Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1278

ตอนที่ 1278 หนังสือรวมบทประพันธ์ของเซี่ยนอวี๋ระเบิดบลูสตาร์ (1)

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าเซี่ยนอวี๋จะพุ่งทะยานเข้ามาติดอันดับที่แปดบนการจัดอันดับนักเขียนแบบสายฟ้าแลบ!

อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าทุกคนจะมองข้ามประกาศอัปเดตอันดับจากสมาคมวรรณศิลป์ไปเสียทั้งหมด

ท่ามกลางความคลางแคลงใจมากมายบนโลกออนไลน์

มีคนแคปหน้าจอประกาศของสมาคมวรรณศิลป์มาโพสต์ไว้ พร้อมกับพูดว่า

‘กวีนิพนธ์!’

‘เป็นเพราะกวีนิพนธ์นี่แหละ!’

‘ก่อนหน้านี้ กวียังไม่เคยถูกนับรวมอยู่ในการจัดอันดับนักเขียนของบลูสตาร์ แต่เราทุกคนต่างก็รู้ดีว่า กวีนิพนธ์นั้นเป็นแขนงวรรณกรรมที่สำคัญอย่างยิ่งมาตั้งแต่โบราณ และมีสถานะอันสูงส่งในประวัติศาสตร์วรรณคดี เมื่อสมาคมวรรณศิลป์ตัดสินใจนำผลงานกวีนิพนธ์มารวมอยู่ในการจัดอันดับนี้ด้วย จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยที่คนที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในด้านกวีนิพนธ์คลาสสิก จนได้รับการยกย่องว่าเป็นกวีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์อย่างเซี่ยนอวี๋จะได้อันดับที่แปด อันที่จริผมยังรู้สึกว่าอันดับนี้ต่ำเกินไปด้วยซ้ำ เพราะคุณภาพของบทกวีที่เซี่ยนอวี๋เขียนไว้นั้น คู่ควรกับอันดับที่สูงกว่านี้มาก!’

‘เฮือก!’

‘เดี๋ยวก่อนนะ!’

‘เซี่ยนอวี๋แต่งบทกวีได้ด้วยหรือ?’

“คนที่ทั้งร้องเพลง แต่งเพลง เขียนบท เต้นเก่งทุกแขนงอย่างเซี่ยนอวี๋ดันรักประพันธ์ และเขียนบทกวีได้ แถมยังติดอันดับแปดของการจัดอันดับนักเขียนอีก!?’

‘แม่เจ้าโว้ย!’

‘นี่มันเทพชัดๆ !’

‘ทั้งติดสิบอันดับแรกของทั้งสาขาดนตรี และสาขาการเต้นรำ ตอนนี้ยังจะมาติดสิบอันดับแรกของการจัดอันดับนักเขียนอีก มีอะไรบ้างที่เซี่ยนอวี๋ทำไม่ได้?’

‘พ่อเพลงอวี๋ โปรดรับการคารวะจากข้าด้วยเถิด!’

‘แต่เรื่องที่น่าอึดอัดใจก็เกิดขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่บลูสตาร์ผนวกรวมกันแล้ว เราคิดกันว่าทุกคนคงรู้กันถ้วนหน้าแล้วว่า พ่อเพลงอวี๋เป็นทั้งนักร้อง นักประพันธ์เพลง นักเต้น และกวี แต่ที่จริงแล้วบางทวีปที่เพิ่งผนวกรวมเข้ามาทีหลังรวมครั้งหลังกลับไม่รู้เลย โดยเฉพาะเว่ยโจวกับจงโจว หรือต่อให้รู้ ก็รู้แค่ผิวเผินเท่านั้นเอง พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าพรสวรรค์ด้านบทกวีของเซี่ยนอวี๋นั้นอยู่ในระดับที่เหนือมนุษย ณ ที่นี้ฉันเลยอยากแนะนำให้ทุกคนจากทุกทวีปไปซื้อหนังสือรวมบทประพันธ์ของเซี่ยนอวี๋สักเล่มมาอ่าน แล้วคุณจะได้ค้นพบกับจิตวิญญาณอันปราดเปรื่องที่สุดในประวัติศาสตร์!’

‘หนังสือชื่อรวมบทประพันธ์ของเซี่ยนอวี๋?’

‘ผมจะรีบไปซื้อเดี๋ยว อันดับนี้เหลือเชื่อเกินไปหน่อย ผมยังไม่อยากปักใจเชื่อ!’

‘ฉู่ขวงอุตส่าห์ต่อสู้บนเส้นทางนักเขียนมาหลายปี สุดท้ายกลับมีอันดับที่สูงกว่าเซี่ยนอวี๋แค่นิดเดียวเอง?’

‘แถมอย่าลืมว่านี่เป็นแค่อันดับเริ่มต้นของเซี่ยนอวี๋เท่านั้นนะ!’

‘ฉันยังจำได้เลยว่าตอนที่ฉู่ขวงเปิดตัวในอันดับนักเขียนครั้งแรก เขาได้แค่ที่ 30 เองนะ!’

…

เหลือเชื่อ!

ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ !

นี่คือปฏิกิริยาแรกของผู้คนส่วนใหญ่

ท่ามกลางความสงสัยและความตื่นตะลึง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างรีบไปซื้อหนังสือรวมบทประพันธ์ของเซี่ยนอวี๋ทันที เหตุผลไม่มีอะไรนอกเสียจาก ‘ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้อันดับเริ่มต้นสูงขนาดนี้’ หรือ ‘ไหนขอดูหน่อยสิว่าเซี่ยนอวี๋เคยแต่งกวีนิพนธ์แบบไหนไว้บ้าง’

ปรากฏการณ์นี้เห็นได้ชัดเจนที่สุดในเว่ยโจวและจงโจว

เนื่องจากสองทวีปนี้คือกลุ่มคนที่รู้จักกวีนิพนธ์ของเซี่ยนอวี๋น้อยที่สุด

ส่วนหนังสือรวมบทประพันธ์ของเซี่ยนอวี๋นั้น คลังหนังสือซิลเวอร์บลูได้ตีพิมพ์ออกมาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ภายในเล่มรวบรวมบทกวีและงานเขียนทั้งหมดที่เซี่ยนอวี๋เคยเผยแพร่ไว้อย่างครบถ้วน

แต่เพราะเป็นหนังสือที่เผยแพร่หลายปีแล้ว ในร้านหนังสือต่างๆ จึงเหลือสต็อกสินค้าอยู่น้อยมา

ใครจะไปคาดคิดเล่าว่าอยู่ดีๆ สมาคมวรรณศิลป์จะประกาศให้นับรวมกวีนิพนธ์เข้ามาในการจัดอันดับนักเขียนแบบกะทันหัน ถึงแม้นี่จะเป็นเรื่องที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเกิดขึ้น แต่ต่อให้คาดการณ์ไว้ ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าชื่อของเซี่ยนอวี๋จะปรากฏในอันดับที่สูงถึงอันดับที่แปด!

ด้วยเหตุนี้เอง

บรรดาร้านหนังสือทั่วทั้งบลูสตาร์จึงต้องเผชิญกับปัญหาเดิมๆ อีกครั้ง

นั่นคือหนังสือไม่พอขาย!

“เมื่อก่อนก็มีแต่หนังสือของฉู่ขวงที่ขายดีจนของหมด ตอนนี้ถึงคิวของเซี่ยนอวี๋บ้างแล้วสิ พูดก็พูดเถอะ สองคนนี้ช่างเหมาะที่จะเป็นเพื่อนซี้กันจริงๆ ขนาดปัญหาที่หามาให้พวกเรายังเหมือนกันเป๊ะ!”

“บ้าไปแล้ว!”

“เหมือนว่าทั้งบลูสตาร์พร้อมใจกันหาซื้อหนังสือรวมบทประพันธ์ของเซี่ยนอวี๋เลยละ!”

“หนังสือตามร้านหมดเกลี้ยงในพริบตาเลย ของในสต็อกไม่มีเหลือแล้ว โชคดีที่ในตู้หนังสือที่บ้านผมมีอยู่เล่มนึงไม่งั้นคงต้องหาซื้อใหม่แน่

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะชอบจริงๆ ป่านนี้ผมคงเอาไปขายทำกำไรแล้วละ!”

“หนังสือเล่มนี้ควรจะดังตั้งนานแล้วต่างหาก!”

“ข้างในมีหลายบทที่ฉันท่องได้ขึ้นใจเลยนะ!”

“รีบติดต่อคลังหนังสือซิลเวอร์บลูสิ สั่งของเพิ่ม ด่วนเลย!”

ความอาจหาญของ ‘ระลึกวันวาน เกราะทองอาชาศึกก้องเกรียงไกร องอาจดั่งพยัคฆ์ กลืนกราดนับหมื่นลี้’

ความโดดเดี่ยวของ ‘สิบปีความตายพราก แม้นไม่คะนึงหา ใจยังจดจำ’

ความอบอุ่นและงดงามของ ‘ขอเราคงอยู่ชั่วนิรันดร์ ห่างพันลี้ร่วมชมจันทร์’

ความทะเยอทะยานมาดมั่นของ ‘คราใดพิชิตยอดดังใจหวัง มองบรรพตเบื้องล่างเล็กดั่งธุลี’

และอีกมากมาย

บทกวีเหล่านี้นับไม่ถ้วน ต่างล้วนเป็นผลงานที่ผู้คนคุ้นเคย!

ไม่ว่าจะเขียนถึงผู้คน ธรรมชาติ หรือความรัก ทุกถ้อยคำล้วนถูกสลักเสลาอย่างประณีต กล่าวได้ว่างดงามดุจอัญมณีที่ผ่านการเจียระไน

ผู้ที่ได้อ่านเป็นครั้งแรก มักถูกดึงดูดเข้าสู่ภวังค์ในทันที

ส่วนผู้ที่เคยอ่านมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อเปิดอ่านอีกครั้ง ก็ยังอดรู้สึกสะเทือนอารมณ์ไม่ได้!

…

ขณะนั้น ในบ้านของ

เขาหลินเยวียนเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเซี่ยนอวี๋จะสามารถผงาดเข้ามาอยู่ในอันดับนักเขียนของบลูสตาร์ได้อย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้

แต่เมื่อมาคิดอีกที ก็ในเมื่อโลกเดิมมีบทกวีซึ่งสืบทอดมาแต่โบราณมากมายนับไม่ถ้วน แล้วเขาเองก็คัดลอกมาร่วมสามร้อยบทเข้าไปแล้ว ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจึงไม่ได้เหนือความคาดหมายนัก

แถมยังต่ำไปด้วย

สาเหตุที่อันดับต่ำไปหน่อย คงไม่มีอะไรมากไปกว่าระยะเวลาซึ่งยังผ่านไปไม่มากนัก อิทธิพลของผลงานยังไม่สุกงอมเต็มที่เท่านั้นเอง

แต่ถ้าอาศัยกระแสความคึกคักของการจัดอันดับนักเขียนรอบนี้ล่ะก็ ก็น่าจะทำให้บทกวีที่เขาเคยเผยแพร่เมื่อหลายปีก่อนโด่งดังไปทั่วโลกได้!

ใช่แล้ว

ด้วยคุณภาพของผลงานเหล่านั้น หลินเยวียนมั่นใจว่ามันต้องดังระเบิดอย่างแน่นอน

เพราะในบลูสตาร์แห่งนี้ มีอารยธรรมของโลกตะวันออกเป็นแกนหลัก!

และบทกวีโบราณก็คืออัญมณีแห่งวัฒนธรรมตะวันออก

ความงดงามของมัน เป็นสิ่งที่มีเพียงผู้ที่เติบโตมากับกลิ่นอายของวัฒนธรรมตะวันออกเท่านั้นจึงจะสัมผัสได้อย่างแท้จริง!