Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1238
ตอนที่ 1238 หลังจากนี้มาเต้นลีลาศกันเถอะ (1)
เพลง ‘นกยูง’
ประกอบด้วยระบำนกยูงหนึ่งชุด
สามารถพิชิตใจทุกคนได้เป็นอย่างดี
ต้องเข้าใจว่า เมื่อครั้งที่หยางลี่ผิงเต้นระบำนกยูงนั้น ได้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งประเทศ ทั้งยังกลายเป็นไวรัลไปทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หลังจากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในปีนั้น อาจารย์หยางก็กลายเป็นเทพธิดาในดวงใจของคนรุ่นนั้นทันที และระบำนกยูงก็กลายเป็นผลงานตัวแทนซึ่งเป็นเอกลักษณ์มากที่สุดของเธอ มาถึงตอนนี้ หลินเยวียนได้หยิบยกการแสดงชุดนี้ขึ้นมาบนบลูสตาร์ และก็พิชิตใจผู้ชมทั่วโลกเช่นกัน
ทั้งในสถานที่จริง
และหน้าจอ
ต่างเต็มไปด้วยความประหลาดใจยิ่งใหญ่
เสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่น!
และเมื่อดูจากปฏิกิริยารอบด้าน การเผชิญหน้าระหว่างเยี่ยนโจวและฉินโจวนั้นก็แทบไม่มีอะไรให้ลุ้นอีกต่อไป เมื่อพิธีกรอันหงขึ้นเวทีเพื่อเชิญชวนให้ผู้ชมโหวตทั้งสองฝ่าย ผลการแข่งรอบนี้ก็ถูกประกาศออกมา
“ขอแสดงความยินดีกับฉินโจว!”
“ขอแสดงความยินดีกับเซี่ยนอวี๋!”
“ขอแสดงความยินดีกับลู่เซิ่ง!”
“ขอแสดงความยินดีกับเว่ยห่าวอวิ้น!”
“ขอแสดงความยินดีกับอวิ๋นถงถง!”
“ด้วยคะแนนโหวตซึ่งคิดเป็นร้อยละเจ็ดสิบสอง ได้ยุติความพ่ายแพ้ติดต่อกันสามครั้งซ้อน ลงดาบเอาชนะทีมเยี่ยนโจว และคว้าชัยชนะในการประลองรอบนี้สำเร็จ!
“เพลงก็ดี!”
“เต้นก็ดี!”“ผลงานการเต้นชุดนั้นของอาจารย์เซี่ยนอวี๋ ได้ให้คำนิยามใหม่แก่ระบำนกยูงของบลูสตาร์แล้ว ต่อไปถ้าเราจะพูดถึงระบำนกยูง คงต้องรีบชี้แจงก่อนแล้วละ ว่าเป็นฉบับดั้งเดิม หรือฉบับเซี่ยนอวี๋!”
ชนะแล้ว!
ฉินโจวชนะแล้ว!
ทีมฉินโจวกู่ร้อง!
ทั้งฉินโจวล้วนกู่ร้อง!
แม้จะเป็นเพียงรายการวาไรตีแนวดนตรี แต่กลิ่นดินปืนของการต่อสู้ก็ยังคละคลุ้ง ผู้ชมจากแต่ละทวีป ต่อให้พยายามรักษาความเป็นกลางเพียงใด ทว่าลึกๆ แล้วหัวใจย่อมยังเทใจให้ทีมบ้านเกิดอยู่ดี ชาวฉินต่างโหยหาชัยชนะครั้งนี้!
ขณะเดียวกัน ภายในบ้านของหลินเยวียน
หนานจี๋กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ
แม่ยิ้มกว้างจนปากแทบหุบไม่ลง
น้องสาวก็ดื่มชานมไปพลาง มองรายการไปพลางอย่างเพลิดเพลิน
ส่วนพี่สาวก็เริ่มตื่นเต้นโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตอีกแล้ว
“ดี!”
“ระบำนี้ดีมาก!”
“ท่าเต้นชุดนี้แต่งได้ดีจริงๆ เลยนะ เกือบจะทาบรัศมีกับการเต้นกลางจัตุรัสของพวกแม่ได้แล้วนะเนี่ย เพียงแต่ว่าเงียบไปหน่อย ไม่คึกคักเท่าการเต้นของพวกแม่ก็เท่านั้น!”
“ฮะ?”
“แม่พูดผิดตรงไหน?”
“การเต้นกลางจัตุรัสคืออันดับหนึ่งของบลูสตาร์!”
“ใครบอกว่าสามวันไม่พอ? ใครบอกว่าเขากู้สถานการณ์ได้ไม่สมบูรณ์? เห็นไหมล่ะ ตอนนี้เวทีของฉินโจวก็ได้รับการกอบกู้แล้วไม่ใช่หรือไง หลินเยวียนลูกชายฉันนี่แหละ ออร่าของมหาจักรพรรดิของแท้!”
…
ถ่ายทอดสดการแข่งขัน
หลังจากจบรอบการแข่งขันในครั้งแรก
การถ่ายทอดสดการแข่งขันรอบที่สองก็เริ่มต้นขึ้น
หลินเยวียนกับลู่เซิ่งและคนอื่นๆ เดินจากเขตรอเข้าสู่ห้องรับรองของทีมฉินโจว
ท่ามกลางเสียงกู่ร้องด้วยความดีใจของทั้งทีม จ้าวอิ๋งเก้อและเจียงขุยก็รีบนำราชวงศ์ปลาเข้ามาโผกอดหลินเยวียนซ้ายขวา
คิดจะเล่นทีเผลออีกแล้วหรือ?
แต่หลินเยวียนที่เตรียมพร้อมไว้ก่อนก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จากนั้นยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า “ถึงเวลาแล้วละ ผมต้องกลับไปนอนแล้ว”
ทันทีที่พูดออกไป
ทุกคนก็ถึงกับนิ่งอึ้ง
เลิกงาน?
การแข่งขันยังไม่จบเลยนะ!
ไม่สิ
ไปออกรายการวาไรตีนี่ยังมีคำว่า ‘เลิกงาน’ ด้วยหรือ?
ปกติต้องรอให้รายการจบก่อนแล้วค่อยกลับไม่ใช่หรือไง?
แต่หลินเยวียนกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ตัวเองก็เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว งานเสร็จก็เลิกงานได้อยู่แล้ว อย่างไรเขาก็ไม่ใช่นักร้อง ไม่ใช่นักประพันธ์เพลง การแข่งขันต่อไปก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่ดี
ทุกคนพากันหัวเราะพรืด
มีแต่เจิ้งจิงเท่านั้นที่รีบคว้าแขนหลินเยวียนไว้แน่น
“รอบหน้าก็ถึงตาฉันนำทีมนักร้องไปแทนฉินโจวแล้วนะ เรื่องเอฟเฟ็กต์เวทีน่ะ อย่างน้อยก็ห้ามให้แย่กว่าที่ลู่เซิ่งเพิ่งทำไปมากนะ!”
“ผมจะพยายามครับ”
หลินเยวียนไม่กล้ารับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ
เรื่องที่บลูสตาร์ก็มีระบำนกยูงนี่แหละ ทำให้หลินเยวียนได้สติ ว่าตัวเองรู้จักการเต้นรำของบลูสตาร์ที่มีอยู่แล้วน้อยเกินไปจริงๆ กลับไปคราวนี้ต้องรีบศึกษาเพิ่มเติม จะได้ไม่ทำพลาดจนขายหน้าอีก
…
‘ใช่เลย!’
‘ตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเซี่ยนอวี๋ถึงอยู่ในอันดับที่ 11 ของสาขาการเต้นรำ ที่แท้ความสามารถด้านการออกแบบท่าเต้นของเขาโหดขนาดนี้เอง จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่า เขาจะเป็นนักร้อง เป็นนักประพันธ์เพลงหรือเปล่าก็ไม่สำคัญอีกแล้ว ขอแค่เขายังคงรับผิดชอบเอฟเฟ็กต์เวทีให้ทีมฉินโจว ต่อให้เป็นรอบหน้า ความคาดหวังก็ยังสูงทะลุปรอทเหมือนเดิม!’
‘อินอินทำหน้าเหวอไปเลย’
‘เทพลู่ทำฉันขำตาย ตอนอยู่หลังเวทีไปถามเซี่ยนอวี๋ว่าเพลงนกยูงนี่เป็นเพลงที่เขาแต่งเองหรือเปล่า ดูท่าเจ้าหมอนี่คงไม่เคยดูผลการซ้อมมาก่อนแน่ๆ ’
‘เป็นที่รู้กันว่า ลู่เซิ่งได้ฉายาว่าเซี่ยนอวี๋น้อย’
‘เซี่ยนอวี๋น้อยอะไร นี่มันเป็นการแข่งเต้นชัดๆ ลู่เซิ่งก็แค่ทำเพลงประกอบให้ ระบำนกยูงเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง?’
‘แย่งซีนของจริง!’
‘อบิเกลทำผมขำแทบตาย ดันไปแย่งบทพูดของพ่อเพลงหยาง ถ้าไม่ใช่ว่ารายการตอนท้ายมีเบื้องหลังฉายเพิ่มอีก พวกเราก็คงไม่รู้เลยว่าหลังเวทีจะตลกขนาดนี้’
‘หลังเวทีทีมฉินโจวนี่สิถึงจะสนุก!’
‘พ่อเพลงอวี๋: ถึงเวลาแล้วละ ผมต้องกลับไปนอนแล้ว’
‘กลับไปนอนที่บ้านอะไรเล่า ทั้งเวทีกำลังตื่นเต้นกับระบำนกยูงขนาดนี้ แต่ในหัวคุณกลับมีแต่คำว่าเลิกงาน กลับบ้าน นอนเนี่ยนะ?’
ใช่แล้ว
หลังจากถ่ายทอดสดจบลง ทางทีมงานก็ยังปล่อยคลิปเบื้องหลังระหว่างการแข่งขันออกมาอีกหน่อย
ปฏิกิริยาของผู้คนจากแต่ละทวีปที่ได้รับชมระบำนกยูงนั้น ทำเอาชาวเน็ตนับไม่ถ้วนพากันหัวเราะจนท้องแข็ง
…
ในเวลาเดียวกัน
เมื่อรายการจบลงระบำนกยูงก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวงการเต้นของบลูสตาร์!
“นี่แหละตัวท็อปในการจัดอันดับสาขาการเต้นรำ!”
“การเต้นที่เซี่ยนอวี๋ออกแบบนี่ดูดีจริงๆ !”
“ต่อไปถ้าเราพูดถึงระบำนกยูง น่ากลัวว่าคงหมายถึงฉบับของเซี่ยนอวี๋ ไม่ใช่ระบำดั้งเดิมอีกแล้ว”
“ที่จริงอินอินก็เต้นได้ดีมากนะ”
“แต่ที่อินอินแพ้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร ระบำนี้กับเพลงนี้เข้ากันมากจนออกมาโดดเด่นกว่าจริงๆ ”
“ใครบอกว่าเซี่ยนอวี๋จะกอบกู้สถานการณ์ได้ก็แค่ตอนเป็นนักร้องหรือนักประพันธ์เพลง ความจริงแล้วถ้าออกแบบการเต้นได้ดีพอ ก็สามารถพลิกผลการแข่งขันได้เหมือนกัน!”
“เหนือฟ้ายังมีฟ้า”
“พูดได้เลยว่าอันดับสาขาการเต้นรำมันก็สะท้อนความจริงอยู่นั่นแหละ เซี่ยนอวี๋อยู่อันดับสิบเอ็ด อินอินอยู่อันดับสิบสาม ความแตกต่างก็เห็นได้ชัดในรายการนี้เลย”
“ผมชักจะตั้งตารอคอยรอบหน้าแล้วสิ”
“ไม่รู้ว่าเซี่ยนอวี๋จะสร้างสรรค์การเต้นแบบไหนออกมาอีก?”
“ถ้าเขายังทำการเต้นรำต่อไป อันดับนักเต้นของเซี่ยนอวี๋มีหวังจะพุ่งเข้าไปติดสิบอันดับแรกเลยก็ได้!?”
…………………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...