Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1253

ตอนที่ 1253 แดนสุขาวดี

กลางเดือนมิถุนายน

หลินเยวียนตื่นแต่เช้าตรู่ แล้วเดินทางไปยังหอแสดงดนตรีแห่งหนึ่งในเมืองซู

หอแสดงดนตรีแห่งนี้ถูกเช่าโดยหลี่ซ่งหวา ประธานกรรมการของสตาร์ไลท์เอนเตอร์เทนเมนต์ เพื่อมอบให้เซี่ยนอวี๋และวงของเขาใช้เป็นสถานที่ซ้อมเพลงสำหรับคอนเสิร์ตโดยเฉพาะ

เวลานี้

ทีมงานสำหรับคอนเสิร์ตเดี่ยวของหลินเยวียนได้ถูกจัดตั้งขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว

ก่อนอื่น ในส่วนของวงดนตรีนั้น ล้วนเป็นนักดนตรีระดับมืออาชีพชั้นแนวหน้าของบลูสตาร์ หลายคนในนั้นเป็นถึงแชมป์จากมหกรรมดนตรีบลูสตาร์อีกด้วย

ต่อมาคือวาทยกร

ถึงแม้หลินเยวียนจะมีความสามารถในการควบคุมวงเองอยู่แล้ว

แต่ฝีมือของเขายังอยู่เพียงขั้นระดับมืออาชีพเท่านั้น แน่นอนว่ายังเทียบไม่ได้กับระดับปรมาจารย์ที่แท้จริง

ดังนั้น ผู้ที่จะรับหน้าที่วาทยกรในคอนเสิร์ตครั้งนี้ของหลินเยวียน

คือบุคคลผู้มีพรสวรรค์ด้านการอำนวยเพลงในระดับปรมาจารย์อย่างแท้จริง

เว่ยซูจิ้ง!

วาทยกรอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว!

แน่นอนว่าหลินเยวียนไม่ได้เป็นคนเชิญเขามาเอง แต่เป็นหยางจงหมิงที่ออกหน้าติดต่อด้วยตัวเอง จนทำให้เว่ยซูจิ้งยอมออกจากสำนัก

ต้องเข้าใจก่อนว่า

เว่ยซูจิ้งนั้นนับเป็นหนึ่งในวาทยกรที่เก่งที่สุด ไม่ใช่แค่ในฉินโจว แต่ในทั้งบลูสตาร์เลยก็ว่าได้ ตอนนี้อายุอานามของเขาก็ย่างเข้า 88 ปีแล้ว ขนาดหยางจงหมิงเองก็ยังถูกเขาเรียกว่า ‘เสี่ยวหยาง’ เลยทีเดียว

ด้วยสภาพร่างกายและพลังที่ลดลงตามวัย

ถึงอย่างนั้น แม้จะเป็นคำเชิญจากหยางจงหมิง เว่ยซูจิ้งก็ยังตั้งเงื่อนไขอย่างชัดเจนว่า เขาจะต้องได้ฟังผลงานของคอนเสิร์ตนี้ก่อน ถึงจะตัดสินใจว่าจะรับหน้าที่วาทยกรหรือไม่

ถ้าเพลงไม่ถึงระดับที่เขาพอใจ เขาไม่แตะเด็ดขาด

ทว่าหลังจากนั้น เรื่องทุกอย่างก็เริ่มง่ายขึ้นทันที

หลินเยวียนเปิดเพลงจากคอนเสิร์ตให้ฟังไปหนึ่งเพลงเท่านั้น

เว่ยซูจิ้งก็พยักหน้าตอบรับทันที

และวันนี้

นับจากวันที่เว่ยซูจิ้งตกลงรับหน้าที่วาทยกรในคอนเสิร์ตครั้งนี้ ก็ผ่านมาแล้วกว่าเจ็ดเดือน

กล่าวอีกอย่างก็คือ

หลินเยวียนกับเว่ยซูจิ้งได้ร่วมฝึกซ้อมกับวงดนตรีมาเป็นเวลากว่าครึ่งปีแล้ว

แม้ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาจะไม่ได้ซ้อมกันทุกวัน เพราะแต่ละคนก็มีภาระส่วนตัวให้จัดการบ้าง แต่ก็ฝึกซ้อมกันเป็นประจำสม่ำเสมอ

“ผลการซ้อมตอนนี้ นับว่าดีมากแล้ว”

เว่ยซูจิ้งกล่าวด้วยรอยยิ้ม เสียงของเขานุ่มลึกแต่มั่นคง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ปรากฏแววแห่งความคาดหวังอย่างชัดเจน

“ทั้งหมดเป็นเพราะอาจารย์เว่ยครับ”

หลินเยวียนยิ้มตอบ เขาให้ความเคารพนับถือชายชราผู้นี้อย่างสุดหัวใจ

ไม่เพียงเพราะพรสวรรค์ของอีกฝ่าย หรือเพราะความมุ่งมั่นที่จะยังคงยืนหยัดบนเวทีแม้อายุเกือบ 90 ปีแล้วเท่านั้น แต่เพราะตลอดช่วงเวลาครึ่งปีที่ผ่านมา

เว่ยซูจิ้งได้สอนเทคนิคการอำนวยเพลงให้เขามากมาย จนกลายเป็นเหมือนอาจารย์ผู้มีพระคุณของเขาอย่างแท้จริง

ใช่แล้ว

ตั้งแต่ตอนเริ่มร่วมงานกันเมื่อต้นปีที่แล้ว หลังจากเว่ยซูจิ้งพบว่าหลินเยวียนมี ความสามารถด้านการอำนวยเพลงระดับมืออาชีพ เขาก็ถึงกับตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ระหว่างการฝึกซ้อมเว่ยซูจิ้งมักจะเป็นฝ่ายเข้ามาถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ด้านการอำนวยเพลงให้กับหลินเยวียนอยู่เสมอ สิ่งเหล่านี้ทำให้หลินเยวียนได้เรียนรู้อย่างมหาศาล การที่วาทยกรระดับแนวหน้าของบลูสตาร์ยอมให้ความรู้โดยที่ไม่หวงวิชาเช่นนี้นับว่าเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง แม้หลินเยวียนเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงกระตือรือร้นที่จะสอนเขาขนาดนี้ก็ตาม

“จะบอกว่ามีเป็นเพราะผมได้ยังไง นี่มันหน้าที่ของผมต่างหาก”

เว่ยซูจิ้งเอ่ยพร้อมตบไหล่หลินเยวียนเบาๆ “เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ คอนเสิร์ตของเรากำลังจะเริ่มแล้ว”

“ครับ”

หัวใจของหลินเยวียนพลันอุ่นวาบขึ้นมา

ตลอดเวลาที่เตรียมตัวมาครึ่งปีเต็ม ในที่สุดเว่ยซูจิ้งก็เอ่ยปากเห็นด้วย นั่นทำให้หลินเยวียนรู้สึกทั้งเคารพและซาบซึ้งสุดหัวใจ

“จัดในเดือนตุลาคมดีไหมครับ?”

“ตั้งแต่ตุลาถึงธันวาก็ได้ทั้งนั้น”

“งั้นคงต้องดูตารางทางฝั่งหอแสดงก่อนแล้วครับ”

“อื้ม”

“อาจารย์ทานข้าวกลางวันหรือยังครับ?”

“ยังเลย”

“งั้นผมเลี้ยงเอง”

“ฮ่าๆ ได้สิ งั้นไปกันเถอะ”

ชายหนุ่มกับชายชรา เดินพูดคุยกันไปตลอดทาง

…

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน