Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1255

ตอนที่ 1255 ต้นกำเนิดแห่งความชั่วร้ายทั้งปวง (1)

วันรุ่งขึ้น

ในสถานที่ถ่ายทอดสด

ที่นั่งผู้ชมเต็มแน่นทุกเก้าอี้

ขณะนี้การถ่ายทอดสดยังไม่เริ่ม

แต่ผู้ชมต่างกระซิบคุยกันเบาๆ

“ตอนนี้มีพ่อเพลงอวี๋ร่วมรายการด้วยละ!”

“ตื่นเต้นสุดๆ อยากเห็นเขาเต้นจัง!”

“คราวนี้เขามาในฐานะนักประพันธ์เพลงนะ”

“ยิ่งดีใหญ่เลย ทั้งประพันธ์เพลงทั้งออกแบบท่าเต้นเอง!”

“คู่แข่งคราวนี้คือทีมฉู่โจว งานนี้อาจารย์เวยเวยมีร้องแน่”

“อาจารย์เวยเวยทำไมหรือ?”

“เธอเป็นคนออกแบบท่าเต้นของทีมฉู่โจวน่ะสิ”

“แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคืออาจารย์เวยเวยเคยอยู่อันดับแปดของสาขาการเต้นรำ ตอนนี้อันดับแปดโดนพ่อเพลงอวี๋แย่งไป แล้วเธอก็หล่นมาเป็นอันดับเก้าแทน”

“เฮ้อ!”

“น่าสงสารจริงๆ !”

“พวกนายว่าอาจารย์เวยเวยจะล้างแค้นในตอนนี้ไหม?”

…

ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของผู้ชม อันหงผู้เป็นพิธีกรเดินขึ้นเวที เปิดรายการอย่างคล่องแคล่วตามสไตล์ และประกาศเริ่มการแสดงอย่างเป็นทางการ

คู่แรกของวันนี้

ฉีโจวปะทะจ้าวโจว

ส่วนคู่ที่สองคือ ฉินโจวปะทะฉู่โจว

การแข่งขันแน่นอนว่ายังคงเข้มข้นและยอดเยี่ยมเหมือนทุกครั้ง

ผู้ชมดูไปก็อินสุดๆ

ในไลฟ์สด

คอมเมนต์บนหน้ากระหน่ำเข้ามาไม่หยุด

‘ชินกับเวทีที่ทั้งร้องทั้งเต้นแล้ว ดูแล้วรู้สึกมีพลังเลยนะ!’

‘นั่นสิ’

‘การเต้นดีๆ เหมือนเอ็มวีเพลงเลย ทำให้คนดูรู้สึกอินตามไปหมด’

‘ยังไงซะ ก็เป็นคนเก่งเจอคนเก่งทั้งนั้น’

‘นักร้องระดับท็อป นักประพันธ์เพลงระดับท็อป แล้วก็นักออกแบบท่าเต้นระดับท็อปอีก’

‘พ่อเพลงอวี๋: ใครเรียกผม?’

‘ฮ่าๆๆๆๆ พ่อเพลงอวี๋บอก ไม่ต้องรวมทีมให้ยุ่งยาก เวทีที่คนเก่งเจอคนเก่งแบบนี้ ผมคนเดียวก็เอาอยู่!’

‘เอ๊ะ!’

‘คู่ที่สองเริ่มแล้ว!’

‘อีกแป๊บเดียวก็ได้ดูโชว์ของพ่อเพลงอวี๋แล้ว!’

ท่ามกลางใต้สายตาอันเต็มไปด้วยความคาดหวังของผู้ชม การแข่งขันคู่ที่สองเริ่มต้นขึ้น และผู้ขึ้นเวทีก่อนคือทีมฉู่โจว!

…

ผู้เข้าแข่งขันของทีมฉู่โจวเป็นนักร้องหญิงคนหนึ่ง

ท่ามกลางทำนองเพลงที่สนุกสดใส เธอร้องออกมาอย่างเต็มเสียงว่า

“りにいかないことだらけ

どうしようもなく

やおよろ

ずのいたみやかなしみから

まれてきたこと…”

ภาษาฉู่

ขณะเสียงร้องดังขึ้น

อาจารย์เวยเวยก็ขึ้นเต้นอยู่บนเวที

จังหวะร่าเริงสดใส ประสานกับท่าเต้นที่ผ่อนคลาย ทำให้ผู้ชมพากันอุทานด้วยความตื่นเต้น!

ให้ตายเถอะ!

นี่มันเพลงแนวการ์ตูนสองมิติชัดๆ !

ทั้งเพลงและท่าเต้นยังมีกลิ่นอายของ ‘การเต้นแบบโอตาคุ’!

ต้องเข้าใจว่า

การออกแบบท่าเต้นโดยนักเต้นระดับแนวหน้านั้น ย่อมเปี่ยมไปด้วยเทคนิคขั้นสูงอยู่เสมอ และการแต่งเพลงโดยพ่อเพลงระดับตำนาน ก็ย่อมเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและความหมายซ่อนอยู่ในทุกถ้อยคำ

ยามปกติเมื่อนักร้องระดับราชาและราชินีเพลง พวกเขามักจะเน้นถ่ายทอด อารมณ์และพลังเสียง

อธิบายได้เป็นคำสั้นๆ ว่า

หรูหรามีระดับ

ทว่าคราวนี้ เวทีตรงหน้านี้กลับละทิ้งหรูหรามีระดับนั้นไปทั้งหมด ราวกับทั้งเพลง ทั้งท่าเต้น ทั้งการร้องนั้นมีเป้าหมายเดียว คือทำให้ผู้ชมรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข!

ทันใดนั้นเอง!

ความสดใหม่นี้ก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องส่ง!

“อ๊า!”

“เพลงนี้น่ารักจังเลย!”

“ท่าเต้นน่ารักเกินไปแล้ว!”

“ถึงจะเรียบง่าย แต่ดูแล้วรู้สึกดี เหมือนหัวใจได้รับการเยียวยา!”

“ชอบมากกก!”

“มีรสชาติของความเรียบง่ายอย่างแท้จริง!”

“ใครบอกว่าการเต้นต้องดูหรูหรามีระดับเสมอ แบบนี้เรียบง่ายแต่สวยสุด ๆ แล้วต่างหาก!”

แน่นอนว่าบริเวณต้นขาตัดเว้าสูงเพื่อให้เคลื่อนไหวได้สะดวกและเผยสัดส่วนได้อย่างงดงาม เพียงมองผ่านไปชั่วขณะ ก็เห็นผิวผ่องเนียนสะดุดตา

และไม่ใช่แค่เรื่องของเสื้อผ้าเท่านั้น

แม้แต่การแต่งหน้าและสีผม ทุกองค์ประกอบล้วนผ่านการออกแบบอย่างพิถีพิถัน

แสงไฟเวทีสะท้อนให้ทั้งสามดูงดงามเปล่งประกาย แต่ละคนกลับเผยเสน่ห์ที่แตกต่างกันออกไป

เมื่อทั้งสามยืนประจำตำแหน่ง

เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์บีตแรงสะใจ ก็ขึ้นทั่วในทันที!

จ้าวอิ๋งเก้อยืนอยู่ตรงกลาง เฉินอีและอวิ๋นถงถงยืนประกบซ้ายขวา การเต้นเพลงแดนสุขาวดีเริ่มต้นขึ้น!

พร้อมกันนั้น เสียงร้องก็ดังขึ้น —

เป็นภาษาฉู่เช่นเดียวกับทีมก่อนหน้า

“月明（つきあ）かり昇（のぼ）る頃（ごろ）”

(ในยามที่แสงจันทร์ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องนภา)

“灯（とも）る赤提灯（あかちょうちん）”

(โคมสีแดงถูกจุดให้สว่างไสว)

“祭囃子（まつりばやし）の合図（あいず）”

(เสียงดนตรีแห่งงานเทศกาลเริ่มบรรเลงเป็นสัญญาณ)

“ふわり蝶（ちょう）が誘（さそ）い出（だ）す”

(ผีเสื้อราตรีผู้ยั่วยวนโบยบินออกมา)

…

ในห้องส่ง

ผู้ชมที่กำลังฟังเพลง เริ่มตกตะลึง

“เฮือก!”

“ทำนองนี่ติดหูสุดๆ เลย!”

“แต่เพลงนี้เพราะจริงๆ นะ!”

“เป็นเพลงเต้น?”

“จังหวะสนุกแบบเต็มสิบไม่นัก!”

“ติดหูมาก!”

“ชอบเพลงนี้มาก!”

“ทำไมฉันนึกถึงเพลงลำนำพื้นเมืองสุดเจ๋งขึ้นมาล่ะ!”

“ฮะๆๆๆ พ่อเพลงอวี๋นี่มือหนึ่งเรื่องการปล่อยเพลงล้างสมองคนเลย”

“เดี๋ยวๆๆ ”

“พวกเธอดูสิ!”

“ท่าเต้นนี่สุดยอดมากเลย!”

…………………………..