Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1212
ตอนที่ 1212 ผู้เข้าร่วมล้นหลาม
กลุ่มแช็ตวงการเพลงฉินโจว!
ในกลุ่มนี้เต็มไปด้วยราชาเพลง ราชินีเพลง ศิลปินแถวหน้า และบรรดาเจ้าพ่อในวงการ
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พ่อเพลงอวี๋เพิ่งชวนฉันไปที่บล็อก เขาบอกว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ถือหุ้นของบล็อกแล้ว!”
“คุณก็ได้รับคำเชิญด้วยหรือ?”
“ใช่แล้ว”
“ฉันก็ด้วย!”
“ฉันก็ได้เหมือนกัน!”
“ฟังดูแบบนี้ แสดงว่าพวกเราทุกคนต่างก็ได้รับเชิญ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
“แล้วพวกคุณตอบตกลงหรือปฏิเสธล่ะ?”
“ตอบตกลงสิครับ จะรออะไร”
“ฉันยินดีทุ่มเทแรงกายแรงใจให้โค้ชอวี๋เลย!”
“พวกคุณก็พูดไปเรื่อย ความจริงคือพวกคุณอยากตามไปเรียนกับพ่อเพลงอวี๋มากกว่า
ตอนเข้าค่ายเก็บตัวมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ยังไม่จุใจเลย โดนพ่อเพลงอวี๋ดุเอาทุกวัน”
“ไม่สำคัญหรอก แค่พ่อเพลงอวี๋ดุฉันก็แปลว่าเขาใส่ใจฉันแล้ว!”
“ช่างหัวจี๋เค่อปู้ลั่วเถอะ ต่อไปนี้บล็อกจะกลายเป็นฐานทัพหลักของวงการดนตรีฉินโจวของพวกเราแล้ว!”
…
กลุ่มแช็ตยังคงเดือดพล่านอย่างต่อเนื่อง
ขณะเดียวกัน ภายในโรงแรมแห่งหนึ่ง
ด้านข้าง
ผู้จัดการของเฟ่ยหยางใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขาเองก็อยู่ในกลุ่มนั้น และเห็นข้อความเหล่านี้เช่นเดียวกัน
“ให้ตายเถอะ พี่เห็นหรือยัง บรรดาราชาราชินีเพลง แล้วก็นักร้องแถวหน้าของฉินโจวเกือบทั้งหมด ถูกเซี่ยนอวี๋กวาดไปเรียบแล้วนะ!”
“เห็นแล้ว”
เฟ่ยหยางตอบสั้นๆ น้ำเสียงปนรำคาญ
ผู้จัดการมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของเฟ่ยหยาง จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทั้งๆ ที่พี่ก็เป็นนักร้องของฉินโจวเหมือนกัน แถมยังเป็นนักร้องจากฉินโจวที่ทำอันดับได้สูงที่สุดในการจัดอันดับนักร้องระดับบลูสตาร์ด้วยซ้ำ แต่เซี่ยนอวี๋ติดต่อทุกคน ทำไมถึงเว้นพี่ไว้คนเดียวล่ะ?”
“เหอะๆ”
เฟ่ยหยางหัวเราะเยาะออกมา “ฟังที่นายพูดดูสิ เหมือนฉันอยากให้เขาติดต่อฉันนักแหละ ฉันน่ะไม่คิดจะไปด้วยซ้ำ อยู่ที่จี๋เค่อปู้ลั่วไม่ดีตรงไหน แฟนคลับฉันก็อยู่ที่นี่หมด แถมยังใช้โอกาสนี้เจาะเข้าสู่ตลาดจงโจวได้อีก
ที่นี่แหละถึงจะเป็นอนาคต ส่วนพวกที่ไปบล็อกตอนนี้น่ะ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรหรอก เดี๋ยวบล็อกแผ่วลง สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่จี๋เค่อปู้ลั่วเหมือนเดิม!”
ผู้จัดการเอ่ยถามอย่างสงสัย “แล้วที่พี่เดินไปมาอยู่นานเนี่ย กำลังรออะไรอยู่กันแน่?”
เฟ่ยหยางหน้าตาหงุดหงิด “ฉันก็แค่นั่งนานไป ขาชาเฉยๆ!”
พูดจบ เขาก็กดปิดกลุ่มแช็ต ก่อนจะโยนมือถือลงไปบนเตียงอย่างไม่สบอารมณ์นัก
ใครจะรู้ว่า
มือถือกลับดังขึ้นกลางอากาศพอดี!
ผู้จัดการกำลังจะเอื้อมหยิบให้ ทว่าพริบตานั้นเอง ภาพตรงหน้าก็พร่าเบลอไปหมด
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที เฟ่ยหยางก็รับสายไปแล้ว น้ำเสียงตกประหม่าและติดแหบพร่าเล็กน้อย
“โค้ช…โค้ชเซี่ยนอวี๋…”
“มาที่บล็อกไหมครับ?”
“ได้ครับ!”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
เฟ่ยหยางรีบทำทีไอโขลกๆ “หลักๆ คือเดิมทีผมก็ชอบบล็อกอยู่แล้วละครับ ผมยังมีบัญชีอยู่เลย เพียงแต่ไม่ค่อยได้โพสต์อะไร ผมชอบหน้าตาอินเทอร์เฟซมันเฉยๆ …”
“ครับ”
การสนทนาช่างสั้นนัก
และก็จบลงตรงนั้น
หลังวางสาย เฟ่ยหยางรีบเปิดกลุ่มแช็ตเมื่อครู่ แล้วพิมพ์อย่างเร็วว่า ‘นี่คือแอคเคานต์ของผมในบล็อกนะ ทุกคนกลับไปกดติดตามกันด้วย’
เมื่อกดส่งไป
กลุ่มก็โกลาหลขึ้นมาทันที!
‘ราชาเพลงเฟ่ยก็มาแล้ว ครบทีมเลย บล็อกนี่แหละไร้เทียมทาน เดินตามโค้ช หมาไม่กัด!’
‘สุดยอด!’
‘ไม่มีผิดหวังจริงๆ !’
‘สมแล้วที่เป็นราชาเพลงเฟ่ย พ่อเพลงอวี๋เก็บไว้ชวนทีหลัง มาแบบยิ่งใหญ่!’
‘สมกับที่เป็นตัวท็อป!’
‘ยิ่งเป็นตัวท็อป ยิ่งถูกทาบทามช้าล่ะมั้ง ฉันว่าพ่อเพลงอวี๋คงต้องใช้แรงเยอะหน่อยกว่าจะกล่อมราชาเพลงเฟ่ยได้’
‘นั่นสิ’
‘แต่ละแพลตฟอร์มต้องแย่งกันดึงราชาเพลงเฟ่ยไปแน่ ต่อให้เป็นโค้ชเองก็คงไม่ง่ายหรอก’
เฟ่ยหยางหลุดยิ้มออกมา
แต่รอยยิ้มยังไม่ทันแผ่เต็มหน้า เขาก็เห็นดวงตาคมกริบคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความสงสัย กำลังจ้องเขม็งมาแต่ไกลง!
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...