Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1266

ตอนที่ 1266 ป่ามืด

จงโจว

ภายในวิลล่าหลังหนึ่ง

เยี่ยชงฉีกวัสดุหุ้มหนังสือออกเบาๆ

บนปกนั้นมีอักษรสองคำเขียนเอาไว้ว่า

สามกาย!

บนโต๊ะยังมีหนังสืออีกสองเล่มวางอยู่ ได้แก่ ‘สามกายภาคสอง: ป่ามืด’ และ ‘สามกายภาคสาม: มัจจุราชนิรันดร์’

ใช่แล้ว

วันนี้คือวันที่นิยายชุดสามกายของฉู่ขวงวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ

เยี่ยชงสั่งให้ร้านหนังสือส่งมาทันทีที่วางแผง

ด้วยสถานะและชื่อเสียงของเขา แน่นอนว่าทางร้านไม่มีทางปฏิเสธ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก

ก่อนเปิดหนังสืออ่าน

แม้จะยอมรับว่าฉู่ขวงเป็นนักเขียนที่ฝีมือยอดเยี่ยมมาก แต่ในใจของเยี่ยชงก็ยังมีความทะนงอยู่ไม่น้อย เมื่อถึงเวลาต้องปะทะกันตรงๆ ในสังเวียนของนิยายไซไฟ เขากลับไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

เปิดเรื่องสามกายมาด้วยฉากการต่อสู้ของเหล่ายุวชนแดงอย่างจัง!

โลกสมมติ?

เยี่ยชงครุ่นคิดเล็กน้อย

เขาเข้าใจฉู่ขวงดีพอสมควร

คนคนนี้เวลาเขียนหนังสือ มักจะใช้ฉากหลังแบบสมมติเป็นหลัก

อย่างในนิยายกำลังภายในที่เขาเคยเขียนไว้ก่อนหน้า ก็ล้วนเป็นลักษณะนั้นทั้งสิ้น นี่กลายเป็นแนวทางของฉู่ขวงไปแล้ว ซึ่งเหล่านักอ่านรุ่นเก่าก็ต่างคุ้นเคยกันดี

แม้จะไม่เคยพูดออกมาตามตรง

แต่แท้จริงแล้ว เยี่ยชงเองก็เป็นผู้อ่านเก่าแก่คนหนึ่งของฉู่ขวง

แน่นอนว่านักเขียนส่วนใหญ่บนบลูสตาร์ ต่างก็เคยอ่านผลงานของฉู่ขวงกันทั้งนั้น

และผู้อ่านเก่าแก่แบบเยี่ยชง ก็มีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

เขาพลิกหน้าไปอ่านต่ออย่างตั้งใจ

นี่มันคือยุคสมัยแห่งความโกลาหลโดยแท้

เมื่ออ่านต่อไป เยี่ยชงอดคิดอย่างตะลึงไม่ได้ ช่วงเปิดเรื่องเพียงไม่กี่หน้า ก็ทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งขึ้นทุกที

นี่แหละคือความน่ากลัวของฉู่ขวง!

ถึงแม้จะเป็นฉากหลังสมมติ แต่เขากลับถ่ายทอดได้ราวกับเป็นเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่นักฟิสิกส์ผู้ทรงความรู้ถูกผู้คนรุมสังหารต่อหน้าสาธารณชน

เยี่ยชงรู้สึกแน่นในอกอย่างอธิบายไม่ถูก

ฉู่ขวงใช้สำนวนการเขียนที่เรียบเฉยเยือกเย็น แต่กลับสร้างฉากหลังของยุคสมัยหนึ่งที่สะเทือนอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง

เขาอ่านต่อไป

เรื่องราวเปลี่ยนมุมมองไปที่เด็กสาวคนหนึ่งชื่อเยี่ยเหวินเจี๋ย

และเขาก็ได้รู้ว่า นักฟิสิกส์ผู้ที่ถูกสังหารในฉากก่อนหน้า คือพ่อของเยี่ยเหวินเจี๋ยเอง

ส่วนคนที่หักหลังพ่อ

ก็คือแม่ของเธอ

ส่วนเด็กหญิงที่ตายเป็นคนแรกในเหตุการณ์นั้น คือน้องสาวของเธอ

น่าสงสาร!

