Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1237

ตอนที่ 1237-3 ระบำนกยูงสะเทือนบลูสตาร์ (3)

ครืน!

หัวใจนับไม่ถ้วนรู้สึกสั่นสะท้าน!

ทั่วทั้งสถานที่ดังกึกก้องระเบิดออกมา!

ผู้ชมทั้งฮอลล์พากันจ้องมองเวทีตาค้าง

ทุกสายตาล้วนจับจ้องอยู่บนร่างของอวิ๋นถงถงที่กำลังร่ายรำ

ท่วงท่าของเธอชิงเอาสายตาไปทั้งหมด!

ในโสตประสาท

เสียงร้องประหนึ่งเสียงระฆังยามเช้า และเสียงกลองยามเย็น กระแทกใจที่แกว่งไหวไปตามท่วงท่าร่ายรำ ราวกับว่าเสียงนั้นดังมาจากเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า!

“ให้ตายสิ!”

“นี่มันระบำนกยูง?”

“นี่มันระบำนกยูงหรือ?”

“ทำไมมันไม่เหมือนกับระบำนกยูงที่ฉันเข้าใจเลย แขนคนเราหมุนได้ขนาดนี้เลย นี่คือท่าที่คนทำได้จริงๆ หรือ!?”

“ฉันจะบ้าตายแล้ว!”

“ยังไม่เข้าใจอีกหรือไง!?”

“เซี่ยนอวี๋ออกแบบระบำนกยูงแบบใหม่ทั้งหมด บางทีนี่แหละถึงจะเป็นระบำนกยูงที่แท้จริง ระบำนกยูงควรเป็นแบบนี้ต่างหาก!”

“สวยจริงๆ !”

“ทำไมจู่ๆ ฉันถึงอยากร้องไห้ขึ้นมาก็ไม่รู้?”

…

ทีมแข่งขันจากทุกทวีป

เหล่าพ่อเพลงและราชาราชินีเพลงต่างทำหน้าตกตะลึง!

บางคนอ้าปากค้าง บางคนทำตาโต บางคนหายใจเบาๆ อย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวจะทำลายบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้า!

“นกยูงสีฟ้าตัวนี้ช่างงดงามเหลือเกิน!”

“นี่เรายังอยู่บนโลกมนุษย์จริงๆ เหรอ?”

“แขนนั่น บอกว่าเป็นปีกก็คงไม่ผิดแล้ว!”

“ท่วงท่าคือความอ่อนช้อยตระการตา เต็มไปด้วยรายละเอียดที่น่าขนลุก ถ้าเวทีของเยี่ยนโจวเรียกได้ว่าใกล้เคียงความสมบูรณ์แบบ เวทีของฉินโจวก็ได้สร้างความสมบูรณ์แบบขึ้นจริงๆ !”

“งดงามราวกับเทพเซียน!”

“ทั้งที่ไม่มีการจับจังหวะกับเพลงเป๊ะๆ ทำไมเสียงร้องถึงกลมกลืนไปกับท่าเต้นได้ขนาดนี้ แถมยังแฝงความหนักแน่น ความหนักแน่นที่กลับก่อให้เกิดแรงสะเทือนใจอย่างประหลาด!”

“การเต้นมันสามารถเป็นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!?”

“ระบำนกยูงยังตีความออกมาได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ!?”

“การล้มล้างธรรมเนียมเดิมยังไม่พอ ที่น่ากลัวคือเซี่ยนอวี๋ไม่เพียงแต่พลิกโฉม แต่ยังยกระดับจนเหนือกว่าความหมายดั้งเดิมของระบำนกยูงอีกด้วย!”

…

หน้าจอ

ร่างกายของผู้ชมแทบทั้งหมดลุกซู่ไปด้วยขนลุก!

ระบำนกยูงนั้น หลายคนคุ้นตา แต่ระบำนกยูงชุดนี้กลับไม่คุ้นเอาเสียเลย ยิ่งเมื่อผสมเข้ากับแสงไฟและมุมกล้อง อวิ๋นถงถงก็งดงามจนเหนือมนุษย์ ท่วงท่าทุกการเคลื่อนไหวของเธอคืองานศิลป์ที่แท้จริง!

