ตอนที่ 1292 ปล่อยวิดีโอ
นอกโถงทองคำ บรรดานักข่าวที่เฝ้ารอกันมายาวนานราวกับผ่านมาหลายศตวรรษ ต่างเริ่มจ้องตาเป็นมัน
“นานแค่ไหนแล้ว?”
“เกือบสองชั่วโมงแล้ว”
“ทำไมยังไม่ออกมาอีก?”
“คงใกล้แล้วล่ะมั้ง”
“เอ๊ะ”
“ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว!”
ท่ามกลางเสียงพูดคุยกระซิบกระซาบของเหล่านักข่าวที่รออยู่ด้านนอก ในที่สุด ผู้ชมภายในโถงทองคำก็ทยอยเดินออกมา!
บรรยากาศนั้นเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด
ทันทีที่ผู้ชมหลั่งไหลออกมา นักข่าวต่างก็รีบกรูกันเข้าไปล้อมไว้แน่นในพริบตา
และสิ่งที่ผู้ชมต้องเจอ คือคำถามคลาสสิกเช่นเคย
คุณคิดเห็นอย่างไรกับคอนเสิร์ตของเซี่ยนอวี๋?
และแน่นอนว่าบรรดาผู้ชมที่มีชื่อเสียงก็เป็นเป้าหมายที่บรรดานักข่าวให้ความสนใจเป็นพิเศษ
เช่นรัสเซลล์ ผู้ซึ่งแทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสื่อเลย
ในฐานะพ่อเพลงผู้ครองอันดับที่สองของบลูสตาร์ ความคิดเห็นของเขามีน้ำหนักอย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะฉะนั้น
ในจังหวะที่ทุกสายตาจับจ้อง รัสเซลล์จึงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง “ซิมโฟนีชุดแรกของเซี่ยนอวี๋ ได้สร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งให้กับผม นี่คือผลงานที่เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่อย่างแท้จริง ถ้าไม่ได้ฟังกับหูตัวเอง ผมคงไม่มีวันเชื่อว่านักดนตรีที่ยังหนุ่มขนาดนี้ จะสามารถสร้างบทเพลงที่สั่นสะเทือนหัวใจของผู้คนได้ถึงระดับนี้”
ยิ่งใหญ่
สั่นสะเทือนหัวใจของผู้คน
คำพูดของรัสเซลล์ทำเอานักข่าวหลายคนถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
รัสเซลล์เป็นคนที่หยิ่งทระนงมาแต่ไหนแต่ไร แทบไม่เคยเอ่ยปากชมใครมาก่อน
สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือพวกการชื่นชมกันไปมาเพื่อผลประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยมีเพื่อนในแวดวงนี้มากนัก
บางคนบอกว่าเขาไม่มีความฉลาดทางอารมณ์ บางคนก็บอกว่าเขาเป็นคน จริงใจ ไม่เสแสร้ง ไม่ว่าใครจะว่าอย่างไร ก็ไม่มีทางบังคับให้รัสเซลล์พูดอะไรที่ขัดกับสิ่งที่เขาคิดได้
ส่วนมาก เวลารัสเซลล์ประเมินผลงานของคนอื่น เขามักจะใช้วิธีตำหนิก่อนชม
หากผลงานของอีกฝ่ายดีจนเขาหาข้อบกพร่องไม่เจอ เขาก็จะไม่ชมพร่ำเพรื่อ
เว้นเสียแต่ว่า ผลงานนั้นจะโดนใจเขาจริงๆ
อย่างไรก็ตาม
อยู่ดีๆ วันนี้รัสเซลล์ก็ปรากฏตัวที่โถงทองคำ และหลังจากฟังคอนเสิร์ตของเซี่ยนอวี๋ กลับให้คำชมระดับดีเยี่ยมถึงขั้นนั้น ก็ทำเอานักข่าวทั้งหลายถึงกับตะลึงงัน!
และรัสเซลล์ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ค่ำคืนนี้ ราวกับฉากของเมื่อคืนถูกเล่นซ้ำอีกครั้ง
อย่างตอนที่นักข่าวสัมภาษณ์อบิเกล เขาก็พูดแบบนี้
“แม้ในอันดับสาขาดนตรี ผมจะยังอยู่สูงกว่าเขาหนึ่งอันดับ แต่พูดกันตามตรง เขาได้แซงผมไปแล้ว บางทีผมคงต้องขอไปเรียนรู้เรื่องซิมโฟนีจากเขาบ้างแล้วละ”
อบิเกลยอมรับตรงๆ แบบนั้นเชียวหรือ?
คำพูดที่หาได้ยากเช่นนี้ของอบิเกลทำเอานักข่าวทุกคนหันมามองหน้ากัน บนบลูสตาร์แห่งนี้ มีใครไม่รู้บ้างว่า อบิเกลเป็นคนชอบแข่งขันมากแค่ไหน!
ส่วนลู่เซิ่งก็เพียงยิ้มบางๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า
“ทุกคนต่างก็ชื่นชอบซิมโฟนีของเซี่ยนอวี๋กันทั้งนั้น แต่ผลงานชิ้นที่สองของในวันนี้ของเขา ก็ทำให้ผมรู้สึกประทับใจไม่แพ้กันเลย
ตั้งแต่เสียงกลองที่กระหึ่มไปจนถึงเสียงพิณผีผา เขาทำให้เครื่องดนตรีโบราณกลายเป็นของเล่นในมืออย่างมีชีวิตชีวา
โดยเฉพาะการเต้นของเขานี่ทำผมตะลึงไปเลย ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนหลุดไปอยู่ในเวทีรายการเพลงของเราอีกครั้ง นี่เป็นการผสมผสานระหว่างดนตรีและการเต้นที่สมบูรณ์แบบที่สุด
ไม่มีการเต้นเดี่ยวชุดใดจะเหนือไปกว่านี้ได้อีกแล้ว!”
เซี่ยนอวี๋เต้นด้วยหรือ?
ฟังดูเหมือนจะเป็นการเต้นที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว
แต่นี่เป็นการแสดงดนตรี ทำไมถึงมีเรื่องการเต้นเข้ามาเกี่ยวด้วยล่ะ?
หยางจงหมิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า
“ถ้าไม่ได้ฟังดนตรีของเซี่ยนอวี๋ในวันนี้ บางคนคงไม่มีวันเข้าใจความหมายของดนตรีหรอก ถ้าคิดจะสร้างสรรค์ซิมโฟนีขึ้นมาสักเพลงละก็ ซิมโฟนีโชคชะตาของเขานี่แหละ มีหลายจุดที่พ่อเพลงสามารถนำไปศึกษา นอกจากนั้นก็ต้องยอมรับว่าเจ้าปลาตัวนี้เป็นนักเต้นที่ฝีมือโดดเด่นมาก โดดเด่นจนผมรู้สึกว่าเขาไม่ควรใส่การเต้นลงในการแสดงดนตรีมากเกินไป เพราะมันทำให้ความสนใจของผู้ชมไปอยู่กับการเต้น จนลืมตั้งใจฟังดนตรีไปได้”
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้นักข่าวทั้งตะลึงยิ่งกว่านั้น กลับเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์อย่างหวังลั่ว
“ในหัวผมตอนนี้ ยังมีทำนองจากคอนเสิร์ตในวันนี้ดังวนซ้ำอยู่ไม่หยุด ตราบใดที่บลูสตาร์แห่งนี้ใบนี้ยังมีดนตรีอยู่ ผลงานของเซี่ยนอวี๋ก็จะได้รับการสืบทอดไปอีกหลายชั่วอายุคน ใครเคยฟังผลงานของเซี่ยนอวี๋ แสดงว่าคุณยังไม่เคยฟังดนตรีจริงๆ ด้วยซ้ำ”
“มีคนพูดกันอยู่ไม่ใช่หรือ ว่าเซี่ยนอวี๋คือเทพแห่งดนตรี?”
ท่ามกลางฝูงชน มีชายสูงวัยแต่งกายดูเรียบง่ายคนหนึ่ง ยืนอยู่พร้อมกับหญิงสาวซึ่งกำลังประคองแขนของเขา เขาคลี่ยิ้มบางขณะตอบคำถามของนักข่าว “ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไร แต่อย่างน้อยสำหรับผม เขามีศักยภาพมากพอที่จะเป็นเทพเพียงหนึ่งเดียวของวงการดนตรีจริงๆ ”
เช่นเดียวกับเมื่อวานนี้!
เสียงชื่นชมหลั่งไหลเข้ามา
กระแสตอบรับและคำวิจารณ์ในวันนี้ กลับยิ่งเกินความคาดหมายว่าเมื่อวานเสียอีก!
นักข่าวหันมองหน้ากัน ต่างคนต่างก็ร่างพาดหัวข่าวไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
…

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...