เด็กคนนี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน!

เยี่ยชงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจเยี่ยเหวินเจี๋ย

แต่ขณะเดียวกันเขาก็อดคิดไม่ได้ ว่าตัวละครนี้ก็แซ่เยี่ยเหมือนกัน หรือว่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา?

นิยายเรื่องนี้ก็เขียนขึ้นมาเพื่อประชันวรรณกรรมกับเขาพอดี แถมเขายังเป็นนักเขียนนิยายไซไฟอันดับหนึ่งของบลูสตาร์อีกด้วย…

ช่างเถอะ

เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก

สิ่งที่เยี่ยชงอยากรู้ตอนนี้คือ หลังจากเหตุการณ์นั้น เยี่ยเหวินเจี๋ยจะเป็นอย่างไรบ้าง ดังนั้น เรื่องราวของศูนย์หงอั้นก็ถูกเปิดเผยขึ้นมา

เยี่ยเหวินเจี๋ยได้เข้าร่วมในศูนย์หงอั้น

องค์กรที่ชื่อฟังดูลึกลับทีเดียว

แล้วทันใดนั้นเอง

เส้นเวลาในเรื่องก็กระโดดข้ามไปสามสิบแปดปีต่อมาอย่างกะทันหัน!

เยี่ยชงถึงกับตาค้าง ที่แท้บทก่อนหน้านี้ทั้งหมด ล้วนเป็นแค่การปูเรื่องหรือ!?

ในตอนนี้ เยี่ยเหวินเจี๋ยได้กลายเป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปีแล้ว

ศูนย์หงอั้นค่อยๆ เผยโฉมออกจากเงามืด

เยี่ยเหวินเจี๋ยเริ่มเปิดเผยอดีตอันถูกฝังไว้ในกาลเวลา

นัยน์ตาของวังเหมี่ยวฉายตัวเลขนับถอยหลังลึกลับ

พิกัดของดาวโลกถูกจับได้ และเกมสามกายก็ปรากฏขึ้น!

เรื่องราวเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

ในที่สุดเยี่ยชงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฉู่ขวงถึงเขียนฉากหลังไว้ยาวเหยียดปานนั้น

โศกนาฏกรรมของเยี่ยเหวินเจี๋ย แท้จริงแล้วคือภาพสะท้อนของโศกนาฏกรรมของทั้งยุคสมัย

และเมื่อเห็นคำเตือนจากอวกาศว่าอย่าตอบกลับ อย่าตอบกลับ อย่าตอบกลับ เธอกลับตัดสินใจตอบกลับไปโดยไม่ลังเล

เยี่ยเหวินเจี๋ยในขณะนั้น หวังว่าอารยธรรมต่างดาวจะมาช่วยกอบกู้อารยธรรมอันบิดเบี้ยวใบนี้ได้

เหตุผลนั้นชัดเจน

และนั่นทำให้โครงสร้างของนิยายเรื่องนี้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

แต่สิ่งที่ทำให้เยี่ยชงประหลาดใจที่สุด กลับเป็นสิ่งที่เรียกว่าเกมสามกาย

ฉู่ขวงโยนฉากต่างๆ เข้ามาทีละชั้น ตั้งแต่โจวเหวินหวัง เฉาเกอ โจวหวัง

ในเกมนั้น ผู้ที่ถูกอบแห้งปรากฏตัวขึ้น ทำให้เยี่ยชงตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เพราะผิวหนังที่ถูกตากแห้งเหล่านั้นกลับยังมีชีวิตอยู่!

ในหนังสือได้อธิบายรายละเอียดของเกมสามกายต่อเนื่องหลายบทติดกัน

เมื่อพิจารณาเชื่อมโยงถึงชื่อเรื่องแล้ว คงจะมีแต่คนโง่เท่านั้น ที่จะคิดว่าเกมนี้เป็นเพียงเกมธรรมดา

ผู้ออกแบบเกมได้ซ่อนถ้อยคำและความหมายมากมายไว้ในนั้น โดยเฉพาะในตอนจบของเกม

กองยานรบของดาวสามกายกำลังมุ่งหน้าจากดวงดาวอันไกลโพ้น มุ่งหน้าสู่โลกด้วยความเร็วหนึ่งในสิบของความเร็วแสง!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนื้อเรื่องที่เข้มข้นหรือเพราะเหตุใด

แต่แผ่นหลังของเยี่ยชงพลันเย็นเฉียบ มีเหงื่อเย็นซึมออกมาเต็มแผ่นหลัง

…

วันนี้เป็นวันอาทิตย์

เยี่ยชงกำลังอ่านหนังสือ

และผู้อ่านทั่วทั้งบลูสตาร์ก็กำลังอ่านเช่นกัน

เช่นเดียวกับมนุษย์ออฟฟิศคนหนึ่งอย่างกัวจิ้ง

กัวจิ้งเป็นโปรแกรมเมอร์ผู้หลงใหลในนิยายไซไฟอย่างสุดหัวใจ เมื่อวานเขาเพิ่งอ่านเรื่องฝ่าระบบสุริยะจบ และรู้สึกประทับใจมาก

เช้าวันนี้เมื่อ สามกายวางจำหน่าย เขาก็รีบซื้อมาทั้งชุดในทันที

เมื่อกลับถึงบ้าน กัวจิ้งก็เริ่มอ่านทันที ไม่ว่าจะเป็นผลงานของเยี่ยชงหรือฉู่ขวง เขาก็ล้วนชื่นชอบ

เยี่ยชงคือนักเขียนไซไฟอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ แฟนนิยายไซไฟทุกคนต้องเคยอ่านงานของเขา และทุกเล่มก็ยอดเยี่ยม!

ส่วนฉู่ขวง ถึงจะเขียนผลงานแนวไซไฟไม่มาก ทว่าละเรื่องกลับโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะแนวคิดแปลกใหม่ที่ตรึงใจผู้อ่านเสมอ

กัวจิ้งจึงมองว่านักเขียนนิยายไซไฟทั้งสองคนนี้อยู่ในระดับเดียวกัน

สุดท้าย

ในช่วงบ่าย

กัวจิ้งก็อ่านสามกายเล่มแรกจบ

และเงียบงันไปนาน

หลังจากอ่านจบ กัวจิ้งรู้สึกอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมา เขาอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบเรื่องสามกายกับข้ามระบบสุริยะ

แต่กัวจิ้งกลับยังลืมตาโพลง มองออกไปยังหน้าต่างที่มีแสงหรุบหรู่ จากข้างนอกลอดเข้ามา ในสมองของเขายังคงมีเรื่องราวของสามกายวนเวียนอย่างไม่จบสิ้น

แผนวอลล์เฟเซอร์จะสำเร็จไหมนะ?

แล้วเหล่าวอลล์เบรเกอร์จะสามารถจับไต๋แผนของทั้งสี่คนได้หรือเปล่า?

ปริศนาในสามกายมีอยู่มากเหลือเกิน ทุกครั้งที่เฉลยได้หนึ่งข้อ ก็มักจะมีอีกข้อโผล่ตามมาไม่หยุด!

กัวจิ้งเต็มไปด้วยความสงสัย

เขารู้ว่าคำตอบทั้งหมดอยู่ในตอนต่อไปของหนังสืออย่างแน่นอน

แต่ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขาก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ ทันใดนั้นเอง กัวจิ้งก็ลุกพรวดขึ้นนั่งตรงจากเตียงอย่างแรง

“ทำอะไรของคุณน่ะ”

ภรรยาเอ่ยขึ้นด้วยความงัวเงียว่า “จะไม่นอนหรือไง? พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานใช่ไหม? ไม่ต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัวหรือไงฮะ?”

“จะนอนไรนักหนา มาทำอะไรสนุกๆ ดีกว่า!”

ผู้ใหญ่ที่ชื่อกัวจิ้งคนนี้ไม่รู้ไปเอาความกล้าจากไหน ถึงได้เถียงภรรยากลับไป วันนี้ขอทำตามใจตัวเองสักหน่อย จะเป็นไรไป

อย่างมากก็ลางานพรุ่งนี้ก็ได้!