‘พระเจ้าช่วย!’

‘รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังถูกชำระล้างเลย’

‘ถ้านกยูงกลายร่างเป็นคน ก็คงเป็นภาพแบบนี้แน่ๆ ใช่ไหม?’

‘ทำไมแขนเธอดูเหมือนมีเจ็ดข้อ แต่ของฉันมีแค่สองข้อ แถมยังหมุนไม่ได้อีก!’

‘ฉันลองเลียนแบบดูแล้ว เป็นตะคริวแทบตาย!’

‘เลียนแบบอะไรล่ะ ฉันเป็นนักเต้นอาชีพยังเลียนแบบไม่ได้เลยนะ ท่านั้นพอแอ่นหลังที น้ำตาแทบร่วง!’

‘เป็นเวทีที่ดีที่สุด!’

‘นี่คือเวทีที่ดีที่สุดตั้งแต่แข่งมา ไม่ว่าจะเป็นเพลง การเต้น หรือการออกแบบแสงสีเวที ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไปหมด!’

‘นี่ฝีมือพ่อเพลงอวี๋ออกแบบหรือ?’

“ในเวลาแค่สามวัน เขาออกแบบออกมาได้ขนาดนี้เชียวหรือ!?”

…

ทีมฉินโจวถึงกับงงตาค้าง!

ทุกคนขนลุกซู่ไปทั้งหัว!

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทุกคนในทีมก็เคยฟังเพลงนกยูงของลู่เซิ่งมาแล้ว แต่เมื่อได้จับคู่กับการเต้นครั้งนี้ เพลงกลับกลายเป็นเหมือนบทใหม่ที่ไม่คุ้นตาเลย!

“นี่มัน…”

“แปรเปลี่ยนจากมนุษย์เป็นเซียนเลยหรือ?”

“เดิมทีเพลงนี้ก็อยู่ระดับแนวหน้าอยู่แล้ว แต่พอมีการเต้นเข้าไป กลับรู้สึกว่าเพลงนี้ขึ้นชั้นเป็นระดับสูงสุดไปเลย!”

“ทำได้แล้ว!”

“พ่อเพลงอวี๋ทำได้แล้ว!”

“เหมือนปาฏิหาริย์ชัดๆ !”

“นี่คือปาฏิหาริย์ที่เขาสร้างขึ้นมาในเวลาแค่สามวันงั้นหรือ!?”

“ที่ผ่านมาฉันเองก็ไม่ชอบพวกเอฟเฟ็กต์บนเวที คิดว่ามีเพลงดีๆ ก็พอแล้ว”

“เพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เอง!”

“แท้จริงแล้วการเต้นสามารถยกระดับเพลงขึ้นไปอีกขั้นได้ อวิ๋นถงถงยังยืนร่ายรำอยู่ตรงนั้น แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเธอโบยบินขึ้นสู่สวรรค์แล้ว!”

…

แขนเรียวยาว ถ่ายทอดถึงความอ่อนไหวมีชีวิตชีวาของนกยูง

องค์เอวอ่อนช้อย ร่ายรำเผยเสน่ห์อันอ่อนละมุนของนกยูง

ชายกระโปรงที่หมุนพลิ้ว โชว์ความโอ่อ่าสง่างามของนกยูง

เครื่องประดับศีรษะอันประณีต แผ่รัศมีความสูงส่งของนกยูง

อวิ๋นถงถงบนเวทีในตอนนี้ ก็คือนกยูงสีน้ำเงินผู้หยิ่งผยองลีลาการร่ายรำเปล่งประกายเป็นบทสรรเสริญชีวิตความงดงามอันสง่าแบบตะวันออก ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเต็มเปี่ยมในวินาทีนี้

ทันใดนั้น

อวิ๋นถงถงหมุนตัวอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆ ทรุดกายลงบนเวทีกระโปรงสีน้ำเงินทรงกว้างคลี่ออกกลายเป็นวงกลมเธอเอียงศีรษะต่ำลง แขนเรียวสั่นไหวเล็กน้อย จนถึงปลายนิ้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน