Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1237
ตอนที่ 1237-3 ระบำนกยูงสะเทือนบลูสตาร์ (3)
ครืน!
หัวใจนับไม่ถ้วนรู้สึกสั่นสะท้าน!
ทั่วทั้งสถานที่ดังกึกก้องระเบิดออกมา!
ผู้ชมทั้งฮอลล์พากันจ้องมองเวทีตาค้าง
ทุกสายตาล้วนจับจ้องอยู่บนร่างของอวิ๋นถงถงที่กำลังร่ายรำ
ท่วงท่าของเธอชิงเอาสายตาไปทั้งหมด!
ในโสตประสาท
เสียงร้องประหนึ่งเสียงระฆังยามเช้า และเสียงกลองยามเย็น กระแทกใจที่แกว่งไหวไปตามท่วงท่าร่ายรำ ราวกับว่าเสียงนั้นดังมาจากเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า!
“ให้ตายสิ!”
“นี่มันระบำนกยูง?”
“นี่มันระบำนกยูงหรือ?”
“ทำไมมันไม่เหมือนกับระบำนกยูงที่ฉันเข้าใจเลย แขนคนเราหมุนได้ขนาดนี้เลย นี่คือท่าที่คนทำได้จริงๆ หรือ!?”
“ฉันจะบ้าตายแล้ว!”
“ยังไม่เข้าใจอีกหรือไง!?”
“เซี่ยนอวี๋ออกแบบระบำนกยูงแบบใหม่ทั้งหมด บางทีนี่แหละถึงจะเป็นระบำนกยูงที่แท้จริง ระบำนกยูงควรเป็นแบบนี้ต่างหาก!”
“สวยจริงๆ !”
“ทำไมจู่ๆ ฉันถึงอยากร้องไห้ขึ้นมาก็ไม่รู้?”
…
ทีมแข่งขันจากทุกทวีป
เหล่าพ่อเพลงและราชาราชินีเพลงต่างทำหน้าตกตะลึง!
บางคนอ้าปากค้าง บางคนทำตาโต บางคนหายใจเบาๆ อย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวจะทำลายบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้า!
“นกยูงสีฟ้าตัวนี้ช่างงดงามเหลือเกิน!”
“นี่เรายังอยู่บนโลกมนุษย์จริงๆ เหรอ?”
“แขนนั่น บอกว่าเป็นปีกก็คงไม่ผิดแล้ว!”
“ท่วงท่าคือความอ่อนช้อยตระการตา เต็มไปด้วยรายละเอียดที่น่าขนลุก ถ้าเวทีของเยี่ยนโจวเรียกได้ว่าใกล้เคียงความสมบูรณ์แบบ เวทีของฉินโจวก็ได้สร้างความสมบูรณ์แบบขึ้นจริงๆ !”
“งดงามราวกับเทพเซียน!”
“ทั้งที่ไม่มีการจับจังหวะกับเพลงเป๊ะๆ ทำไมเสียงร้องถึงกลมกลืนไปกับท่าเต้นได้ขนาดนี้ แถมยังแฝงความหนักแน่น ความหนักแน่นที่กลับก่อให้เกิดแรงสะเทือนใจอย่างประหลาด!”
“การเต้นมันสามารถเป็นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!?”
“ระบำนกยูงยังตีความออกมาได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ!?”
“การล้มล้างธรรมเนียมเดิมยังไม่พอ ที่น่ากลัวคือเซี่ยนอวี๋ไม่เพียงแต่พลิกโฉม แต่ยังยกระดับจนเหนือกว่าความหมายดั้งเดิมของระบำนกยูงอีกด้วย!”
…
หน้าจอ
ร่างกายของผู้ชมแทบทั้งหมดลุกซู่ไปด้วยขนลุก!
ระบำนกยูงนั้น หลายคนคุ้นตา แต่ระบำนกยูงชุดนี้กลับไม่คุ้นเอาเสียเลย ยิ่งเมื่อผสมเข้ากับแสงไฟและมุมกล้อง อวิ๋นถงถงก็งดงามจนเหนือมนุษย์ ท่วงท่าทุกการเคลื่อนไหวของเธอคืองานศิลป์ที่แท้จริง!
‘พระเจ้าช่วย!’
‘รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังถูกชำระล้างเลย’
‘ถ้านกยูงกลายร่างเป็นคน ก็คงเป็นภาพแบบนี้แน่ๆ ใช่ไหม?’
‘ทำไมแขนเธอดูเหมือนมีเจ็ดข้อ แต่ของฉันมีแค่สองข้อ แถมยังหมุนไม่ได้อีก!’
‘ฉันลองเลียนแบบดูแล้ว เป็นตะคริวแทบตาย!’
‘เลียนแบบอะไรล่ะ ฉันเป็นนักเต้นอาชีพยังเลียนแบบไม่ได้เลยนะ ท่านั้นพอแอ่นหลังที น้ำตาแทบร่วง!’
‘เป็นเวทีที่ดีที่สุด!’
‘นี่คือเวทีที่ดีที่สุดตั้งแต่แข่งมา ไม่ว่าจะเป็นเพลง การเต้น หรือการออกแบบแสงสีเวที ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไปหมด!’
‘นี่ฝีมือพ่อเพลงอวี๋ออกแบบหรือ?’
“ในเวลาแค่สามวัน เขาออกแบบออกมาได้ขนาดนี้เชียวหรือ!?”
…
ทีมฉินโจวถึงกับงงตาค้าง!
ทุกคนขนลุกซู่ไปทั้งหัว!
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทุกคนในทีมก็เคยฟังเพลงนกยูงของลู่เซิ่งมาแล้ว แต่เมื่อได้จับคู่กับการเต้นครั้งนี้ เพลงกลับกลายเป็นเหมือนบทใหม่ที่ไม่คุ้นตาเลย!
“นี่มัน…”
“แปรเปลี่ยนจากมนุษย์เป็นเซียนเลยหรือ?”
“เดิมทีเพลงนี้ก็อยู่ระดับแนวหน้าอยู่แล้ว แต่พอมีการเต้นเข้าไป กลับรู้สึกว่าเพลงนี้ขึ้นชั้นเป็นระดับสูงสุดไปเลย!”
“ทำได้แล้ว!”
“พ่อเพลงอวี๋ทำได้แล้ว!”
“เหมือนปาฏิหาริย์ชัดๆ !”
“นี่คือปาฏิหาริย์ที่เขาสร้างขึ้นมาในเวลาแค่สามวันงั้นหรือ!?”
“ที่ผ่านมาฉันเองก็ไม่ชอบพวกเอฟเฟ็กต์บนเวที คิดว่ามีเพลงดีๆ ก็พอแล้ว”
“เพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เอง!”
“แท้จริงแล้วการเต้นสามารถยกระดับเพลงขึ้นไปอีกขั้นได้ อวิ๋นถงถงยังยืนร่ายรำอยู่ตรงนั้น แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเธอโบยบินขึ้นสู่สวรรค์แล้ว!”
…
แขนเรียวยาว ถ่ายทอดถึงความอ่อนไหวมีชีวิตชีวาของนกยูง
องค์เอวอ่อนช้อย ร่ายรำเผยเสน่ห์อันอ่อนละมุนของนกยูง
ชายกระโปรงที่หมุนพลิ้ว โชว์ความโอ่อ่าสง่างามของนกยูง
เครื่องประดับศีรษะอันประณีต แผ่รัศมีความสูงส่งของนกยูง
อวิ๋นถงถงบนเวทีในตอนนี้ ก็คือนกยูงสีน้ำเงินผู้หยิ่งผยองลีลาการร่ายรำเปล่งประกายเป็นบทสรรเสริญชีวิตความงดงามอันสง่าแบบตะวันออก ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเต็มเปี่ยมในวินาทีนี้
ทันใดนั้น
อวิ๋นถงถงหมุนตัวอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆ ทรุดกายลงบนเวทีกระโปรงสีน้ำเงินทรงกว้างคลี่ออกกลายเป็นวงกลมเธอเอียงศีรษะต่ำลง แขนเรียวสั่นไหวเล็กน้อย จนถึงปลายนิ้ว
แล้วนี่บอกว่านี่คือระบำนกยูงน่ะหรือ?
