Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1267

ตอนที่ 1267 อวิ๋นเทียนหมิง ทาสรักระดับสูงสุด

บนโลกออนไลน์มีเหล่าผู้คนที่อดตาหลับขับตานอนเต็มไปหมด

และตอนนี้ ผู้คนที่อดตาหลับขับตานอนเหล่านั้นส่วนใหญ่ก็ได้อ่านภาคสองกันแล้ว

ยิ่งอ่าน ก็ยิ่งตะลึง!

‘อลังการชะมัด!’

‘ภาคแรกก็ว่าสุดยอดแล้ว ที่แท้ก็เป็นแค่การปูเรื่องทั้งหมด พอเข้าภาคสองกลับเปลี่ยนตัวเอกเฉยเลย เนื้อเรื่องของภาคแรกกลายเป็นแค่ฉากหลังเพื่อขับเน้นความตื่นเต้นของภาคสอง เรื่องพรรค์นี้นักเขียนธรรมดาคนไหนจะกล้าทำ สุดยอดโคตรๆ !’

‘ฉันอยากรู้แค่ว่าชาวสามกายจะโผล่มาตอนไหน?’

‘ฮ่าๆๆๆๆ ทั้งที่ชื่อเรื่องก็บอกอยู่แล้วว่าสามกาย ทั้งที่ตลอดเวลาก็พูดว่าชาวสามกายกำลังมา แต่จนตอนนี้ยังไม่เห็นเงาซักนิด เห็นแต่ทั้งสองฝ่ายเล่นเกมสมองและเทคโนโลยีใส่กัน แต่โคตรน่าติดตามเลยละ!’

‘ผมรู้สึกว่าในเรื่องนี้มีแนวคิดไซไฟเจ๋งๆ เพียบเลย!’

‘เห็นด้วยเลย ฉันก็รู้สึกแบบนั้น แนวคิดหลายอย่างในเรื่อง ถ้าหยิบมาแยกเขียนเดี่ยวๆ ก็กลายเป็นนิยายไซไฟหนึ่งเล่มได้เลยนะ!’

‘อ่านสามกายถึงจะรู้ว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงนี่มันปีศาจแห่งการวางโครงเรื่องของแท้!’

‘เสน่ห์ของตัวละครหลัวจี๋พุ่งทะลุปรอทเลย!’

‘พออ่านถึงภาคสอง ฉันไม่รู้สึกเกลียดเยี่ยเหวินเจี๋ยแล้วละ’

‘โว้ววว!’

‘หลัวจี๋เก่งสุดยอด!’

‘พวกคุณเห็นทฤษฎีป่ามืดแล้วหรือยัง!?’

‘ถ้าเทียบกับภาคแรกแล้ว ภาคสองระดับมหากาพย์เลย!’

“นี่แหละถึงจะเรียกว่าจุดพีคจริงๆ พวกสามกายดูราวกับเป็นพระเจ้าในสายตามนุษย์ แต่หลัวจี๋กลับใช้ทฤษฎีป่ามืดมาขู่ให้พวกเขาต้องกลัว มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งสามารถท้าทายสิ่งที่เทียบเทียมพระเจ้า แค่คิดก็ขนลุกแล้ว!’

จุดพีคที่สุดของภาคสอง ก็คือหลัวจี๋ใช้ทฤษฎีป่ามืดข่มขู่ชาวสามกายได้สำเร็จ!

ชาวสามกายไม่กล้าลงมือโดยประมาท และนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพลาดพลั้งครั้งใหญ่

ก็ไม่แปลกหรอกที่พวกนั้นจะออกคำสั่งเด็ดขาดว่า ไม่ว่าจะอย่างไร ต้องกำจัดหลัวจี๋ให้ได้!

แน่นอน

ผู้ที่เฉิดฉายในภาคสอง ไม่ได้มีแค่หลัวจี๋เท่านั้น

การโต้กลับจากความสิ้นหวังของหลัวจี๋คือหนึ่งในไฮไลต์อันยิ่งใหญ่ ทว่าเส้นเรื่องของจางเป่ยไห่ที่ออกเดินทางข้ามกาแล็กซี ก็ยิ่งใหญ่อลังการไม่แพ้กัน!

หลัวจี๋กับจางเป่ยไห่ที่เดินทางออกนอกกาแล็กซี คือสองเส้นเรื่องหลักที่ดำเนินไปพร้อมกันในสามกายภาคสอง

ฝ่ายหนึ่งคือนักวิชาการธรรมดา ที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบของทั้งมวลมนุษยชาติไว้บนบ่า และสุดท้ายได้ช่วยโลกไว้ด้วยความเข้าใจที่มีต่อกฎของจักรวาล อีกฝ่ายคือ ทหารผู้ต่อสู้เพื่อปกป้องโลก ที่แม้ในสงครามอันสิ้นหวัง ก็ยังพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้อารยธรรมมนุษย์ดำรงอยู่ต่อไป

แน่นอน

เสียงบ่นก็มีอยู่เหมือนกัน

เช่นบางคนบอกว่า

“เรื่องราวความรักในสามกายภาคสอง นี่รู้สึกว่าเป็นงานเขียนที่ฉู่ขวงเขียนได้สุกเอาเผากินที่สุดเลย ใส่ความคิดแบบชายแทร่มาเต็มๆ เหมือนสมองของเจ้าแก่ฉู่ขวงมัวแต่คิดเรื่องความตื่นตาตื่นใจของตัวไซไฟจนไม่สนใจจะคิดประเด็นเกี่ยวกับความรู้สึกแล้วมั้ง”

เอาเถอะ

เรื่องความรักในสามกายนั้นก็ไม่ใช่ประเด็นที่สำหลักสำคัญอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม ประเด็นความรักในผลงานอื่นๆ ของฉู่ขวง กลับเคยได้รับคำชมอย่างล้นหลามมาแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้ง หรือเอี้ยก้วยกับเซียวเหล่งนึ่ง ต่างก็กลายเป็น คู่รักในตำนานที่ตราตรึงใจทำให้ผู้อ่านทั่วทั้งบลูสตาร์

ฉะนั้น

ถูกต้อง

เขียนแบบสุกเอาเผากินจริงๆ

แต่ไม่ใช่เพราะความสามารถของเขามีจำกัด

ทุกคนต่างก็เชื่อว่า ถ้าเจ้าแก่ฉู่ขวงอยากจะเขียนละก็ เขาสามารถรังสรรค์เรื่องราวความรักที่สะเทือนฟ้าดินได้อย่างแน่นอน

และหลังจากอ่านภาคสองจบ ผู้อ่านส่วนใหญ่ก็แทบจะทนไม่ไหว ต้องไปนอนพักกันก่อน

จนเช้าวันรุ่งขึ้นกระทั่งรุ่งขึ้น

ในที่สุด ผู้อ่านจำนวนมากก็ได้อ่านภาคที่สามของนิยายชุดสามกาย นั่นคือ ‘มัจจุราชนิรันดร์’!

ในบรรดานิยายชุดสามกายทั้งหมด ภาคที่ได้รับเสียงชื่นชมมากที่สุดคือป่ามืด

ส่วนภาคที่สาม มัจจุราชนิรันดร์นั้น กระแสวิจารณ์กลับแบ่งเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน

บางคนบอกว่าปราดเปรื่องเหนือชั้น

แต่บางคนกลับเห็นว่าออกตัวแรงแต่แผ่วปลาย

ในมุมมองของหลินเยวียน เหตุผลสำคัญที่ทำให้คำวิจารณ์ของภาคสามเสียงแตก มาจากตัวละครที่ชื่อว่าเฉิงซิน

ก่อนจะพูดถึงเธอ ต้องพูดถึงอวิ๋นเทียนหมิงเสียก่อน

ชื่อของคนคนนี้ฟังดูราวกับเป็นพระเอกผู้สมบูรณ์แบบเกินจริงซึ่งหลุดมาจากนิยายนิยายแมรี ซู ทว่ากลับถูกผู้อ่านนับไม่ถ้วนยกให้เป็น ‘เทพเจ้าแห่งบรรดาชายไร้เสน่ห์’

สามารถใช้คำพูดของสาวๆ ว่า ‘เธอเป็นคนดีนะ’ มาอธิบายอวิ๋นเทียนหมิงว่า

ในโลกของความรัก อวิ๋นเทียนหมิงคือคนดีจริงๆ ดีจนเรียกว่าโง่ก็ยังไม่เกินจริง

ผู้ชายที่ทั้งซื่อ ทั้งเซ่อขนาดนี้คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

อวิ๋นเทียนหมิงแอบรักเฉิงซินมาโดยตลอด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน