Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1289

ตอนที่ 1289-2 ฟังเพลงนี้เข้าใจ ถึงจะเข้าใจเซี่ยนอวี๋ (2)

หวังลั่วคล้ายกับถูกบางสิ่งสะกิดใจเข้า

ในฐานะที่เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์

ต่อให้ต้องจัดการธุรกิจมูลค่าหลายแสนล้าน เขาก็มักรักษาสีหน้าให้ดูเยือกเย็นได้เสมอ ทว่าในยามนี้ หัวใจของเขากลับเต้นรัวดังกลองศึก!

หวังลั่วเข้าใจดนตรีเป็นอย่างดี

ด้วยพื้นเพของชนชั้นสูงของสังคม เขาเรียนทั้งเปียโน ไวโอลิน และเครื่องดนตรีอื่นๆมาตั้งแต่เด็ก มีรสนิยมและความรู้ทางดนตรีที่ลึกซึ้งไม่น้อย

ขณะนั้นเอง เขาคล้ายกับพูดกับเลขาที่อยู่ข้างๆ แต่ก็เหมือนกำลังพึมพำกับตัวเอง

“ซิมโฟนีบทนี้กำลังบอกเล่าเรื่องราวของการต่อสู้

คุณอาจตีความได้ว่าเป็นการต่อสู้ของเซี่ยนอวี๋ที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา หรือจะมองว่าเป็นการต่อสู้ของมนุษย์ทุกคนที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาก็ได้ แต่สำหรับผม ผมรู้สึกว่าเพลงนี้ยังมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้นอีก และท่อนที่สี่ จะเป็นศึกตัดสินครั้งใหญ่!”

ยิ่งใหญ่!

ดุดัน!

ทรงพลัง!

ประหนึ่งดอกพลับพลึงแดงบานสะพรั่ง

เสน่ห์แห่งซิมโฟนีก็พลันเบ่งบานออกมาอย่างไม่หวั่นเกรง!

ท่อนที่สี่ยังไม่เริ่มขึ้น แต่หวังลั่วก็อุทานด้วยความทึ่งแล้ว!

หากก่อนหน้านี้ที่เขาให้สัมภาษณ์กับนักข่าวว่าตนเป็นแฟนเพลงของเซี่ยนอวี๋นั้นยังมีทั้งคำพูดที่ล้อเล่นบ้างจริงบ้าง เช่นนั้นในตอนนี้ เขากลับกลายเป็นแฟนคลับของเซี่ยนอวี๋อย่างเต็มตัวแล้ว

แฟนคลับตัวยงที่คลั่งไคล้สุดขีด!

และเวลานี้ ผู้ที่ตกหลุมรักในเซี่ยนอวี๋เพราะซิมโฟนีโชคชะตาในค่ำคืนนี้ ไม่ได้มีเพียงหวังลั่วคนเดียว!

ในห้องรับรองส่วนตัวอีกห้องหนึ่ง

หญิงสาวแต่งหน้าอ่อนๆ คนนั้นเอนกายพิงอยู่ข้างผู้เป็นปู่ พลางคลี่ยิ้มด้วยเสน่ห์อันเปี่ยมล้น “ถ้าเป็นเขาละก็ ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้นะคะ”

หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ยังทำท่ารังเกียจ ‘เหล่าคุณหนูผู้กระหายการแต่งงาน’ บัดนี้กลับเปลี่ยนท่าทีไปโดยสิ้นเชิง

ชายชราหัวเราะเบาๆ “เปลี่ยนใจแล้วหรือ?”

“คนที่แต่งเพลงแบบนี้ได้ หนูคงไม่ถึงกับเกลียดหรอกค่ะ ยังไงในครอบครัวแบบนี้ การได้เลือกคู่ด้วยตัวเองก็แทบเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว งั้นก็เลือกคนที่อย่างน้อยดูแล้วเข้าตากว่าคนอื่นหน่อยจะดีกว่า”

หญิงสาววิเคราะห์อย่างสุขุม

ชายชราลูบเคราพลางกล่าวว่า “ปู่ได้ยินมาว่า เขาเคยไปดูตัวกับหลิ่วซินมาก่อนนะ แต่หลิ่วซินหนีไปเสียก่อน”

“หลิ่วซินหรือ?”

หญิงสาวชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง “คุณปู่คะ เขาจะต้องแต่งงานกับหนู!”

“แต่ปู่ก็ได้ยินมาว่า สุดท้ายหลิ่วซินก็รู้สึกเสียดายอยู่นะ”

ชายชรากล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง

หญิงสาวกลับยิ่งยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม “งั้นก็ยิ่งดี หนูตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องแต่งงานกับหนู!”

ชายชราคลี่ยิ้มบาง

เขารู้ความลับบางอย่างก่อนพวกคนแก่คนอื่นอยู่เล็กน้อย แบบนี้จะถือว่าใช้ตำแหน่งเอื้อประโยชน์ส่วนตัวไหมนะ?

แต่ตนก็แค่ช่วยผลักดันเล็กน้อยเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องที่ว่าใครจะได้คว้าหลินเยวียนไปในที่สุด สุดท้ายสุดท้ายก็ต้องดูที่ความสามารถของลูกหลานแต่ละบ้าน

ชายหนุ่มในวัยที่เหมาะสม ยังไม่แต่งงาน และเปี่ยมด้วยพรสวรรค์อันโดดเด่น เพียงแสดงเศษเสี้ยวของความสามารถออกมา ก็เพียงพอให้พวกผู้ใหญ่ทั้งหลายแทบอยากจะห่อลูกสาวหลานสาวส่งไปให้ถึงมือเขาเสียด้วยกระมัง?

ระหว่างที่บทสนทนาดำเนินอยู่

ไม่มีโสตประสาทคู่ใดได้ผ่อนคลาย

เสียงดนตรียังคงดำเนินต่อไป ซิมโฟนีโชคชะตาท่อนที่สี่ เริ่มต้นขึ้นอย่างต่อเนื่องจากท่อนที่สาม!

ศึกตัดสินครั้งสุดท้าย ได้เปิดฉากแล้ว!

…

ท่อนที่สี่

ท่วงทำนองแบบโซนาตาในจังหวะอัลเลโกร

เสียงดนตรีอันเร้นลึกและแผ่วเบาถูกแทนที่ด้วยเสียงอันกระหึ่มก้องจากชัยชนะ

ยิ่งใหญ่!

งดงามตระการตา!

นี่คือความรู้สึกแรกที่ท่อนที่สี่มอบให้ผู้ฟัง!

แทบจะตั้งแต่โน้ตตัวแรก คำตอบก็ถูกประกาศกร้าว

นี่คือเสียงแตรแห่งชัยชนะ!

แสงสว่างสาดส่องไปทั่วทั้นแผ่นดิน!

ท่ามกลางบทบรรเลงอันวิจิตรและเปี่ยมไปด้วยสีสัน วีรบุรุษได้หวนคืนจากสมรภูมิพร้อมกับชัยชนะ!

สามเสียงของทรอมโบนตรงกลาง เสียงพิกโคโลที่สูงแหลมอยู่เบื้องบน และเสียงบัสซูนต่ำลึกอยู่เบื้องล่าง ประสานและเติมเต็มบทเพลงแห่งชัยชนะให้เปี่ยมไปด้วยความปีติยินดี สดใส และรุ่งโรจน์!

ท่ามกลางบรรยากาศอันฮึกเหิม

ท่วงทำนองดำเนินไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน