Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1249

ตอนที่ 1249 คณิตประวัติศาสตร์

ให้ตายเถอะ!

ติดกับเข้าเต็มซะแล้ว!

ใบหน้าเหวินเซ่าซีดเผือดในทันที นี่เขาโดนหลอกชัดๆ

ฉู่ขวงไม่ได้หมดแรงบันดาลใจแต่อย่างใด ตนเพิ่งโพสต์ท้าประชันวรรณกรรมไปหมาดๆ อีกฝ่ายก็ปล่อยนิยายวิทยาศาสตร์เรื่องใหม่ออกมาทันที จังหวะแบบนี้เห็นได้ชัดว่าเขาตรียมผลงานไว้ล่วงหน้า และกำลังรอเหยื่ออย่างตนติดกับเข้ามาเอง!

แต่เขานี่สิ กลับโง่เดินเข้าปากปืนเขาไปเสียอย่างนั้น

ตอนนี้เหวินเซ่าแทบอยากฆ่าพวกที่ยุให้เขาออกมือเสียให้หมด

หลอกกันชัดๆ !

หลุมพรางของแท้!

ทว่าตอนนี้ลูกศรได้ง้างไว้แล้ว จะให้ไม่ยิงได้อย่างไร

เหวินเซ่าทำได้เพียงกัดฟันสู้ต่อ จะให้พูดตอนนี้ว่า เมื่อกี้เข้าใจผิด ผมยังไม่พร้อมประชันวรรณกรรมก็คงไม่ได้กระมัง?

ยิ่งไปกว่านั้น

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของ นิยายชุดสถาบันสถาปนาแห่งจักรวรรดิกาแล็กติกของฉู่ขวง ก็คือมักมีแนวคิดไซไฟใหม่ปรากฏขึ้นเสมอ

กฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์

กฎข้อที่ศูนย์ของหุ่นยนต์

สิ่งเหล่านี้คือแก่นหลักของสองภาคก่อนหน้า

ทว่าแนวคิดไซไฟอันน่าสะพรึงกลัวระดับนั้น ในความเป็นจริงแล้วหาได้ยากยิ่ง

เหวินเซ่าไม่เชื่อหรอกว่าฉู่ขวงจะสามารถสร้างแนวคิดไซไฟใหม่ๆ ได้ทุกครั้งไป!

ถ้าอีกฝ่ายไม่มีของใหม่ออกมาให้เห็นละก็ ใครจะกล้าพูดได้เต็มปากว่าตนไม่มีโอกาสชนะฉู่ขวง?

“ถึงในปืนคุณจะมีกระสุน แล้วอย่างไร กระสุนธรรมดาน่ะ ฆ่าผมไม่ตายหรอก!”

เหวินเซ่าสูดลมหายใจเข้าลึก

พลางพูดปลุกใจตนเอง

…

บนโลกออนไลน์

เหล่าชาวเน็ตที่เชื่อว่าแรงบันดาลใจของฉู่ขวงหมดแล้ว ต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

‘อะไรฟระเนี่ย!?’

‘ที่แท้เขาเขียนนิยายใหม่เสร็จแล้วหรือ!?’

‘ที่เงียบไปสองเดือนนี่คือแอบเขียนอยู่ตลอดงั้นสิ!?’

‘เหวินเซ่ารีบร้อนเกินไปแล้ว!’

‘ก็พวกเรานั่นแหละที่ยุให้เขาทำไม่ใช่หรือไง’

‘แต่สุดท้ายคนตัดสินใจก็เขาเองนี่นา’

‘ไม่ต้องพูดอะไรมาก รอบนี้เหวินเซ่าอาจไม่แพ้ก็ได้ เพราะนิยายชุดจักรวรรดิกาแล็กติกของฉู่ขวงมันก็ไม่ได้เลิศเลออะไรขนาดนั้น จุดที่เจ๋งจริงๆ ก็มีแค่แนวคิดเรื่องกฎเหล็กของหุ่นยนต์ ถ้าเขาไม่มีแนวคิดใหม่มานำเสนอ ครั้งนี้อาจจะไม่รอด!’

‘มีเหตุผล!’

‘อาจารย์เหวินเซ่า สู้ให้สุด จัดการฉู่ขวงให้ได้!’

ระหว่างที่การเสียงถกเถียงยังคุกรุ่น

นิยายชุดสถาบันสถาปนาแห่งจักรวรรดิกาแล็กติกของฉู่ขวง

ก็อัปโหลดเสร็จสิ้นเรียบร้อย

พรึบๆๆ !

ผู้คนนับไม่ถ้วนคลิกเข้าไปอ่านทันที

…

ที่บ้าน

หลังจากหลินเยวียนอัปโหลดนิยายเสร็จ เขาก็เหลือบดูคอมเมนต์บนอินเทอร์เน็ต ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

ล้อเล่นหรือไงกัน

บอกว่านิยายชุดสถาบันสถาปนาแห่งจักรวรรดิกาแล็กติกไม่มีแนวคิดใหม่เนี่ยนะ?

ขอโทษที

แต่ในนิยายชุดนี้ก็มีแนวคิดใหม่เอี่ยมอยู่เหมือนกัน นั่นก็คือวิชาคณิตประวัติศาสตร์ ที่ตัวละครเซลดอนเป็นผู้เสนอขึ้นมา

กล่าวได้ว่า

แก่นหลักของนิยายชุดสถาบันสถาปนาก็คือคณิตประวัติศาสตร์นี่แหละ!

นี่คือศาสตร์ที่ใช้สถิติ มาทำนายทิศทางอนาคตของกลุ่มคนจำนวนมาก

เป็นแขนงหนึ่งของวิทยาศาสตร์เชิงวัตถุนิยม ไม่ใช่เรื่องลึกลับเหนือธรรมอะไรทั้งนั้น

เพราะในที่สุดแล้ว ทุกอารยธรรมย่อมมีวันที่เสื่อมถอยและล่มสลาย

ส่วนการคงอยู่และการปกป้องอารยธรรมแห่งกาแล็กซี

ต่างก็ขึ้นอยู่กับศาสตร์อันลึกล้ำที่เรียกว่าคณิตประวัติศาสตร์

คณิตประวัติศาสตร์นั้นมีพื้นฐานอยู่บนพฤติกรรมของมนุษย์

สามารถย่อให้เป็นการคำนวณด้วยสมการทางคณิตศาสตร์ได้

แม้พฤติกรรมของปัจเจกบุคคลจะไม่อาจทำนายได้แน่นอน

แต่ปฏิกิริยาของมวลมนุษย์โดยองค์รวมกลับสามารถคาดการณ์ได้ด้วยสถิติ

ยิ่งจำนวนกลุ่มมีมากเท่าไร ความแม่นยำของการคาดการณ์ทางสถิติก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

เป้าหมายของการศึกษาคณิตประวัติศาสตร์

คือมวลมนุษย์ทั่วกาแล็กซีที่กระจายอยู่บนดาวนับหลายสิบล้านดวง

และผลการศึกษานี้ก็คือชะตากรรมของอารยธรรมกาแล็กติกนั่นเอง

จากวิวัฒนาการทางจิตใจ สู่วิวัฒนาการทางอารยธรรม และวิวัฒนาการทางชีวภาพ

การรวมกันของทั้งสามแขนงนี้ คือสิ่งที่เรียกว่าคณิตประวัติศาสตร์

ฟังดูอาจซับซ้อนอยู่บ้าง

แต่โดยสรุปก็คือ ตัวละครหนึ่งในเรื่องได้ใช้ศาสตร์ที่เรียกว่าคณิตประวัติศาสตร์ เพื่อสรุปกฎแห่งวิวัฒนาการของเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่สั่งสมมากว่าหลายพันล้านปี และทำนายถึงการล่มสลายของจักรวรรดิกาแล็กติก จึงได้สถาปนาสถาบันสถาปนาขึ้นมา เพื่อให้อาณาจักรนั้นได้กำเนิดขึ้นใหม่อีกครั้งในอนาคต

ต้องอ่านควบคู่ไปกับเนื้อเรื่องถึงจะเข้าใจ

เอาเป็นว่า นี่เป็นสิ่งสุดยอดมากก็แล้วกัน

จุดที่น่าทึ่งที่สุดของคณิตประวัติศาสตร์ คือมันไม่ใช่แนวคิดลอยๆ ที่แต่งขึ้นโดยไม่มีหลักฐานอ้างอิง

‘เรื่องราวยิ่งใหญ่และอลังการมาก!’

‘แนวคิดคณิตประวัติศาสตร์ที่เซลดอนเสนอไว้นี่สุดจัด เจ้าแก่ฉู่ขวงเล่นเอาทฤษฎีสถิติมาเป็นพื้นฐานรองรับแนวคิดใหม่นี้ได้อย่างแนบเนียนจนผมรู้สึกว่าคณิตประวัติศาสตร์น่าจะกลายเป็นสาขาวิชาจริงๆ ได้เลย!’

…

วงการนิยายวิทยาศาสตร์!

นักเขียนจำนวนมากที่อ่านนิยายชุดสถาบันสถาปนาแห่งจักรวรรดิกาแล็กติกจบ ต่างถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

“คณิตประวัติศาสตร์!?”

“แนวคิดใหม่อีกแล้วหรือ!?”

“แถมคราวนี้ยังไม่ใช่แนวคิดไซไฟลอยๆ ด้วยนะ ทฤษฎีในเรื่องน่ะแน่นมากอธิบายละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ อย่างกับเป็นวิชาที่มีอยู่จริงเลย!”

“บ้าไปแล้ว!”

“ความน่าเชื่อถือของแนวคิดนี้ไม่ด้อยไปกว่ากฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์เลยสักนิด!

“ให้ตายสิ!”

“สมองของฉู่ขวงนี่ทำด้วยอะไรเนี่ย ถึงเขียนงานระดับนี้ออกมาได้ ใครในวงการไซไฟจะไปชนะเขาได้อีก!”

“จบเห่แล้ว เหวินเซ่า!”

“หยุดไม่ได้หรอก ไม่มีใครหยุดเขาไม่ได้ พอคณิตประวัติศาสตร์โผล่มาแบบนี้ เหวินเซ่าทำได้แค่คุกเข่ายอมรับชะตากรรมเท่านั้น!”

…

บัดซบ!

คณิตประวัติศาสตร์!?

เหวินเซ่าเข่าทรุดลงจริงๆ !

นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์จากจงโจวผู้นี้จ้องมองคำนี้ในนิยายซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกราวกับว่ามีปืนใหญ่กำลังยิงเข้ามาในสมองของเขา!

ชั่วขณะนั้นเอง

เหวินเซ่าก็เข้าใจในที่สุดว่า ตอนที่ฟ่านชงได้เห็นกฎเหล็กสามข้อของหุ่นยนต์เป็นครั้งแรก เขารู้สึกอย่างไร

สิ้นหวังสุดขีด!

เพราะโดยแก่นแท้แล้ว คณิตประวัติศาสตร์ก็เหมือนกับกฎเหล็กของหุ่นยนต์ นี่คือแนวคิดระดับเทพ ที่แค่ถูกเสนอออกมา ก็เพียงพอจะเขย่าทั้งวงการนิยายวิทยาศาสตร์ได้ มีแค่คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของการประชันวรรณกรรมครั้งนี้จะเป็นอย่างไร!

และเหวินเซ่าก็รู้แล้ว เขานั่นแหละคือคนโง่คนนั้น

ดันไปพนันว่าปืนของฉู่ขวงไม่มีกระสุน

บางที ปืนของฉู่ขวงอาจไม่มีกระสุนจริงๆ

เพราะสิ่งที่เขายิงออกมาใส่เหวินเซ่า คือกระสุนปืนใหญ่ที่พลังไร้ขีดจำกัด!

ตูม!

เหวินเซ่าถูกอานุภาพนั้นบดขยี้จนแหลก แม้แต่ความคิดที่จะดิ้นรนก็หายไปสิ้นในชั่วพริบตา ราวกับจิตใจทั้งดวงถูกล้างจนไม่เหลือความทะยานอยากทางโลกใดๆ อีก

‘ผมยอมแพ้’

จะสู้ไปทำไมอีกล่ะ

เหวินเซ่าประกาศยอมแพ้ในทันที

ช่างเป็นการยอมรับความพ่ายแพ้ที่ง่ายดายและรวดเร็วยิ่งนัก