Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1026

ตอนที่ 1026-2 สง่าราศี (2)

ทีมโค้ชจากแต่ละทวีป

ไม่มีใครรู้สึกแปลกใจเลย

ชัยชนะของหยางจงหมิง ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เหล่าพ่อเพลงทุกคนเห็นตรงกันอยู่แล้ว แต่บนใบหน้าของทุกคนก็ยังเต็มไปด้วยความตะลึง

“ทำไมฉันรู้สึกว่าหยางจงหมิงน่ากลัวยิ่งกว่าสมัยก่อนอีก?”

“ไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงเมื่อไหร่ ต้องมีคนเจ็บทุกที”

“ฟาดทีเดียวจบ เฉือนทีเดียวขาด นี่แหละคือโค้ชใหญ่จากฉินโจวผู้กุมบังเหียนของทวีป”

“ผลงานของเขายิ่งนานวันยิ่งสุขุม หนักแน่น และสง่างามมากขึ้นเรื่อยๆ”

“ฉันเริ่มตั้งตารอกลิ่นดินปืนคลุ้งหลังการผนวกรวมของจงโจวขึ้นมาแล้วละ”

“อบิเกลจะหวังล้างแค้นหยางจงหมิง บอกเลยว่ายาก!”

“มหกรรมดนตรีบลูสตาร์น่าจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หยางจงหมิงเป็นที่รู้จักในวงกว้าง แต่ก่อนแม้ผลงานของเขาจะได้รับเสียงชื่นชมอย่างล้นหลามในวงการดนตรี ทว่าตัวเขาเองกลับเป็นคนที่ถ่อมตัวและไม่ค่อยออกสื่อ ทำให้ประชาชนทั่วไปยังไม่เข้าใจถึงความสามารถของเขาอย่างแท้จริง”

…

จงโจว

ใบหน้าของอบิเกลเริ่มแดงระเรื่อ!

เขากลับรู้สึกตื่นเต้นงั้นหรือ!?

ใช่แล้ว

หยางจงหมิงที่เป็นแบบนี้นี่แหละ คือคนที่เขาเฝ้านึกถึงอยู่ในใจมาโดยตลอด

สำหรับอบิเกลแล้ว การได้เอาชนะคู่ต่อสู้ระดับนี้ ถึงจะรู้สึกว่าน่าสนใจจริงๆ

แม้ว่าสำหรับเหล่าพ่อเพลงคนอื่นๆ ในจงโจว บทเพลงของหยางจงหมิงจะเป็นเหมือนฝันร้ายก็ตาม

‘หมอนี่นับวันก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นทุกที’

‘นี่แค่เพลงเดียวเองนะ เขาไม่มีทางมาร่วมงานบลูสตาร์ด้วยแค่เพลงเดียวหรอก!’

‘เขาต้องรอจังหวะสำคัญ แล้วลงมือเพื่อตัดสินเกมในทีเดียวแน่นอน’

‘ตอนนี้ได้แต่ภาวนา ขอให้เขาเตรียมเพลงมาไม่เยอะเกินไป ไม่อย่างนั้นบางรายการของเราคงลำบากแน่’

‘ยังไม่รวมถึงที่ฝั่งหยางจงหมิงยังมีเซี่ยนอวี๋กับลู่เซิ่งอยู่ด้วยอีกนะ’

‘คู่แข่งตัวฉกาจไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ’

…

ข้อสรุปจากแต่ละฝ่ายไม่ผิดเลย

มหกรรมดนตรีบลูสตาร์ คือเวทีที่ดีที่สุดในการแสดงพลังของหยางจงหมิง!

เพียงแค่ออกโรงเป็นครั้งแรก ก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง และทำให้ทุกคนเข้าใจทันทีว่า ทำไมเขาถึงได้เป็นหัวหน้าโค้ชใหญ่ของฉินโจว!

ความแก่วิชา!

ผลงานของเขานั้นมีความสุกงอมอย่างถึงที่สุด

นั่นคือเสน่ห์ของความพอดีและกลมกล่อม

เสมือนราชาที่ถือดาบใหญ่ไร้คม ทว่าฟาดออกไปทีเดียวกลับสะเทือนปฐพี!

ห้องถ่ายทอดสดของหานโจว

โค้ชจางหมิงซึ่งก่อนหน้านี้ถูกผลงานของนักร้องจงโจวเล่นงานอย่างหนักหน่วง ตอนนี้เอ่ยขึ้นมาว่า “ผมจะบอกความลับอย่างหนึ่งให้ฟังนะ หยางจงหมิงเคยประมือกับอบิเกลหัวหน้าโค้ชของจงโจวมาแล้วครั้งหนึ่ง เรื่องนี้มีแต่คนในวงการเท่านั้นที่รู้ นอกวงการไม่เคยมีใครพูดถึง”

“ผลเป็นอย่างไรครับ”

“อบิเกลเป็นฝ่ายยอมแพ้”

“เฮือก!”

ผู้บรรยายของหานโจสูดลมหายใจอย่างด้วยความตะลึง!

จางหมิงพูดอย่างสะท้อนใจว่า “รู้ไหมทำไมทุกคนถึงกลัวหยางจงหมิงนัก เพราะดนตรีนั้นมีกำแพงบางอย่าง อย่างไวโอลินน่ะ ทุกคนฟังแล้วเข้าใจจริงหรือ?”

เขาส่ายหน้า

จากนั้นจึงพูดต่อ “สิ่งที่น่ากลัวของหยางจงหมิงก็คือ แม้คุณจะไม่เข้าใจไวโอลิน แต่พอคุณได้ฟังเพลงไวโอลินของเขา คุณจะ หยุดฟังไม่ได้ คุณจะเผลอใจหลงใหลในเสียงเพลงจากใจจริง แม้คุณจะไม่สามารถอธิบายได้เลยว่า คุณชอบมันตรงไหนก็ตาม”

…

ห้องถ่ายทอดสดฉินโจว

หลินเยวียนก็กำลังอธิบายเกร็ดความรู้ให้กับผู้ชมเช่นกัน

ซึ่งเรื่องที่เขากำลังอธิบายนี้ ยังไม่เคยมีใครพูดถึงมาก่อน

เพราะนี่คือคำตอบที่ได้มาจากระบบ

หลินเยวียนเชื่อในการประเมินของระบบ ไม่ใช่เพียงเพราะระบบไม่เคยหลอกเขา แต่เพราะเขาเคยเห็นกับตาของตนเอง

วันนี้

หลินเยวียนจึงตัดสินใจบอกคำตอบนี้กับผู้ชมเช่นกัน ไม่ว่าผู้ชมจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม

“ระดับความสามารถด้านการประพันธ์โดยรวมของอาจารย์หยางจงหมิง ในทั้งบลูสตาร์นั้น สามารถติดหนึ่งในสามอันดับแรกได้อย่างแน่นอน”

คอมเมนต์ทะลักทลายแทบระเบิด

เมื่อประโยคนี้หลุดออกมาจากปากเซี่ยนอวี๋เอง ย่อมมีความน่าเชื่อถือ ใครที่ไม่เชื่อก็ต้องเริ่มลังเลบ้างแล้ว!

‘พูดจริงเหรอ?’

‘สามอันดับแรกของบลูสตาร์เลย?’

‘ถึงเพลงเมื่อกี้จะสมบูรณ์แบบแล้ว…’

‘แต่ว่าถ้าหนึ่งในสามละก็…’

‘นั่นมันระดับยอดพีระมิดของวงการดนตรีเลยนะ!’

‘เว่อร์ไปหรือเปล่า?’

‘หลังจากนี้พ่อเพลงหยางจะยังมีเพลงอื่นอีกใช่ไหม?’

‘รอฟังดูก็รู้เองแหละ!’

‘ถ้าแต่ละเพลงยังอยู่ในระดับนี้ สามอันดับแรกคงมีสิทธิ์เป็นจริง!’

บางคนก็ไม่เชื่อ

คิดว่าเป็นหลินเยวียนพูดยกยอหยางจงหมิง

ถึงแม้บทเพลงของหลินเยวียนจะมาจากระบบ

แต่ความรู้ทางดนตรีที่เป็นของเขาเองนั้น ส่วนใหญ่ล้วนได้มาจากการเรียนรู้ผ่านการ์ดตัวละครหยางจงหมิง

คนภายนอกไม่รู้เรื่องนี้

แต่ในบลูสตาร์ มีสุภาษิตหนึ่งว่า ‘ครูเปรียบเสมือนบิดา’ หลินเยวียนไม่ได้ถือสาหากแฟนๆ หยิบยกเรื่องนี้มาเล่นเป็นมุกตลก

…

ห้องถ่ายทอดสดของฉินโจว

อันหงพูดด้วยความร่าเริงว่า “วันนี้เราคว้าเหรียญทองมาแล้วสองเหรียญ และต่อไปคือเหรียญสุดท้ายของวันนี้แล้วครับ”

“เชลโล!”

เสี่ยวหมี่ผู้บรรยายหญิงอ่านชื่อรายการการแข่งขัน

หลินเยวียนชำเลืองมอง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ชนะแล้วละครับ”

ให้ตายสิ!

มาอีกแล้วเหรอ!

อันหงถึงกับร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก “เราถ่อมตัวหน่อยก็ได้ครับ”

เสี่ยวหมี่เองก็ยิ้มเจื่อน “บอกเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ?”

หลินเยวียนตอบว่า “เพราะเพลงรอบชิงเชลโลก็เป็นผลงานของหัวหน้าโค้ชใหญ่ของเราเหมือนกัน”

ถูกต้อง

คำพูดของหลินเยวียนไม่ผิดเลย

เหรียญทองสุดท้ายของวันนี้ ตกเป็นของฉินโจว

ผู้ประพันธ์บทเพลงคือ

หยาง! จง! หมิง!

หยางจงหมิง ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงเมื่อไร สะเทือนทั้งบลูสตาร์ สำแดงให้ทุกคนได้เห็นถึงพลังอันไร้เทียมทาน!

“สง่าราศีของราชา!”

คอมเมนต์พุ่งขึ้นมาเป็นสีแดงสด!

วันนี้พระเอกคือหยางจงหมิง!

แต่ที่พีคนิ่งกว่านั้นคือ มีข้อความหนึ่งกลายเป็นสีแดงเข้มเช่นกัน ยอดไลก์ถล่มทลาย เพราะมีเพียงสองคำว่า

‘ราชาแห่งการอวย!’

ผู้บรรยายของจงโจวอวยใคร คนนั้นพัง แต่เจ้าปลาตัวนี้อวยหยางจงหมิงไปสามรอบ ปรากฏว่าชนะทั้งสามรอบ สมแล้วที่เป็นราชาของการอวย

ในห้องถ่ายทอดสด

เสี่ยวหมี่ถึงกับตื่นเต้นจนร้องเพลงออกมาทันที “ฉันเคยดื่มด่ำอยู่ในโลกอันกว้างใหญ่”

ลมพัดแล้วสินะ

………………………………………………………..