Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1030

ตอนที่ 1030 ราชาเพลงพ็อป

เวลาสามทุ่ม

การแข่งขันสุดท้ายของวันกำลังจะเริ่มขึ้น

รายการนี้เป็นการแข่งขันในหมวดเครื่องดนตรี

การดวลกันของนักแซ็กโซโฟนจากสามทวีป

ในรอบนี้ ฉินโจวไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแล้ว เพราะผู้เข้าแข่งขันของฉินโจวนั้นตกรอบทั้งหมดตั้งแต่รอบสอง

การดวลสามฝ่ายในรอบชิงชนะเลิศนี้ มาจากตัวแทนของหานโจว เว่ยโจว และจงโจว

และในเมื่อไม่ใช่เกมของฉินโจวอีกต่อไป ทีมโค้ชหลักของฉินโจวอย่างอิ่นตง เยี่ยจือชิว และคนอื่นๆ ก็พากันผ่อนคลาย นั่งคุยกันเล่นเพื่อรอผลการแข่งขัน

“รอบนี้หานโจวมีลุ้นมากเลยนะ”

“นักดนตรีของหานโจวคนนั้นเก่งจริง”

“ของจงโจวก็ดี แต่ยังด้อยกว่าหานโจวอยู่หน่อย”

“ส่วนผู้เข้าแข่งขันของเว่ยโจว รายนั้นน่าจะมาเล่นๆ มากกว่า”

“หวังว่าหานโจวจะได้แชมป์นะ”

“ทุกคนก็คงหวังแบบนั้นแหละ เพราะวันนี้จงโจวกวาดเหรียญทองไปเยอะมากแล้ว ถ้าได้เพิ่มอีกเหรียญ เราคงไล่ตามยากขึ้นเรื่อยๆ”

“อืม”

…

ในฐานะทวีปที่อยู่อันดับสองบนตารางเหรียญทอง ฉินโจวย่อมหวังเป็นธรรมดาว่าจงโจวจะพลาดเหรียญทองไปสักเหรียญ

แต่การแข่งขันย่อมเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเสมอ

และแล้ว เมื่อถึงคิวของผู้เข้าแข่งขันจากจงโจว บนหน้าจอขนาดใหญ่บนเวทีก็ปรากฏข้อมูลของบทเพลงที่จะใช้ในการแสดง จู่ๆ เสียงร้องอุทานก็ดังลั่นไปทั้งสนามแข่งขัน!

“เพลงของอบิเกล?”

“นักดนตรีจากจงโจวคนนี้ ได้เพลงของอบิเกลมาเหรอ?”

“นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผลงานของอบิเกลปรากฏในงานมหกรรมดนตรีบลูสตาร์เลยสินะ?”

“ในที่สุดโค้ชใหญ่ของจงโจวก็ลงมือแล้ว!”

“มาลองฟังกันดู!”

ผู้ชมหลายคนเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที!

อบิเกลในฐานะหัวหน้าโค้ชของจงโจว

ถูกขนานนามล่วงหน้าว่าเป็น ‘พ่อเพลงที่แข็งแกร่งที่สุด’ ของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ในครั้งนี้ตั้งแต่ก่อนเริ่มแข่ง!

ถึงแม้หยางจงหมิง จากฉินโจวจะสร้างปรากฏการณ์ช็อกวงการจนสถานะพ่อเพลงที่แข็งแกร่งที่สุดเริ่มกลายเป็นประเด็นถกเถียง และถึงแม้จะมีข่าวลือว่าอบิเกลเคยแพ้ให้กับหยางจงหมิง แต่นั่นก็ไม่อาจกลบแสงของอบิเกลลงได้!

ทันใดนั้น

สีหน้าของทีมโค้ชแต่ละทวีปก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

รวมถึงฝั่งฉินโจวด้วย

แม้แต่หลินเยวียนเองก็ยังเผลอเหยียดหลังตรง

เขาเคยฟังผลงานของอบิเกลมาก่อนครั้งหนึ่งในงานโถงทองคำและรู้ดีว่าเพลงของชายคนนี้ทรงพลังมากแค่ไหน จนเขาเองก็ตกตะลึง

อีกฝ่ายสร้างสรรค์บทเพลงแซ็กโซโฟน จะน่ากลัวขนาดไหน!?

…

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นแล้ว

ผู้เข้าแข่งขันจากทวีปจงโจวเริ่มเป่าแซ็กโซโฟนอย่างสง่างาม

เสียงแซ็กโซโฟนละเมียดละไม อ่อนโยน และบางเบา

จังหวะที่ลื่นไหลถักทอเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ โทนเสียงอันไพเราะเปล่งออกมาอย่างนุ่มนวลกลมกล่อม

จากนั้นเสียงสูงใสก็ดังขึ้นตามมา ดุจละอองคลื่นที่กระเพื่อมบนผิวน้ำใสสะอาด แผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจของผู้ชมนับไม่ถ้วน

แววตาของผู้ชมก็เริ่มปรากฏประกายแห่งความตะลึงทีละน้อย!

การแข่งขันก็ส่วนการแข่งขัน แต่เมื่อเจอเข้ากับดนตรีที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เหล่าผู้เชี่ยวชาญก็พร้อมจะมอบความเคารพอย่างเต็มที่

และเมื่อบทเพลงจบลง

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งสนามแข่งขัน!

เสียงปรบมือนี้ จะว่าเป็นการปรบมือให้ผู้เข้าแข่งขันจากทวีปจงโจวก็ใช่ แต่หากจะบอกว่าเป็นการปรบมือให้กับอบิเกลก็คงจะถูกต้องกว่า

เพราะในแง่ของทักษะการบรรเลงเพลง นักดนตรีจากจงโจวเองก็ยังไม่ได้โดดเด่นกว่าผู้เข้าแข่งขันจากหานโจวมากนัก ที่เป็นต่อจริงๆ คือบทเพลงต่างหาก!

เสียงแห่งความคลาสสิก

คำคำนี้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของหลินเยวียน แม้จะเป็นครั้งที่สองที่เขาได้ฟังผลงานของอบิเกลแบบสดๆ แต่ความรู้สึกตกตะลึงยังคงเหมือนเดิม!

…

ในห้องถ่ายทอดสดของแต่ละทวีป

‘นี่พลังของอบิเกลสินะ?’

‘บทเหมือนกับของหยางจงหมิงไม่มีผิด แค่ออกโรงครั้งแรกก็ถล่มคู่แข่งราบคาบ!’

‘เพลงนี้มันทำให้หมดหวังเลยจริงๆ !’

‘นี่คือพลังการครองสนามระดับเดียวกับหยางจงหมิงเลยนะ!’

‘ต้านไม่ไหวแน่ๆ แบบนี้!’

‘อาจารย์อบิเกลนี่มีพลังสร้างสรรค์ที่น่ากลัวจริงๆ !’

‘สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะเป็นพ่อเพลงระดับธรรมดา หรือแม้แต่ระดับหัวหน้าโค้ชของแต่ละทวีป เมื่อเจอกับยอดฝีมืออย่างอบิเกลหรือหยางจงหมิง ก็ไม่มีใครเทียบได้อยู่ดี!’

‘อืม’

‘ขีดจำกัดของพ่อเพลงระดับสูงนี่น่ากลัวมาก ฉันไม่เคยฟังไวโอลินด้วยซ้ำ แต่ดันหลงรักผลงานของหยางจงหมิง แซ็กโซโฟนฉันยิ่งไม่อินเลย แต่เพลงของอบิเกลนี่ ทำให้คนที่ไม่เคยฟังต้องถอนตัวไม่ขึ้น!’

นี่แหละคือฝีมือของพ่อเพลงระดับสูง!

และเป็นไปตามที่คาดหมาย การปรากฏตัวครั้งแรกของผลงานจากอบิเกลในเวทีมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ ก็ทำให้พวกเขาคว้าเหรียญทองกลับบ้านได้ไปแบบไร้ข้อกังขา!

‘แม้วันนี้ฉินโจวจะไม่ได้เหรียญทอง แต่ในหมวดเพลงพ็อป ต้องบอกเลยว่าเหนือกว่าทุกทวีปแบบไม่ต้องเถียง!’

‘ฉินโจวเก่งเรื่องเพลงพ็อปจริงๆ แหละ!’

‘ฉันสนใจรอบชิงของเพลงพ็อปพรุ่งนี้มาก หรือว่าฉินโจวจะเหมาทั้งสามเหรียญทองไปเลย?’

‘ของซูอวี๋กับซุนเย่าหั่วอาจจะยังต้องลุ้นหน่อย แต่ฝั่งเฟ่ยหยางคงไม่ต้องห่วงแล้วล่ะ ดูจากฟอร์มแล้ว คู่แข่งในกลุ่มเดียวกันไม่มีใครสู้เขาได้เลย!’

…

ในห้องประชุม

หลังการแข่งขันจบลง การประชุมทีมฉินโจวก็เริ่มต้นขึ้น

หยางจงหมิงเป็นคนเปิดบทสรุปของวัน

“วันนี้ผลการแข่งขันมีทั้งดีและไม่ดี ข่าวดีก็คือ ในสามรายการของกลุ่มเพลงพ็อป พวกเราทำได้ดีมาก แต่ข่าวร้ายคือ จงโจวคว้าไปถึงสี่เหรียญทองในวันเดียว ว่าจะสามารถรักษาระยะห่างไม่ให้โดนทิ้งขาดหรือเปล่า ก็ต้องดูผลการแข่งขันของกลุ่มพ็อปพรุ่งนี้แล้วล่ะ”

ทันทีที่พูดจบ

สายตาทุกคู่ในห้องประชุมก็หันไปมองยังหลินเยวียน

การแข่งขันของกลุ่มเพลงพ็อปจากฉินโจวปีนี้ มีสิ่งหนึ่งที่น่าจับตามองเป็นพิเศษ ผู้เข้าแข่งขันทั้งสามคนที่ผ่านเข้ารอบชิง ล้วนใช้บทเพลงที่เซี่ยนอวี๋เป็นผู้ประพันธ์ทั้งหมด!

ใช่แล้ว!

ทั้งหมด!

เพราะเหตุนี้ บรรยากาศการประชุมจึงเริ่มคึกคักขึ้นทันที

“พรุ่งนี้ก็ต้องดูฝีมือเซี่ยนอวี๋แล้วละ”

“ถ้าซุนเย่าหั่วคว้าแชมป์ได้ ราชวงศ์ปลาก็จะมีเหรียญทองรวมสามเหรียญ ทีมนักร้องหกคน ได้มาถึงสามเหรียญ แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว”

“แล้วถ้าได้ครบทั้งสามรายการล่ะ?”

“ถ้าได้ครบทุกเหรียญจากหมวดเพลงพ็อปจริงๆ ก็เท่ากับว่าเซี่ยนอวี๋กวาดเหรียญทองหมวดพ็อปได้ทั้งหมด! จากนั้นเขาก็จะกลายเป็นราชาเพลงพ็อปแห่งฉินโจว!”

“ฉันว่ายังไงก็มีหวังอยู่แล้ว ถึงยังไงเพลงที่เซี่ยนอวี๋เขียนก็ยอดเยี่ยมมาก!”

“ไม่ใช่แค่เพลงที่ดีหรอก นักร้องของเราก็ยอดเยี่ยมเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นซูอวี๋ ซุนเย่าหั่ว หรือแม้แต่เฟ่ยหยาง ทั้งสามคนคือนักร้องระดับหัวกะทิของฉินโจวทั้งนั้น!”

หลินเยวียนไม่ได้พูดอะไร

แต่การนิ่งเงียบของเขา ไม่ได้แปลว่าเขาปราศจากความคิดในใจ

ไม่ว่าจะเป็นฉินโจวเหมาทุกเหรียญทองในหมวดเพลงพ็อป หรือราชวงศ์ปลาจะมีสมาชิกคนที่สามที่คว้าแชมป์บลูสตาร์ ล้วนเป็นภาพที่ชวนให้ใจเต้นทั้งนั้น!

ทันใดนั้นเอง

เจิ้งจิงก็หันไปมองหลินเยวียนพลางพูดขึ้นว่า

“ถ้าพรุ่งนี้คุณชนะรวดทั้งสามรายการ คุณก็คือราชาเพลงพ็อปของฉินโจวแล้วละ”

ราชาเพลงพ็อปหรือ?

หลินเยวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย

……………………………………….