Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1211

ตอนที่ 1211-2 การเคลื่อนไหวของหลินเยวียน (2)

“ทางบริษัท…”

มีเสียงอีกคนดังแทรกมาเบาๆ จากปลายสาย แต่ไม่ทันไร หลินเยวียนก็ไม่ได้ยินเสียงใดอีก

ไม่กี่วินาทีต่อมา

เสียงของซูอวี๋ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “งั้นก็ตกลงตามนี้นะคะ เดี๋ยวฉันจะติดต่อบล็อกเอง แต่โค้ชต้องเลี้ยงข้าวฉันตอบแทนด้วยนะ ฉันน่ะกินเก่งสุดๆ เลยล่ะ”

“เสียงเมื่อกี้คงเป็นผู้จัดการของคุณสินะครับ?”

หลินเยวียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย “บริษัทคุณคงไม่ปล่อยให้คุณตัดสินใจง่ายๆ แบบนี้หรอกมั้ง”

ซูอวี๋หัวเราะเบาๆ ตอบกลับ “ถึงฉันจะไม่ได้มีสถานะเป็นองค์รัชทายาทในสตาร์ไลท์เหมือนคุณ แต่ในวงการเพลง ฉันก็ลุยมาหลายปีจนมีอำนาจการตัดสินใจของตัวเองพอสมควร นอกเสียจากว่าพวกเขาอยากจะทิ้งต้นไม้ที่ออกดอกออกผลเป็นเงินเป็นทองอย่างฉันทิ้งไปเฉยๆ”

นี่แหละหงส์ขาวตัวจริง!

ซูอวี๋ยังคงเป็นหงส์ขาวที่หลินเยวียนรู้จักดี หยิ่งทะนง มั่นใจ และแฝงด้วยความเด็ดขาดเอาแต่ใจเล็กน้อย

“โอเคครับ”

หลินเยวียนพูดตามตรง “เดิมทีฉันคิดว่าจะเสนอเงื่อนไขให้คุณก่อนซะอีก”

ซูอวี๋หัวเราะเบาๆ

“ตอนที่เข้าฝึกในมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ ฉันก็ได้เรียนรู้หลายอย่างจากคลาสเรียนของคุณ นั่นก็คือเงื่อนไขที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้วค่ะ”

“นั่นเป็นคนละเรื่องกันนะครับ”

“แต่สำหรับฉัน มันก็คือเรื่องเดียวกันค่ะ”

“เข้าใจแล้ว”

แล้วสายสนทนาก็จบลงเพียงเท่านั้น

ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่หลินเยวียนคิดเอาไว้มากนัก

เชิญชวน – ซูอวี๋ปฏิเสธ – หลินเยวียนเสนอเงื่อนไข – ซูอวี๋เริ่มลังเล – หลินเยวียนเพิ่มน้ำหนักข้อเสนอ – สุดท้ายซูอวี๋อาจจะยังปฏิเสธ หรืออาจจะตกลงก็ได้

นี่แหละคือกระบวนการการค้า

ขณะเดียวกันก็คือขั้นตอนมาตรฐานของการดึงคนในสนามนี้

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดเลยก็คือ ซูอวี๋กลับตอบตกลงตั้งแต่แรก

เขาไม่ต้องเสนออะไรเลย!

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะตอบรับอย่างตรงไปตรงมาแค่ไหนก็ตาม หลินเยวียนก็จะสิ่งที่ควรมอบให้กับซูอวี๋ เขาจะให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องแน่นอน

นี่แหละคือหลักการที่หลินเยวียนยึดมั่น

…

ฉินโจว

ในบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่ง

ผู้จัดการมองซูอวี๋ด้วยความจนใจ

“จี๋เค่อปู้ลั่ว คือแพลตฟอร์มที่มีโอกาสสูงสุดจะครองตลาดได้ทั้งหมดในอนาคตนะ แต่คุณกลับเลือกตามเซี่ยนอวี๋ไปบล็อกเนี่ยนะ? แบบนี้ผู้จัดการใหญ่คงโมโหจนความดันพุ่งแน่”

“คุณคิดผิดแล้ว”

“ผิดตรงไหนกันล่ะ ก็ได้ๆ คุณหนูใหญ่ ถึงคุณจะไปบล็อก อย่างน้อยก็ควรต่อรองอะไรสักหน่อยสิ! อย่างเช่นให้เซี่ยนอวี๋ช่วยทำอัลบั้มเดี่ยวให้สักชุด หรือรับปากว่าจะดันคุณขึ้นไปในการจัดอันดับนักร้องอะไรแบบนี้!”

