Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1277

ตอนที่ 1277 อันดับที่แปดแบบสายฟ้าแลบ

ฉินโจว

วิลลาของหลู่หยาง

ปรมาจารย์หลู่กำลังอ่านหนังสืออยู่

ด้านข้าง ลูกเขยที่ชงชาให้อย่างตั้งใจดีอดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

“กำลังอ่านป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมอยู่หรือครับ?”

“อืม หนังสือเล่มนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลย”

“ผมเห็นคนวิเคราะห์กันในเน็ต บอกว่ายอดขายกับคุณภาพไม่ได้สัมพันธ์กันหรอกครับ หนังสือเรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อม ดังขนาดนี้ก็เพราะชื่อเสียงของฉู่ขวงล้วนๆ แถมยังมีฐานแฟนคลับมหาศาล แล้วก็โปรโมตกันยิ่งใหญ่มาก ถ้าพูดถึงคุณค่าความเป็นวรรณกรรมล่ะก็ ผลงานของคุณพ่อต้องเหนือกว่าเขาแน่นอนครับ”

ลูกเขยพยายามประจบประแจง

ฉู่ขวงเคยเอาชนะปรมาจารย์หลู่ได้ถึงสองครั้ง

เขาจึงเดาว่าปรมาจารย์คงไม่ชอบฉู่ขวงเท่าไหร่

ใครจะไปคิดว่า ปรมาจารย์หลู่กลับหน้าขึ้นมามองลูกเขยแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ของคนอื่นน่ะ ยอดขายอาจไม่สัมพันธ์กับคุณภาพ แต่ของฉู่ขวงไม่ใช่แบบนั้น คิดหรือว่าคนที่ซื้อหนังสือพวกนั้นจะเป็นคนโง่กันหมด?”

ลูกเขยถึงกับอึ้ง “หนังสือเล่มนี้ดีขนาดนั้นเลยหรือครับ?”

คราวนี้ปรมาจารย์หลู่ไม่ได้มองเขา ทว่าทอดสายตามองไปไกล

“หนังสือเล่มนี้ มีปัญญาอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่”

“ปัญญาอันยิ่งใหญ่?”

“แน่นอน และนั่นก็คือส่งที่นายเรียกว่าคุณค่าทางวรรณศิลป์นั่นแหละ”

“แต่คงยังเทียบคุณพ่อไม่ได้หรอกครับ”

น้ำเสียงของปรมาจารย์หลู่แฝงด้วยทั้งความเสียดาย ความเปลี่ยวเหงา และในขณะเดียวกันก็ระคนความรู้สึกโล่งใจปนอยู่ด้วย

…

จงโจว

ชายชราสองคนนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้วยกัน

หากมีคนนอกอยู่ คงจำได้ในทันทีว่าพวกเขาคือใคร

หนึ่งคือ เตี่ยนอวิ๋น นักเขียนอันดับหกแห่งบลูสตาร์

อีกหนึ่งคือหวงหวง นักเขียนอันดับที่ห้าแห่งบลูสตาร์

ผ่านไปครู่ใหญ่

เตี่ยนอวิ๋นวางหนังสือเรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมลงด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“หนังสือเล่มนี้ไม่ธรรมดาเลย”

“เจ้าของผลงานก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน”

หวงหวงเองก็อ่านจบพอดี

เตี่ยนอวิ๋นหัวเราะอย่างขมขื่น “หลายคนบอกว่างานของฉู่ขวงเน้นเชิงพาณิชย์มากกว่าวรรณศิลป์ แต่หนังสือเล่มนี้พิสูจน์แล้วว่า เขาไม่ได้เขียนงานวรรณกรรมไม่ได้หรอก แค่ที่ผ่านมาเขาเลือกจะไม่เขียนต่างหาก ก็เหมือนจิตรกรที่ฉันชอบที่สุดอย่างอิ่งจือนั่นแหละ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ถนัดภาพหมึก เพียงแต่ช่วงแรกเลือกวาดการ์ตูนเท่านั้นเอง ดูท่าฉันคงต้องสละอันดับหกให้คนเก่งกว่านี้เสียแล้วล่ะ”

“แค่นายคนเดียวที่ไหนกัน”

หวงหวงมีสีหน้าซับซ้อน “เมื่อมีอัจฉริยะผู้เปล่งประกายเช่นนี้อยู่เบื้องล่าง อันดับที่ห้าของฉันก็คงรักษาไว้ได้ไม่นานเหมือนกัน การปรากฏตัวของเขาเปรียบเสมือนพายุลูกใหญ่ที่พัดถล่มวงการวรรณกรรม และในอนาคต คนที่ถูกพายุลูกนี้พัดกระทบ อาจไม่ได้มีแค่ฉันกับนายเท่านั้น”

“หมายความว่ายังไง?”

“คุณพูดถึงอิ่งจือไปเมื่อกี้ไม่ใช่หรือ อิ่งจือเคยพิสูจน์แล้วว่าต่อให้เป็นสามอันดับแรก หรือแม้แต่ที่หนึ่ง ก็ไม่ได้ไร้เทียมทานเสมอไป ยังมีคนที่สามารถดึงพวกเขาลงมาจากบัลลังก์ได้อยู่ดี”

ในแต่ละทวีป

ผู้อ่านนับไม่ถ้วนกำลังอ่านหนังสือเล่มนี้อยู่

ประโยคคลาสสิกมากมายในเรื่องทำให้ผู้อ่านถึงกับตบเข่าพลางเอ่ยชื่นชม!

[ตอนนั้นเธอเห็นค่าความรักของตัวเองเลอค่าเกินไป ไม่ยอมมอบให้ใครโดยง่าย แต่บัดนี้เล่า กลับเป็นเฉกเช่นชุดสวยที่ตัดไว้ ทว่าไม่กล้าใส่ เก็บไว้ในหีบอย่างทะนุถนอม ครั้นเวลาล่วงเลยไปสักปีสองปี ก็พบว่าชุดนั้น ทั้งแบบและสีได้กลายเป็นของล้าสมัยไปเสียแล้ว สุดท้ายจึงได้แต่นั่งเสียใจในภายหลัง]

[การแต่งงานคือสุสานของความรัก]

[แต่หากปราศจากการแต่งงานแล้วไซร้ ความรักก็จะตายไปโดยไร้ที่ฝัง]

[เธอไม่ใช่คนเลว แต่ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี]

[คนเราหากอายุยี่สิบแล้วยังไม่รู้จักทะเยอทะยาน คนนั้นย่อมไร้อนาคต แต่หากย่างเข้าสามสิบแล้วยังทะเยอทะยานเช่นเดิม ก็ยิ่งไร้อนาคตเข้าไปใหญ่]

[เมื่อบทกวีที่มีความหมายมากเกินไป คือความโชคร้ายของบทกวีนั้นเอง]

[ความละอายไม่ได้ต่ำต้อย หลายคนไม่มีปัญญารักษามันไว้ได้]

ในที่สุด

เสียงชื่นชมต่อเรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมก็ระเบิดขึ้นทั่วทั้งวงการ!

‘สนุกมาก!’

‘ดีมากจริงๆ !’

‘นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันรู้สึกว่าวรรณกรรมบริสุทธิ์ก็น่าติดตามได้ขนาดนี้ สมกับเป็นผลงานวรรณกรรมชิ้นแรกของเจ้าแก่ฉู่ขวงจริงๆ !’

‘คลาสสิกสุดๆ !’

‘ทุกประโยคล้วนแทงใจดำ มุมมองที่เขามีต่อความรักและการแต่งงานนั้นเฉียบคมมาก เหมือนคำพูดแต่ละบรรทัดซ่อนปรัชญาชีวิตเอาไว้’

‘ล้ำมาก!’

‘ฉันมีเพื่อนคนนึงชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่นพูดอยู่บ่อยๆ ก่อนหน้านี้ทำเป็นบอกว่าผลงานของฉู่ขวงเป็นเชิงพาณิชย์มากเกินไป ไม่มีคุณค่าทางวรรณศิลป์เลย วันนี้ตอนเช้าฉันเลยซื้อป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมให้ไปหนึ่งเล่ม เมื่อกี้เห็นเขาเปลี่ยนสเตตัสเป็นการแต่งงานคือป้อมปราการแล้วล่ะ โธ่ๆๆ ’

‘อันดับล่ะ!’

‘รอบนี้ได้เวลาพุ่งอีกแล้วแน่ๆ !’

‘นี่แหละที่เรียกว่าทำได้ทุกแนวจริงๆ จะให้เขียนแนวไหน ฉู่ขวงก็เขียนได้หมด ถ้าบอกว่าการจัดอันดับนักเขียนให้ความสำคัญกับวรรณกรรมงั้นหรือ งั้นก็เอาวรรณกรรมบริสุทธิ์ไปเลยหนึ่งเล่มเต็มๆ !’

‘เจ้าแก่ฉู่ขวงเทพตลอดกาล!’

‘ไม่รู้ว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงทำได้ยังไง เกินมนุษย์ไปไหมเนี่ย หรือจริงๆ แล้วเป็นชาวสามกายปลอมตัวมา?’

…

ท่ามกลางการถกเถียงของผู้คนมากมาย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน