Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1245
ตอนที่ 1245-2 พ็อปพิงลงสนาม (2)
ในจังหวะนั้นเอง
เวทีก็ดังขึ้นมาพร้อมเสียงคล้ายกับไฟช็อต คล้ายปลั๊กที่สัมผัสไม่แนบแน่นจนเกิดเสียง เปรี้ยะๆ ของประกายไฟ
ทันใดนั้น
เสียงดนตรีก็ดังขึ้นมา
เป็นเอฟเฟ็กต์ที่คุ้นหูจากภาพยนตร์แนวไซไฟ คล้ายกับระบบอะไรสักอย่างที่กำลังถูกเปิดใช้งาน
ชั่วครู่ถัดมา
เซี่ยนอวี๋ก็เคลื่อนไหวแล้ว!
แต่ท่าทางการเคลื่อนไหวกลับทำให้ทุกคนตะลึงงัน
ท่าเต้นของเขาถูกแบ่งเป็นเฟรมๆ คล้ายกับภาพเคลื่อนไหวที่หยุดทีละเฟรม ทุกการเคลื่อนไหวประสานกับเสียงเอฟเฟ็กต์เหมือนระบบจักรกลทำงาน ทำให้เขาดูราวกับหุ่นยนต์จริงๆ จนไม่มีใครมองออกว่านี่คือคนจริงที่กำลังเต้น!
“เฮ้ย!”
“เขาทำได้ไงเนี่ย!?”
“บ้าน่ะ!”
“พ่อเพลงอวี๋กลายเป็นหุ่นยนต์แล้ว!”
“ท่าเต้นนี่ออกแบบได้อย่างเทพเลย!”
“เป็นการเต้นแบบใหม่ใช่ไหม?”
“ต้องเป็นท่าเต้นใหม่แน่ๆ !”
“ไม่เคยเห็นการเต้นที่เหมือนหุ่นยนต์แบบนี้มาก่อน!”
“น่าสนใจมาก!”
“แปลกใหม่สุดๆ !”
“ใครบอกว่าเซี่ยนอวี๋หมดมุกแล้ว ท่าเต้นนี้เจ๋งยิ่งกว่าก่อนหน้านี้อีก ทำได้ไงเนี่ย!”
…
ทั้งผู้ชมในห้องส่งและผู้ชมหน้าจอล้วนตาลุกวาวพร้อมกัน!
ในเวลาเดียวกันนั้น
ทีมอื่นๆ จากทุกทวีปต่างก็อึ้งจนอ้าปากค้าง
ขณะที่บรรดานักเต้นแนวหน้าซึ่งได้รับเชิญช่วยเสริมทีมต่างก็จ้องภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ถึงขั้นยืนอึ้งพูดไม่ออก!
เหล่านักเต้นที่ติดอันดับสิบของบลูสตาร์นั้น ล้วนผ่านเวทีมาอย่างโชกโชน เรื่องแปลกประหลาดอะไรพวกเขาก็เคยเห็นมาแล้วทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นแทงโก
ไม่ว่าจะเป็นระบำนกยูง
หรือแม้แต่โพลแดนซ์
พวกเขาก็ยังพอมองเห็นแนวคิดและเส้นทางของการสร้างสรรค์ นี่เป็นสิ่งที่ต่อยอดมาจากรากฐานที่มีอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่ผุดขึ้นจากความว่างเปล่า
แต่การเต้นครั้งนี้!
เพียงแค่ภาพตรงหน้า!
นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนจริงๆ !
และทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ศีรษะของเซี่ยนอวี๋พลันเหมือนสูญเสียแรงพยุงจากลำคอ ร่วงตกลงมาอย่างฉับพลัน ขณะที่สองมือรีบยกขึ้นมาพยุงคางเอาไว้ ภาพที่ปรากฏทั้งพิศดาร ทั้งชวนขนลุก และในขณะเดียวกันก็สร้างความสะพรึงให้ผู้ชมอย่างบอกไม่ถูก!
แรงกระแทกทางสายตานี้ช่างรุนแรงเหลือคณานับ!
จนผู้ชมหลายคนเผลอร้องอุทานออกมา!
ความรู้สึกนั้นเหมือนกับชิ้นส่วนตรงคอของหุ่นยนต์เกิดขัดข้องขึ้นมา แต่ที่น่าขนลุกกว่าก็คือ เซี่ยนอวี๋ไม่ใช่หุ่นยนต์ แต่เป็นคนจริงๆ !
“แม่เจ้าโว้ย!”
“พระเจ้าช่วย!”
“ให้ตายเถอะ!”
“ฉันดูอะไรกันไปนี่!”
“หัวของพ่อเพลงอวี๋หลุดไปแล้วเหรอ!?”
“นี่มันน่าทึ่งจริงๆ !”
“เต้นอะไรเนี่ย เขาเต้นอะไนของเขา เซี่ยนอวี๋เป็นมนุษย์จริงๆ ใช่ไหม ทำไมถึงทำท่าแบบนี้ได้ล่ะ!?”
“สุดยอดจริงๆ !”
“อย่างเท่เลย!”
การเต้นพ็อปพิงที่ผสมผสานกับดนตรีแนวไซไฟ สร้างภาพลวงตาราวกับพาผู้ชมทะยานไปยังโลกอนาคต เปี่ยมไปด้วยจินตนาการสุดอลังการของโลกอนาคตอันแสนพิศวง!
…
และหลังจากการแสดงเปิดตัวจบลง
เสียงร้องเพลงของเฉินจื้ออวี่ก็ดังขึ้น
เพลงนี้ก็ยังคงมาในสไตล์ไซไฟ ทำนองกับเนื้อร้องพุ่งออกมาเหมือนเสียงปืนกลดังปังๆๆ เต็มไปด้วยเสน่ห์ทางดนตรีที่แตกต่าง เนื้อหาหลักกล่าวถึงหุ่นยนต์ว่า
“โปรแกรมเริ่มทำงานในวันแรก ได้พบเธอในครั้งแรก กฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์ ฉันท่องจำมานับพันครั้ง จุดเริ่มต้นอยู่ ณ ชั่วขณะใดกัน ที่ความรู้สึกกลายมาเป็นพลังงาน…”
ท่ามกลางเสียงร้อง
ร่างกายของเซี่ยนอวี๋ค่อยๆ เอียงลงไปเหมือนกับกำลังจะเสียการทรงตัว คนปกติถ้าทำท่าแบบนี้ย่อมต้องล้มลง แต่พ่อเพลงอวี๋กลับดูไม่กังวลกับเรื่องนี้เลย
“ระวัง!”
“จะล้มแล้ว!”
“เอ๊ะ ดูสิ!”
“เขายืนขึ้นมาได้!?”
“เป็นไปได้ยังไงกัน!?”
“หรือว่าบนเวทีนี้ไม่มีแรงโน้มถ่วงของบลูสตาร์?”
“ดูที่ขาของเขาสิ!”
“ขาแทบจะบิดเป็นเกลียวแล้ว!”
“ทำไมรู้สึกเหมือนเขาไม่มีกระดูกเลยล่ะ?”
“การเต้นแบบนี้เรียกว่าระเบิดเวทีชัดๆ !”
“เนื้อเพลงก็เจ๋ง พูดถึงกฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์ด้วย!”
“กฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์ที่ฉู่ขวงเป็นคนเสนอขึ้นมา!”
…
ท่ามกลางดนตรีประกอบ
“ของแบบนี้ มีแต่เขาเท่านั้นที่เต้นได้ จะให้สอนคนอื่น ฝึกไม่กี่วันไม่มีทางพอหรอก!”
“สมองผู้ชายคนนี้ทำด้วยอะไรนะ”
“เหมือนหุ่นยนต์จริงๆ เลย!”
“นี่เป็นการเต้นครั้งที่สี่ที่เขาเอามาโชว์ในรายการ และทุกครั้งก็เป็นท่าเต้นใหม่หมด มาเพิ่มอีกสักครั้งก็มากพอจะเขย่าวงการได้แล้วนะ!”
“ไม่สิ”
“ดูปฏิกิริยาคนดูสิ”
“นี่มันไม่ใช่แค่เขย่าวงการแล้ว นี่มันกำลังเขย่าทั้งบลูสตาร์เลยต่างหาก!”
…
ทีมจงโจว
วั่นอี้แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว
ต้องขนาดนี้เลยหรือ?
แค่จะฆ่าไก่ ทำไมต้องใช้มีดสำหรับฆ่าวัวด้วย!
เอาท่าเต้นระดับนี้มาแข่งกับผมเนี่ยนะ!
ผมสู้กลับไม่ได้เลยสักท่าเดียว!
ก็แค่สิบอันดับแรกในสาขาการเต้นรำใช่ไหมล่ะ?
เอาไปเลย เอาไปเลย!
อย่างน้อยก็เหลือกางเกงในไว้ให้ผมบ้างก็ยังดี!
ไม่ต้องพูดถึงท่าเต้นใหม่อะไรนั่นหรอก!
แค่ท่าเต้นก่อนหน้านี้ของคุณ ผมก็รับมือไม่ไหวแล้ว ผมไม่แย่งอันดับกับคุณแล้ว!
ต่อไปผมจะยอมเป็นที่ 11 ของสาขาการเต้นรำก็พอแล้ว
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน!
…
นี่เป็นครั้งแรกที่การเต้นพ็อปพิงปรากฏบนบลูสตาร์!
บนเวที หลินเยวียนได้แสดงท่าเต้นคลาสสิกของพ็อปพิงออกมาอย่างครบถ้วน!
เวลานี้
หลินเยวียนก็คือหุ่นยนต์จริงๆ !
อันที่จริง
ยังมีอีกหลายท่าของพ็อปพิงที่หลินเยวียนยังไม่ได้ใช้
เพราะต้องคำนึงถึงสไตล์ของเพลงและออกแบบท่าให้เข้ากับจังหวะ ฉะนั้นเขาจึงเลือกเฉพาะท่าที่เข้ากับดนตรีที่สุดมาใช้
แต่แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดผลลัพธ์อันน่าทึ่งแล้ว!
ระเบิด!
เวทีระเบิด!
คอมเมนต์กระหน่ำ!
ทุกทวีปต่างแตกตื่น!
ทั้งบลูสตาร์ล้วนตื่นตะลึงกับการเต้นพ็อปพิง!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...