ในอดีต ระบำนกยูงนั้นสื่อถึงนกยูงจริงๆ หรือไม่ก็องค์หญิงนกยูงแต่สิ่งที่อวิ๋นถงถงกำลังร่ายรำอยู่บนเวทีตอนนี้ คือพระมหามยุรีโพธิสัตว์ผู้ประทับบนนกยูง
การแสดงสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ เสียงปรบมือดังกระหึ่มดั่งคลื่นทะเล ผู้คนนับไม่ถ้วนลุกขึ้นยืน บางคนที่เคยเรียนเต้นถึงกับทำหน้าเหม่อลอยเหมือนถูกสะกด!
…
ทีมจงโจว
อบิเกลนั่งอยู่ในห้อง ไม่รู้ว่าไปแอบดูรายการเพลงของเราซีซันแรกมาหรือเปล่า
แต่เหมือนถูกแรงบางอย่างดลใจ
เขาถึงกับถอดแบบฉากคลาสสิกของหยางจงหมิงออกมาได้เป๊ะ เสียงที่ปกติมั่นคงกลับสะดุดไปหนึ่งทีอย่างหายาก
“อลัง… อลัง… อลังการ…”
อืม
หรูหรา
อบิเกลไม่อาจหาคำไหนมาอธิบายความรู้สึกของตัวเองได้ชัดเจน ถึงขั้นอยากจะตะโกนออกมาตรงๆ ว่า ‘เวรเอ๊ย!’
…
ฉู่โจว
เดิมที เหลียนปี้เฉิงซึ่งเคยไม่ยี่หระที่เซี่ยนอวี๋มายุ่งกับการเต้นเลย ตอนนี้กลับลุกขึ้นยืน พร้อมจมลงไปในความคิดลึกๆ
นี่มันคือการแข่งร้องเพลงไม่ใช่เหรอ?
นี่ไม่น่าจะใช่การแข่งเต้นใช่ไหม?
แล้วทำไมกัน ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากลชะมัด แต่ดันพูดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน?
…
ส่วนฝั่งห้องรับรองของทีมฉินโจว
ลู่เซิ่งที่เลิกดูการถ่ายทอดสดไปนานแล้ว เงยหน้ามองเว่ยห่าวอวิ้นบนเวที จากนั้นก็หันไปมองอวิ๋นถงถงที่อยู่ข้างหน้าเธอ แล้วสุดท้ายก็เหลือบมองไปที่หลินเยวียน ก่อนจะเผลอโพล่งคำถามแทงลึกถึงวิญญาณออกมาโดยไม่ทันคิด
“คือว่า…”
“ขอถามหน่อย…”
“นี่คือ…”
“เพลงที่ผมแต่งหรือ?”
คำถามนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยและความงุนงงที่ไม่อาจคลี่คลาย
“แน่นอน”
หลินเยวียนยกมุมปากยิ้มบางๆ ตั้งแต่ตอนที่เขาได้โน้ตเพลงนกยูงเขาก็รู้ทันทีว่า บทเต้นนี้จะสามารถเข้าคู่กับเพลงได้อย่างสมบูรณ์แบบแน่นอน!
ลู่เซิ่งมองหลินเยวียน
เซี่ยนอวี๋คนนี้ พึ่งพาได้!
มีเรื่องทีไร เขาก็จัดการได้ทุกครั้ง!
ขนาดเพลงที่ตัวเองแต่งมาแท้ๆ เขายังสามารถใช้การเต้นยกระดับขึ้นไปจนจนพ่อบังเกิดเกล้าของเพลงยังแทบจำไม่ได้เลย!!!
………………………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...