Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1258
ตอนที่ 1258 เพลงก็เด็กคว้าอันดับที่หนึ่งได้?
ในช่วงที่แอนิเมชันชุดใหม่ทยอยออกอากาศนั้นเอง อัลบั้มเพลงเด็กของหลินเยวียนก็อัดเสียงเสร็จเกือบแล้ว โดยแต่ละเพลงที่เลือกมาล้วนเป็นเพลงที่เคยโด่งดังและร้องกันติดปากในโลกเดิมทั้งสิ้น
เพลงที่หนึ่ง ‘จับปลากระดี่’
เพลงที่สอง ‘ดอกหลู่ปิง’
เพลงที่สาม ‘แตรหอยน้อย’
เพลงที่สี่ ‘ฤดูใบไม้ผลิอยู่ที่ไหน’
เพลงที่ห้า ‘อ่าวเผิงหูของคุณยาย’
เพลงที่หก ‘แมลงน้อยบิน’
เพลงที่เจ็ด ‘นกนางแอ่นน้อย’
เพลงที่แปด ‘กังหันลมใหญ่’
เพลงที่เก้า ‘ดาวดวงน้อย’
เพลงที่ 10 ‘หอยทากกับนกขมิ้น’
เพลงที่ 11 ‘ให้เราพายเรือไปด้วยกัน’
บางเพลงหลินเยวียนมอบให้เหล่านักร้องแห่งราชวงศ์ปลาเป็นผู้ขับร้อง ส่วนบางเพลงก็ให้เด็กๆ มาร้องแทน
เป็นเช่นนี้
สามวันต่อมา
อัลบั้มเพลงเด็กของพ่อเพลงอวี๋ก็ออกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ
ทันทีที่อัลบั้มปรากฏบนแพลตฟอร์มสตรีมมิงเพลงต่างๆ เหล่าผู้ฟังที่ตั้งตารออยู่ก่อนแล้วก็รีบกดเล่นในวินาทีนั้นทันที!
…
ฉินโจว
ในบ้านหลังหนึ่ง
มีเสียงเพลงดังขึ้น
“บ่อปลาน้ำนอง ฝนก็หยุดโปรยปราย ข้างคันนามีโคลนเหลว มีลูกปลากระดี่เต็มไปหมด ทุกวันฉันรอเธอ รอเธอมาจับปลากระดี่ พี่ชายจ๋า ไปจับปลาด้วยกันไหม…”
เด็กน้อยฟังเพลงด้วยความตั้งใจ
ขณะที่พ่อแม่มองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา
การจับปลากระดี่ในวัยเด็ก เป็นความทรงจำร่วมของใครหลายคนที่เติบโตในชนบท ยังจำได้ดีว่าตอนนั้นมีกิจกรรมขุดหากุ้งน้ำจืดด้วย นึกไม่ถึงว่าเซี่ยนอวี๋จะเขียนเพลงอย่างจับปลากระดี่ออกมาได้ เขาเองก็เติบโตในชนบทเหมือนกันหรือเปล่านะ?
…
ฉีโจว
ในอพาร์ตเมนต์ของหญิงสาวคนหนึ่ง
เสียงเพลงดังขึ้นเช่นกัน
“ดวงดาวบนฟากฟ้าไม่เอ่ยวาจา เด็กน้อยบนพื้นคิดถึงมารดา ทุกค่ำคืนคิดถึงคำของแม่ หยดพร่างพราย ดอกหลู่ปิงเอย”
หญิงสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างโดดเดี่ยว
ฟังเพลงพลางน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่คิดเลยว่าเพลงเด็กชื่อดอกหลู่ปิงจะทำให้เธอซึ้งจนอยากร้องไห้ บางทีเธออาจแค่กำลังคิดถึงแม่ก็ได้ล่ะมั้ง
……
ฉู่โจว
ในรถไฟใต้ดินขบวนหนึ่ง
แม่คนหนึ่งพาลูกสาวที่เพิ่งเลิกเรียนฟังเพลงแตรหอยน้อย
“แตรหอยน้อยดังปี๊ดๆ นกนางนวลได้ยินก็โบยบิน แตรหอยน้อยดังปี๊ดๆ เกลียวคลื่นได้ยินก็หัวเราะเบาๆ ”
ลูกสาวฟังแล้วชอบมาก
แม่ยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น
สองแม่ลูกซบกันอย่างมีความสุข
…
เยี่ยนโจว
ที่นี่กำลังอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ
สวนสนุกแห่งหนึ่งเปิดเพลงฤดูใบไม้ผลิอยู่ที่ไหนดังก้องไปทั่ว
“ฤดูใบไม้ผลิอยู่ที่ไหนเอ่ย ฤดูใบไม้ผลิอยู่ที่ไหน ฤดูใบไม้ผลิอยู่ในแววตาของเด็กน้อยไงล่ะ”
ในสวนสนุก
ผู้คนเดินขวักไขว่
ไม่รู้ว่าเด็กๆ ฟังเพลงนี้มาแล้วกี่รอบ จนตอนนี้พวกเขาร้องตามได้ทั้งเพลง
……
หานโจว
พี่ชายกับน้องสาวคู่หนึ่งกำลังฟังเพลงอ่าวเผิงหูของคุณยาย
ฟังได้ครึ่งเพลง สองพี่น้องวัยราวสิบขวบก็น้ำตาคลอพร้อมกัน
“เพลงนี้ร้องถึงคุณยายเหรอ?”
“หนูคิดถึงยายจัง”
“พี่ก็เหมือนกัน”
“แล้วยายไปไหนแล้วล่ะ?”
“ไปสวรรค์แล้ว”
…
จ้าวโจว
ในห้องนอนแห่งหนึ่ง
แม่คนหนึ่งกำลังฮัมเพลงแมลงน้อยบินที่เพิ่งเรียนรู้มาเบาๆ
“ท้องฟ้ามืดครึ้มค่อยคล้อยมา ดาวระยิบระยับส่องนภาเคียงข้าง แมลงน้อยบิน แมลงน้อยบิน เจ้าคิดถึงใครกันหนอ ดาวบนฟ้าน้ำตาคลอ ดอกกุหลาบบนผืนดินร่วงโรย ลมหนาวพัด ลมหนาวพัด ขอแค่มีเธออยู่เคียงข้างก็เพียงพอ”
ในเสียงเพลงของแม่ เด็กน้อยค่อยๆ ผล็อยหลับไป
ใบหน้าแต้มด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
แม่ดึงผ้าห่มห่มให้ลูกเบาๆ ก่อนจะปิดไฟ แล้วเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ
……
เว่ยโจว
ในโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง
คุณครูสอนดนตรีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เพลงต่อไปที่เราจะเรียนชื่อว่านกนางแอ่นน้อย เด็กๆ รู้จักนกนางแอ่นกันไหมคะ?”
ห้านาทีต่อมา
เสียงร้องของเด็กๆ ดังไปทั่วห้องเรียน
“นกนางแอ่นน้อยสวมชุดลายดอกไม้ ทุกๆ ฤดูใบไม้ผลิก็กลับมาที่นี่ ฉันถามนกนางแอ่นว่า ทำไมเจ้าถึงมาล่ะ นกนางแอ่นตอบว่า เพราะฤดูใบไม้ผลิที่นี่งดงามที่สุดไงล่ะ”
…
จงโจว
ยามค่ำคืน
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...