ภรรยาได้ยินก็ไม่ได้โกรธอะไร เพียงส่งเสียงฟึดฟัดๆ อยู่ในความมืด

ผ่านไปชั่วครู่หนึ่ง

เสียงของเธอก็ดังขึ้นอย่างเขินอายว่า “คราวหน้าถ้าอยากก็พูดก่อนสิ พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอยู่นะ แต่เอาเถอะ คราวนี้จะตามใจคุณก็แล้วกัน”

“ขอบคุณนะที่รัก!”

กัวจิ้งพูดจบก็เปิดไฟขึ้นอย่างตื่นเต้น

แต่ภรรยารออยู่นานก็ไม่เห็นเขาขยับเข้ามา จนเธอหันไปมอง ก็พบว่าหมอนี่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่!

บ้าชะมัด!

ภรรยา “เมื่อกี้คุณบอกว่าทำอะไรสนุกๆ ดีกว่าไมใช่หรือไง ฉันก็ถอดกางเกงรอแล้ว แต่คุณกลับลุกมาอ่านหนังสือเนี่ยนะ!?”

กัวจิ้ง “???”

อ่านหนังสือก็สนุกไม่ใช่หรือ?

…

กัวจิ้งไม่สนเสียงบ่นของภรรยาอีกต่อไป เขานั่งอดหลับอดนอนอ่านต่ออย่างตั้งใจ

ขณะนั้นเอง

หลัวจี๋ หนึ่งในวอลล์เฟเซอร์ได้รับแรงบันดาลใจจากทฤษฎีสังคมวิทยาแห่งจักรวาลของเยี่ยเหวินเจี๋ย จู่ๆ เขาฉุกคิดขึ้นมาว่า

“จักรวาลก็คือป่ามืดผืนหนึ่ง ทุกอารยธรรมเปรียบเสมือนนักล่าที่ถือปืน เดินลอบเร้นอยู่ท่ามกลางเงาไม้ ค่อยๆ แหวกกิ่งไม้ที่ขวางทาง ไม่กล้าแม้แต่จะออกเสียงฝีเท้าหรือแม้แต่ลมหายใจ

เพราะในป่าแห่งนี้ เต็มไปด้วยอันตรายทุกหนทุกแห่ง

นอกจากจะมีเหยื่อมากมายแล้ว แต่ยังมีนักล่าคนอื่นที่ซุ่มอยู่เช่นเดียวกับเขา

เมื่อใดที่เขาพบสิ่งมีชีวิตอื่น สิ่งเดียวที่ทำได้คือลั่นไกยิงทิ้งในทันที!

ในป่าแห่งนี้ สิ่งมีชีวิตอื่นคือขุมนรก คือภัยคุกคามอันเป็นนิรันดร์

สิ่งมีชีวิตใดที่เปิดเผยการมีอยู่ของตน ย่อมจะถูกกำจัดในเวลาไม่นาน!’

ดวงตาของกัวจิ้งเบิกกว้าง

เขาแทบลืมหายใจ

ความตกตะลึงอันรุนแรงโหมซัดเข้าใส่จิตใจของเขาราวพายุ ทฤษฎีป่ามืดนี่สุดยอดจริงๆ !

หลัวจี๋สุดยอด!

ป่ามืดก็สุดยอด!

ในชั่วขณะนั้นเอง กัวจิ้งรู้อยู่เต็มอกแล้วแล้วว่าคุณภาพของนิยายชุดสามกาย นั้นเหนือกว่าเรื่องฝ่าระบบสุริยะไปแล้ว!

และในค่ำคืนนี้

กัวจิ้งไม่ใช่คนเดียวที่อ่านหนังสือจนถึงเช้า

ถ้าหากค่ำคืนนี้คือป่ามืด เซี่ยนอวี๋ก็คือนักล่าผู้ถือปืนในป่านั้น

ส่วนสามกายคือกับดักที่เขาวางไว้ และผู้อ่านทุกคนก็คือเหยื่อ!

สามกาย

เริ่มเผยเขี้ยวเล็บแล้ว!