Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1141
ตอนที่ 1141 ฉู่ขวงกดไลก์
ยังคงเป็นวันที่ 10 เมษายน
เวลาประมาณห้าทุ่ม
อินเทอร์เน็ตที่ควรจะสงบกลับปะทุรุนแรงราวกับน้ำมันเดือดที่ถูกสาดด้วยน้ำไม่กี่หยด
ในเว็บบอร์ดนิยายแห่งหนึ่งของจงโจว
ไม่รู้ว่ากระทู้ของใครเป็นคนแรกที่พูดถึงการตายของซิเรียส แต่ไม่ว่าอย่างไร เจ้าของกระทู้ที่อ่านถึงตอนนี้คนแรกก็ถูกแบนอย่างรวดเร็ว
กระทู้ก็ถูกลบไปแล้ว
เพราะมีคำหยาบมากเกินไป ไม่ว่าจะหยาบคายแค่ไหน ก็ยังมีตัวอักขระต่างๆ เช่น #￥％＆＊＠ ปะปนอยู่ด้วย
หลังจากนั้น
มีกระทู้เพิ่มขึ้นอีก!
เว็บบอร์ดใหญ่ๆ ของจงโจวต่างก็ถูกจุดชนวนด้วยกระทู้ที่คล้ายกัน ผู้อ่านนับไม่ถ้วนต่างสติแตก!
‘เจ้า! แก่! ฉู่! ขวง!’
‘คืนซิเรียสของฉันมา คืนพ่อทูนหัวของฉันมา!’
‘ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ซิเรียสจะตายได้ยังไง!?’
‘ถ้าฉันเป็นโวลเดอมอร์ ฉันจะส่งผู้เสพความตายไปฆ่าฉู่ขวงเป็นคนแรกเลย!!!’
‘ฉันไม่ยอมรับ!’
‘/(ㄒoㄒ)/~~!!!’
‘บ้าเอ๊ย ร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้วเนี่ย พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานยังไง!’
‘แค่เซดริกยังไม่พออีกหรือ!?’
‘ฉู่ขวงนี่เสพติดการส่งตัวละครกลับบ้านเก่าแล้วใช่ไหม!?’
‘อ๊าาาาา ใครก็ได้เอาดาบยาวแปดสิบเมตรของฉันมาที!’
‘ฉันเข้าใจนะว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ต้องเติบโต แต่ทำไมต้องให้เนื้อเรื่องมันหดหู่เป็นแสนๆ ตัวอักษร แล้วสุดท้ายยังมาเขียนฉากแบบนี้อีก!’
‘ตัวละครที่ฉันชอบที่สุดคนหนึ่งตายไปแล้ว!’
‘ร้องไห้จนจะเป็นบ้า ซิเรียสไม่มีวันกลับมาแล้ว!’
‘แก้บทเถอะ!’
‘เจ้าแก่ต้องแก้บทเดี๋ยวนี้เลย!’
อันที่จริง
ไม่เพียงแค่ในจงโจวเท่านั้น.
ผู้อ่านในทวีปอื่นๆ ก็เช่นกัน.
แม้แต่ผู้อ่านเก่าที่อ้างว่าตัวเองใจแข็งแค่ไหน ในเวลานี้ก็ไม่อาจทนไหวอีกต่อไปแล้ว!
…
ฉินโจว
“นี่เรียกว่านิยายสำหรับเด็กหรือ?”
“บอกฉันมาหน่อยสิ อะไรคือวรรณกรรมสำหรับเด็ก?”
“เหี้************!”
…
ฉีโจว
“เขากลับมาแล้ว!”
“เพชฌฆาตมือเปื้อนเลือดนั่นกลับมาอีกแล้ว!”
“เซดริกเป็นแค่รอยแรก ฟันลงบนตัวของพวกเรา ส่วนซิเรียสคือรอยที่สอง แทงทะลุเข้ากลางใจ!”
…
ฉู่โจว
“เล่มสี่ฆ่าเซดริก เล่มห้าฆ่าซิเรียส!”
“นี่คิดจะฆ่าคนละตัวทุกเล่มหรือไง!?”
“ผม! ไม่! ยอม! หรอก!”
…
เยี่ยนโจว
“อ๊าววววววววววววววว!”
“เกินไปแล้ว!”
“คราวนี้เกินไปจริงๆ !”
…
หานโจว
“นี่มันอาชญากรรมชัดๆ !”
“ฆ่าเซดริกต้องโดนลงโทษ!”
“ฆ่าซิเรียส แบล็กต้องโทษหนักยิ่งกว่าอีก สมควรตาย!”
…
จ้าวโจว
“มาอีกแล้ว มาอีกแล้ว เขาเริ่มอีกแล้ว ครั้งแล้วครั้งเล่า!”
“ฉันไม่กล้าอ่านเล่มต่อไปแล้ว!”
“ทำไมโวลเดอมอร์ถึงยังลอยนวลอยู่ล่ะ ชั่วช้าฉิบหายตายซะเถอะ!”
…
เว่ยโจว
“แบบนี้จะอ่านวรรณกรรมเด็กไปทำไมกัน ฉันถามหน่อยเถอะ นิยายวิทยาศาสตร์ไม่ดีกว่าเหรอ?”
“ฉู่ขวงต้องเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับวรรณกรรมเด็กแน่ๆ !”
“เล่มนี้มันหดหู่มาก หดหู่แบบไม่เคยมีมาก่อน ทรมานตั้งแต่ต้นจนจบเลย!”
[เสียงประชาชนเดือดพล่าน!]
[ฉู่ขวงงานเข้าอย่างจัง!]
[การจากไปของซิเรียส แบล็ก!]
[หลังจากเซดริก แฮร์รี่ พอตเตอร์โดนเชือดอีกครั้ง!]
[เสียงร้องจากผู้อ่าน: เซดริกฉันทนได้ แต่ซิเรียสจะให้ทนยังไง!?]
[ซิเรียส แบล็ก ตัวละครสุดฮิตจากแฮร์รี่ พอตเตอร์เสียชีวิต ผู้อ่านร่ำไห้!]
[ฉู่ขวงผู้โหดเหี้ยม จัดการดับเบิลคิล!]
…
ถูกต้อง
การล้อมโจมตีเริ่มต้นขึ้น!
ผู้อ่านจำนวนมากที่ปกติไม่มีบัญชีบล็อก ถึงกับพากันสมัครบัญชีใหม่ชั่วคราวเพื่อแสดงความไม่พอใจต่อการตายของซิเรียส แบล็ก!
ทำให้พื้นที่แสดงความคิดเห็นของฉู่ขวงแทบพังพินาศในเวลาไม่นาน!
เต็มไปด้วยความเศร้า ความเสียใจ และความเจ็บปวด!
การตายของซิเรียสส่งผลกระทบต่อผู้อ่านอย่างรุนแรง หลายเท่าของตอนเซดริกเสียชีวิต!
เพราะเซดริกเป็นตัวละครที่มีบทบาทไม่มากนัก ความสัมพันธ์กับแฮร์รี่ก็ค่อนข้างห่างเหิน
ทว่าซิเรียสคือญาติคนเดียวของแฮร์รี่ เป็นพ่อทูนหัวของพระเอก เป็นที่คอยช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ ทุ่มเททั้งชีวิตให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
แม้ต้องติดคุกอัซคาบันมานานหลายปี ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงจิตใจของเขาได้เลย!
เขาอาจเป็นแค่ ‘พ่อทูนหัว’ ในเรื่อง
แต่ในสายตาของผู้อ่าน เขาก็คือพ่อที่แท้จริงของแฮร์รี่ไปแล้ว!
สำหรับแฮร์รี่ ซิเรียสคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต!
และในช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าเช่นนี้
บัญชีทางการของคลังหนังสือซิลเวอร์บลูก็ได้โพสต์ข้อความหนึ่ง
‘ต้องได้เห็นความตาย ถึงจะมองเห็นเธสตรอล ต้องมีสมาธิมากพอ ถึงจะเสกคาถาได้ ต้องระลึกถึงความสุข ถึงจะเสกคาถาผู้พิทักษ์ออกมาได้ ต้องเคยมีความสุข ถึงจะไม่ถูกผู้คุมวิญญาณดูดกลืน พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ทุกคน ล้วนเคยยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นอย่างงุ่มง่าม และทุกอาณาจักรอันเกรียงไกร ไม่เคยถูกสร้างจากกฎเกณฑ์บนกำแพง ในขณะที่ประตูลับแห่งภาคีนกฟีนิกซ์เปิดออก โลกของมักเกิ้ลกลับไม่รับรู้เรื่องราว ในฤดูหนาวนี้ เด็กชายจากฮอกวอตส์ผู้กำลังเข้าสู่วัยรุ่น กำลังเผชิญความเดียวดายหลังพายุผ่านพ้น เขาจะเข้าใจว่า ในซากปรักหักพังเหล่านั้น ประสบการณ์ทั้งมวล คือทรัพย์สมบัติอันล้ำค่า’
‘พวกเรารู้ว่าคุณเศร้า’
‘เหมือนกับที่เรารู้ว่าแฮร์รี่ก็เศร้า’
‘เพราะนี่คือครั้งที่สองที่เขาได้รู้ว่า เพียงคาถาอันเรียบง่าย ก็สามารถพรากชีวิตคนตนหนึ่งไปได้ ครั้งก่อนคือรุ่นพี่เซดริก และครั้งนี้คือพ่อทูนหัว ซิเรียส แบล็ก’
‘ที่น่าเศร้ายิ่งกว่า…’
‘แฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่ใช่เด็กชายผู้ไร้กังวล ที่สามารถสนุกกับควิดดิชได้อีกต่อไปแล้ว นี่แหละ เส้นทางแห่งการเติบโต’
จากนั้น
ผู้อ่านก็เห็นว่า
เจ้าแก่ฉู่ขวงมากดไลก์โพสต์นี้
…………………………………………………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...