทพด้านเครื่องดนตรี!’
‘ถ้าคนคนหนึ่งจะเล่นเครื่องดนตรีได้หลายอย่างก็พอเข้าใจนะ เพราะพวกอัจฉริยะเรียนรู้เร็ว แต่เล่นได้ทุกชิ้นแถมระดับสูงแบบนี้ออกจะโอเวอร์เกินไปหรือเปล่า!’
‘อหหหหหหหห!!’
‘เครื่องดนตรีพวกนี้เป็นเครื่องดนตรีกระแสหลักเกินไป แข่งกันให้แรงกว่านี้หน่อยได้ไหม เอาเครื่องดนตรีที่ทำให้พ่อเพลงอวี๋ต้องกุมขมับมาบ้าง ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเล่นได้ทุกอย่าง!’
‘งั้นเอาปี่สั่วน่ามาเลย!’
‘พูดบ้าอะไรน่ะ! คนที่แต่งเพลงจิ่วเอ๋อร์ได้แบบนั้น จะเล่นไม่เป็นสั่วน่าได้ยังไง ต้องหาเครื่องที่ยากกว่านี้แล้วล่ะ!’
…
ปี่สั่วน่า?
หลินเยวียนเห็นชาวเน็ตพูดถึงปี่สั่วน่า จึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “เครื่องดนตรีอย่างปี่สั่วน่า ผมก็พอรู้อยู่บ้างนิดหน่อยนะครับ อยากฟังกันไหม?”
ฟังบ้าอะไรล่ะ!
รู้แล้วว่าเก่งมาก!
คุณจะมาเป่าสั่วน่าทำไมล่ะ จะส่งพวกเราไปสู่ที่ไกลโพ้นกันหมดหรือยังไง!?
แต่หลินเยวียนไม่สนหรอกว่าใครอยากฟังหรือไม่ อยากฟังหรือไม่ เขาก็หยิบสั่วน่ามาเป่าให้ดูเลย ครั้งนี้เลือกเป่าแบบครึกครื้น เอฟเฟ็กต์รายการพุ่งสูงเต็มปรอท!
…
และในตอนนั้นเอง
การแข่งขันสุดท้ายของวันนี้ก็เริ่มขึ้นแล้ว
แม้การแข่งขันนี้จะถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มเครื่องดนตรีเหมือนกัน แต่รูปแบบกลับน่าสนใจมาก เพราะไม่ได้เป็นการเปรียบเทียบเครื่องดนตรีชนิดเดียว ทว่าเป็นการนำเครื่องดนตรีเฉพาะกลุ่มที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักหลายชนิดมารวมแข่งกันในรายการเดียว อาจเป็นเพราะเครื่องดนตรีเหล่านี้หายากเกินไป จนจัดการแข่งขันเดี่ยวไม่ได้ และถ้าไม่ใส่ไว้ในงานมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ก็คงน่าเสียดาย จึงรวบรวมมาแข่งกันเพื่อชิงเหรียญทองเพียงเหรียญเดียว
สายตาของผู้ชมเป็นประกายทันที!
ในที่สุดก็เจออะไรที่ท้าทายบ้างแล้ว!
มีคนส่งคอมเมนต์เข้ามาท้าทายอีกครั้ง
‘หนิวเจี่ยวเผาคืออะไร พ่อเพลงอวี๋รู้จักไหม ของแบบนี้ก็ถือว่าเป็นเครื่องดนตรีด้วยเหรอ?’
“พอรู้อยู่บ้าง”
หลินเยวียนเริ่มอธิบายให้ทุกคนเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องดนตรีนี้ว่า “หนิวเจี่ยวเผาเป็นเครื่องเป่าที่มีลักษณะเฉพาะตัวมากชนิดหนึ่งในตระกูลเครื่องดนตรีของบลูสตาร์ ทำจากเขาสัตว์ มีต้นกำเนิดจากชนเผ่าล่าสัตว์ในยุคโบราณ เสียงของมันนุ่มนวล ละมุนละไม มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ส่วนรูปลักษณ์ก็แปลกตา เดี๋ยวผมเล่นดูสักท่อนแล้วกันนะครับ”
ผู้ชมถึงกับอึ้งกันไปอีกระลอก!
……
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง
อีกคนในไลฟ์ก็ยังไม่ยอมแพ้:
‘นี่ๆๆๆๆๆ …คุณรู้จักอันนี้ไหม…อ้อ จริงสิ เรียกว่าคาซู คุณเป่าคาซูเป็นไหม?’
“พอเล่นได้บ้างครับ เครื่องดนตรีนี้เรียกว่าขลุ่ยคาซู เป็นเครื่องดนตรีที่น่าสนใจมาก มันใช้เสียงฮัมจากลำคอของคนเล่น แล้วตัวมันจะใช้แผ่นเยื่อและท่อเสียงขยายเสียงฮัมให้ฟังดูแหบพร่า เดี๋ยวผมเล่นดูสักท่อนแล้วกัน’
ผู้ชมพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว!
…
สี่สิบนาทีต่อมา
‘พ่อเพลงอวี๋ ลองแสดงกลองตัพลาที่คุณบอกว่าพอรู้อยู่บ้างให้ดูหน่อยสิ’
‘กลองตัพลาแบบดั้งเดิมนั้น ผู้เล่นจะนั่งกับพื้น กลองเสียงต่ำจะวางไว้ทางซ้าย กลองเสียงสูงจะวางทางขวา ใต้ตัวกลองจะมีเบาะผ้ารองไว้ เล่นด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมกัน ส่วนผู้เข้าแข่งขันคนนี้ได้ปรับรูปแบบการเล่นเล็กน้อย แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ เรามีอุปกรณ์ไม่ครบ เดี๋ยวเล่นให้ดูแบบสักหน่อยแล้วกันครับ’
ผู้ชมแทบคุกเข่าลงกับพื้น!
…
ไม่ว่าจะเป็น ‘พอรู้อยู่บ้าง’
หรือ ‘เดี๋ยวลองเล่นให้ดู’
ในน้ำเสียงสบายๆ ของเซี่ยนอวี๋ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดนตรีกระแสหลัก เครื่องดนตรีที่ไม่ค่อยเป็นที่นิยม หรือแม้กระทั่งเครื่องดนตรีหายากที่แทบไม่มีใครเคยได้ยินชื่อ ก็ไม่มีชิ้นไหนที่เขาเล่นไม่เป็น!
ปีศาจชัดๆ !
ผู้ชมยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง!
แทบจะคุกเข่าขณะที่รับชมการถ่ายทอดสด!
หลินเยวียนเองก็รู้สึกสะท้อนใจอยู่ไม่น้อย เพราะในบรรดาเครื่องดนตรีหายากเหล่านี้ หลายชิ้นเขาเองก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แต่ด้วยความที่เขาเคยได้รับรางวัลจากระบบที่ทำให้เขาเชี่ยวชาญเครื่องดนตรีทุกชนิด เมื่อได้จับเครื่องดนตรีเหล่านี้ขึ้นมา วิธีการบรรเลงก็ผุดขึ้นมาในห้วงสำนึกของเขาในทันที ทำให้เขาสามารถรับมือกับเครื่องเล่นได้อย่างง่ายดาย
‘เทพแห่งเครื่องดนตรี!’
ข้อความยอดไลก์สูงสุดกลายเป็นสีแดง ปรากฏอยู่กลางหน้าจอ ก่อนจะมีผู้ชมจำนวนมหาศาลเข้ามาพิมพ์ข้อความว่า ‘เทพแห่งเครื่องดนตรี’ กัน!
วันที่สามของการแข่งขัน
การบรรยายของเซี่ยนอวี๋ยังคงร้อนแรงเหมือนเดิม!
………………………………………………………………..
[1] ฉื่อปา หรือซาคุฮาจิ คือขลุ่ยไม้ไผ่ญี่ปุ่นโบราณ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...