“คุณก็ยังคิดผิดอยู่ดี”

“ฉันคิดผิดอีกแล้วหรือ?”

“ก่อนอื่นเลย ถ้าผู้จัดการใหญ่ไม่ใช่คนโง่ เขาก็ควรรู้ว่า อาจารย์เซี่ยนอวี๋ มีสถานะอะไรในวงการเพลงฉินโจว ไม่เชื่อเรามาลองพนันกันไหม?”

“ก็พนันดูสิว่าบารมีของเซี่ยนอวี๋จะมากแค่ไหน แค่ประโยคเดียวของเขา ก็ทำให้นักร้องระดับแนวหน้าของฉินโจวส่วนใหญ่ แม้กระทั่งราชาราชินีเพลง รวมถึงคนดนตรีนับไม่ถ้วน พร้อมใจกันเดินตามเขาไปได้หมด”

“ถ้าเขายอมให้สัญญาสักหน่อยก็คงดีนะ”

“ไม่มีใครจำเป็นต้องให้เซี่ยนอวี๋รับปากอะไรทั้งนั้น เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีอยู่แล้วว่า อาจารย์เซี่ยนอวี๋ไม่เคยทำให้ พวกพ้องของตัวเองต้องเสียเปรียบเลยสักครั้ง”

“เหตุผลมีแค่นี้เองหรือ?”

“นี่แหละคือความเห็นร่วมของนักร้องระดับแนวหน้าของบลูสตาร์ทั้งหมด รวมถึงบรรดาราชาราชินีเพลงด้วย หลังจากมหกรรมดนตรีบลูสตาร์จบลง วงการเพลงฉินโจวก็เปรียบเสมือนมหาสมุทรผืนหนึ่ง และในมหาสมุทรนั้นก็เต็มไปด้วยฝูงปลามากมายจนนับไม่ถ้วน”

“แต่โค้ชใหญ่ของฉินโจวในมหกรรมบลูสตาร์ก็คือหยางจงหมิงนะ!”

“พูดไปคุณอาจไม่เชื่อ แต่ฉันรู้สึกว่าท่านพ่อหยางเองก็เป็นสิ่งมีชีวิตในมหาสมุทรนี้เหมือนกันะ คล้ายๆ กับฉลามขาวตัวใหญ่ หรือไม่ก็วาฬสีน้ำเงินอะไรทำนองนั้น”

ผู้จัดการถึงจนคำพูด

นี่เรื่องบ้าอะไรเนี่ย!

…

แน่นอนว่า หลินเยวียนได้ล่วงรู้ถึงความคิดของซูอวี๋ เขากำลังใคร่ครวญอยู่ว่า จากนี้ควรไปชวนใครดี?

เขาเปิดสมุดรายชื่อในโทรศัพท์ไล่ดูต่อ

แล้วพลันก็เหลือบไปเห็นเบอร์โทรศัพท์ของเฟ่ยหยาง

ทั้งคู่เคยแลกเบอร์กันไว้ตั้งแต่ตอนเข้าร่วมรายการเพลงของเรา แต่หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้ติดต่อกันเลย มีเพียงตอนที่เข้าเก็บตัวฝึกซ้อมในมหกรรมบลูสตาร์เท่านั้น ที่หลินเยวียนเคยโทรไปชี้แนะอีกฝ่ายอยู่บ้าง ว่าในการร้องเพลงตรงไหนที่ยังไม่ดีพอและต้องแก้ไข…

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน