Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1287
ตอนที่ 1287 พ่อเพลงอวี๋กลายเป็นตำนาน
โลกภายนอก
บนอินเทอร์เน็ต
เหล่าชาวเน็ตแทบอ้าปากค้างขณะดูบทสัมภาษณ์เหล่านั้นบนหน้าจอ
ในหน้าจอ
พ่อเพลงเยี่ยจือชิวมีสีหน้าเปี่ยมอารมณ์
“คอนเสิร์ตในคืนนี้จบลงแล้ว ผมเชื่อว่าหลังจากนี้ อันดับทางดนตรีของเซี่ยนอวี๋จะก้าวกระโดดอย่างมีนัยสำคัญ!”
“แต่ตอนนี้เขาอยู่อันดับที่เจ็ดแล้วนะคะ”
ผู้สื่อข่าวเตือนขึ้นเพราะอันดับของเซี่ยนอวี๋นั้นสูงอยู่แล้ว แทบไม่มีช่องว่างให้ขยับมากนัก
“ผมรู้อยู่แล้ว ไม่ต้องเตือนหรอก”
เยี่ยจือชิวตอบ เน้นย้ำว่าตนเองไม่ได้กำลังเมามายแต่อย่างใด
“คุณไม่รู้สึกเหรอว่า สำหรับเซี่ยนอวี๋แล้ว พื้นที่เหนืออันดับเจ็ดนั้นยังกว้างใหญ่? แต่จะขยับขึ้นไปได้แค่ไหน ก็คงต้องรอดูการแสดงซิมโฟนีในวันพรุ่งนี้ก่อน”
เยี่ยจือชิวกล่าวเช่นนั้น
ภาพบนหน้าจอพลันเปลี่ยนไป
ครั้งนี้ผู้ให้สัมภาษณ์กลับกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งจากเยี่ยนโจว เขาเองก็ได้มาฟังการแสดงดนตรีในค่ำคืนนี้เช่นกัน!
“ลูกชายกับลูกสาวของผมเป็นแฟนคลับของเซี่ยนอวี๋ทั้งคู่!”
“ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงคลั่งไคล้ศิลปินคนนี้นัก”
“จนกระทั่งได้ฟังคอนเสิร์ตในคืนนี้ ผมก็เข้าใจแล้วเรื่องพันธุกรรมของครอบครัวนั้นมีเหตุผลจริงๆ เพราะตอนนี้ผมเองก็กลายเป็นแฟนคลับของเซี่ยนอวี๋เหมือนกัน ผมรักเซี่ยนอวี๋!”
“ผมจะไปแนะนำให้เพื่อนๆ ฟังเพลงของเขาแน่นอน”
“ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่ผมอยากรู้จักเขามาก แค่ฟังจากบทเพลงของเขา ผมก็รู้สึกเหมือนเราสองคนเป็นเพื่อนที่คุยกันได้ทุกเรื่อง…หมายถึง ผมเข้าใจเขาอย่างลึกซึ้ง ช่างเป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์จริงๆ ”
หน้าจอเปลี่ยนอีกครั้ง
ถังอัน บุตรชายตระกูลเศรษฐีผู้โด่งดังแห่งจงโจว ให้สัมภาษณ์ว่า
“เป็นเขาที่ทำให้ผมได้รู้ว่าความงดงามของดนตรีคืออะไร”
“เป็นเขาที่ทำให้ผมสัมผัสได้เป็นครั้งแรกถึงพลังที่แท้จริงของศิลปะ”
“เขาคือศิลปินดนตรีที่ดีที่สุดในใจของผม และอาจจะยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จักไม่มีใครเทียบได้เลย”
“ใช่แล้ว”
“ทุกอย่างเริ่มต้นจากคืนนี้”
“ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นจากคอนเสิร์ตในค่ำคืนนี้เอง”
“เดิมทีพรุ่งนี้ผมตั้งใจจะเดินทางกลับ แต่เพราะการแสดงของเขาในวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าอย่างไรผมก็ต้องอยู่ต่อให้ได้!”
…
เพี้ยนกันไปหมดแล้ว!
แต่ละคนยิ่งพูดยิ่งโอเวอร์!
การที่คนเอ่ยชื่นชมเซี่ยนอวี๋ ผู้ชมทั่วไปยังพอเข้าใจได้อยู่หรอก
อันที่จริง บนอินเทอร์เน็ตก็มีคำชื่นชมเกี่ยวกับเซี่ยนอวี๋เกิดขึ้นทุกวันอย่างไม่รู้จบ
แต่บรรดาผู้ลากมากดีที่สถานะสูงส่งแบบนี้ ทำไมพูดชมกันเหมือนพวกแฟนคลับเดนตายเลยละ!?
ไม่สิ
ต่อให้เป็นแฟนคลับตัวยง ก็คงไม่กล้าเอ่ยยกย่องถึงขั้นใช้คำว่า ‘ยิ่งใหญ่’ หรอก
ถ้าใครไม่รู้เรื่อง คงนึกว่าเซี่ยนอวี๋เป็นยอดวีรบุรุษที่เพิ่งช่วยกอบกู้บลูสตาร์ มาเสียอีก!
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”
“บางคำพูดฉันที่เป็นแฟนเก่ามาหลายปีเองยังไม่กล้าพูดด้วยซ้ำ แต่พวกนั้นพูดได้หน้าตาเฉย!”
“ดูสัมภาษณ์คุณจงหรือยัง คนอย่างคุณจงที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยพูดเกินจริงเลยสักครั้ง กลับพูดสรรเสริญสารพัดว่าคอนเสิร์ตของเซี่ยนอวี๋ครั้งนี้เป็นการแสดงที่สมควรถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ดนตรี!”
“เว่อร์เกินไปแล้ว!”
“เดี๋ยวนะ”
“พวกคุณว่าเป็นไปได้ไหมว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้ขึ้นหิ้งระดับตำนาน’ จริง ๆ?”
“ต่อให้เป็นการแสดงระดับตำนานจริง ฉันก็ยังรู้สึกว่าปฏิกิริยาของคนเหล่านั้นเกินเหตุไปหน่อยอยู่ดี”
“ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ”
“งั้นก็ได้แต่รอให้โถงทองคำปล่อยวิดีโอฉบับเต็มออกมาแล้วละ”
“คอนเสิร์ตจบไปแล้ว อีกไม่นานวิดีโอบันทึกการแสดงฉบับเต็มก็น่าจะออกมา”
ผู้ที่ได้เข้าชมคอนเสิร์ตนั้นต่างมีปฏิกิริยาที่พิลึกพิลั่นสุดขีด!
พิลึกพิลั่นเสียจนตอนนี้แทบจะทำให้ชาวเน็ตทุกคนสงสัยว่า คอนเสิร์ตครั้งนี้ยอดเยี่ยมขนาดไหนกันแน่!?
…
ตอนที่หลินเยวียนกลับถึงบ้าน เขาเองก็ได้ดูคลิปสัมภาษณ์หลังคอนเสิร์ตจบด้วย
เมื่อเห็นว่าพ่อเพลงที่คุ้นเคยอย่างลู่เซิ่งและคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้นจนถึงขั้นออกท่าออกทางไม่หยุด
นั่นเป็นครั้งแรกที่หลินเยวียนเข้าใจถึงความน่ากลัวของทักษะเสียงสัมผัสใจอย่างแท้จริง
ใช่แล้ว
ที่เหล่ามหาเศรษฐีถึงได้คลั่งไคล้ขนาดนั้น
ที่ผู้ชมถึงได้ตื่นเต้นกันสุดขีด
กระทั่งพ่อเพลงทั้งหลายต่างพรั่งพรูคำชมออกมา
ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะผลลัพธ์จากทักษะเสียงสัมผัสใจนั่นเอง
ทักษะนี้คล้ายกับทักษะมิติแห่งภาพวาด
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...