ตอนที่ 1204 คนเดียวก็ปลุกพายุโหมกระหน่ำทั่วทั้งบลูสตาร์ได้
แวดวงจิตรกรรม
“ในที่สุดอิ่งจือก็ขึ้นครองบัลลังก์ได้สำเร็จ ในบรรดาการจัดอันดับระดับสูง ไม่กี่ นี่เป็นหนึ่งในการจัดอันดับที่จ่าฝูงมีการเปลี่ยนแปลง!”
“จิตรกรระดับหนึ่งเดียวของบลูสตาร์ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว!”
“เหล่าจิตรกรคนอื่นๆ ต่อให้เก่งแค่ไหน ชาตินี้อย่าหวังว่าจะสามารถแซงหน้าอิ่งจือไปได้ในชาตินี้เลย เว้นแต่ว่าจะมีแตะถึงขอบเขตระดับเดียวกับภาพชุดจิตรวิญญาณได้”
“นี่มันเทียบเท่ากับการเปลี่ยนแปลงยุคสมัยโดยสิ้นเชิง”
“การเรียนรู้ศิลปะส่วนใหญ่มักเริ่มจากการลอกลาย หลังจากอิ่งจือขึ้นครองอันดับหนึ่งแล้ว ต่อไปในวงการจิตรกรรมของบลูสตาร์ นักเรียนศิลปะทุกคนในบลูสตาร์จะต้องเริ่มจากการลอกลายผลงานของเขา พอเวลาผ่านไปนานเข้า วงการจิตรกรรมจะตกอยู่ในเงาของเขา”
“พวกหนังสือเรียนศิลปะทั้งหลายควรจะไปขอให้อิ่งจือวาดภาพประกอบได้แล้ว”
“ตั้งแต่งานนิทรรศการวันนั้น ฉันก็รู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึงแน่ แต่พอเห็นเขาขึ้นครองอันดับหนึ่งจริงๆ ก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองได้เป็นสักขีพยานของยุคสมัยใหม่”
“นี่ไม่ใช่แค่ภาพชุดจิตรวิญญาณ แต่นี่คือการผลัดเปลี่ยนยุคสมัย!”
…
แวดวงนักเขียน
“ฉู่ขวงก็ยังคงครองอันดับสิบไว้ได้อยู่ดีสินะ”
“สวีผิงไม่สามารถอารักขาประตูได้อีกต่อไปแล้ว”
“ตอนนี้ความกดดันไปอยู่ที่ฉู่ขวงเต็มๆ เขาคือผู้พิทักษ์ประตูคนใหม่ของการจัดอันดับนักเขียนแล้ว”
“ผมเริ่มเป็นห่วงพวกสวีผิงจริงๆ นะ”
“ผู้พิทักษ์ประตูอย่างฉู่ขวงน่ะ ผ่านไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ”
“ผู้พิทักษ์ประตูอย่างสวีผิงไม่มีผลงานใหม่ในมือตอนต้องเผชิญหน้ากับฉู่ขวง แล้วพวกคุณคิดเหรอว่า ถ้าใครคิดจะบุกขึ้นไปชิงตำแหน่งในสิบอันดับแรก ฉู่ขวงจะไม่มีผลงานอยู่ในมือ”
“หมอนั่นเป็นสัตว์ประหลาดที่มีผลงานอยู่ในมือเต็มไปหมด!”
“ไม่ใช่แค่นั้น เขายังเป็นสัตว์ประหลาดด้านจินตนาการอีกด้วย คนปกติเวลาจะเขียนนิยายสักเรื่อง ต้องเลือกหัวข้อ วางโครงเรื่องหลัก ต่อด้วยโครงย่อย เตรียมนั่นนี่เป็นขั้นเป็นตอน แล้วตอนเขียนก็ยังต้องแก้ไปเรื่อย ๆ อีก แต่ฉู่ขวงเหมือนจะไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นเลย พูดว่าจะเขียนก็เขียนขึ้นมาได้ทันที เหมือนเขาเกิดมาเพื่อเป็นนักเขียนจริงๆ !”
…
แวดวงดนตรี
“เซี่ยนอวี๋ติดอันดับที่แปดหรือ ผมนึกว่าเขาแค่เฉียดๆ สิบอันดับแรกซะอีก หมอนี่แรงไม่หยุดเลยนะ!”
“เมื่อก่อนมีคนพูดว่าเซี่ยนอวี๋ยังไม่มีประสบการณ์มากพอ แต่ตอนนี้เขาสะสมประสบการณ์ได้พอตัวแล้ว ผลงานหลายชิ้นของเขาน่ะ ต่อให้เป็นพ่อเพลง ทั้งชีวิตก็อาจแต่งไม่ได้”
“คนที่น่ากลัวที่สุดก็คือหยางจงหมิงนั่นแหละ”
“มือหนึ่งของฉินโจว และติดสามอันดับแรกระดับบลูสตาร์ว่ากันว่าแม้แต่เซี่ยนอวี๋ก็ยังเรียกเขาว่าอาจารย์ ส่วนอบิเกลน่ะ ถูกเขาทิ้งห่างไปไกลแล้วแบบไม่รู้ตัว”
“วงการเพลงของฉินโจวตอนนี้ ก็ไม่ด้อยกว่าจงโจวเท่าไหร่แล้ว”
“ถึงจะไม่ด้อยก็จริง แต่ถ้าดูจากอันดับแล้ว ถ้าอยากจะแซงจงโจวให้ได้ คงต้องใช้ความพยายามของคนรุ่นหนึ่งหรือหลายรุ่นเลยทีเดียว เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครคนใดคนหนึ่งจะลบช่องว่างนั้นได้ ยกเว้นเสียแต่หยางจงหมิงจะคว้าอันดับหนึ่งมาได้ ถึงจะพูดได้เต็มปากว่าฉินโจวสามารถท้าชนกับจงโจวได้จริงๆ ”
“ถ้าคุณจะพูดว่าเขาได้อันดับสองยังพอฟังขึ้นนะ แต่อันดับหนึ่งน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก”
“อันดับหนึ่งคนนั้นเป็นตัวเลือกที่คู่ควรโดยไร้ข้อกังขาจริงๆ ถึงยังไงเขาก็ได้รับสมญานามว่าเทพแห่งดนตรีร่วมสมัย แม้แต่อันดับสองก็ยังอยู่ห่างไกลเกินกว่าที่พ่อเพลงทั่วไปจะเอื้อมถึง ปราชญ์แห่งดนตรีร่วมสมัยน่ะ ไม่ใช่คำพูดล้อเล่น”
…
ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตของบลูสตาร์
‘การผนวกรวมบลูสตาร์เพิ่งเข้าสู่ปีที่สอง โครงสร้างในแต่ละวงการก็เริ่มเปลี่ยนแปลงแล้ว แวดวงจิตรกรรมถึงกับ ผลัดแผ่นดินกันเลยทีเดียว!’
‘อิ่งจือน่ากลัวเกินไปแล้ว!’
‘ฝั่งการจัดอันดับสาขาดนตรีก็ศึดเทพเซียนชัดๆ ฉินโจวกับจงโจวเหมือนจะเริ่มปะทะกันแล้ว หยางจงหมิงได้อันดับสาม กลายเป็นหนึ่งในสามยักษ์ใหญ่แห่งวงการดนตรีบลูสตาร์ เป็นรองแค่เทพแห่งดนตรีกับปราชญ์แห่งดนตรีเท่านั้น!’
‘สองคนนั้นถึงจะเรียกว่าของจริง เทพของแท้เลย’
‘ถ้าแบบนั้น พ่อเพลงหยางก็เท่ากับเป็นเบอร์หนึ่งในหมู่มนุษย์ใช่ไหม?’
‘ร่างมนุษย์ที่เทียบเท่าเทพเจ้า (อีโมจิหัวเราะ)’
‘พ่อเพลงอวี๋สุดยอด ติดอันดับแปด เสียดายที่ยังไม่ใช่มือหนึ่งของฉินโจว แต่ก็อย่างว่าแหละ พ่อเพลงหยางเป็นอาจารย์ของอวี๋เอง พ่อเพลงอวี๋บอกเองเลย’
‘การจัดอันดับนักเขียนก็เดือดไม่แพ้กัน!’
‘ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่โครงสร้างสิบอันดับแรกมีการเปลี่ยนแปลง เจ้าแก่ฉู่ขวงเบียดสวีผิงหลุดไป กลายเป็นผู้พิทักษ์อันดับสิบของวงการนักเขียนบลูสตาร์คนใหม่!’
‘มองภาพรวมแล้ว ปีแรกของการผนวกรวม ฉินโจวชนะเลิศแบบขาดลอยเลยนะเนี่ย!’
‘ที่ฉินโจวผงาดได้ขนาดนี้ ก็เพราะสามสหายนั่นมันบ้าเกินไปต่างหากล่ะ!’
‘พวกคุณยังไม่ได้เข้าไปอ่านในเว็บบอร์ดของฉินโจวใช่ไหม ตอนนี้ชาวฉินนั่นตื่นเต้นกันจนคลั่งไปหมดแล้ว!’
…
ฉินโจว
ตอนนี้ชาวฉินตื่นเต้นกันแบบสุดขีดจริงๆ !
‘เจ้าแก่ฉู่ขวงเล่นใหญ่ทั้งปี แบบนี้ไม่ให้ดังได้ไง ในที่สุดเราชาวฉินก็มีนักเขียนที่ทะลุเข้าสู่สิบอันดับแรกของบลูสตาร์สักที!’
‘สะใจโคตร!’
‘เทพอิ่งจืออย่างเท่!’
‘อิ่งจือคนเดียวแบกวงการจิตรกรรมของฉินโจวให้ขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของบลูสตาร์ จากนี้ไป จิตรกรรมฉินโจวต้องยืนหนึ่งระดับบลูสตาร์แน่นอน!’
‘อิ่งจือนี่แหละที่ดึงพวกเราขึ้นไปยังระดับที่จิตรกรรมฉินโจวไม่เคยไปถึงมาก่อน!’
‘แต่ยังไงก็ต้องมีความหลากหลายถึงจะมั่นคง!’
‘พูดถึงความหลากหลาย ต้องยกให้วงการดนตรีฉินโจวแล้วละ!’
‘ลู่เซิ่งอันดับสิบ พ่อเพลงอวี๋อันดับแปด พ่อเพลงหยางขึ้นถึงอันดับสามเลย!’
‘ต้าฉินของเรากำลังจะผงาดอีกครั้งใช่ไหม!?’
VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...