Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1300

ตอนที่ 1300-2 อัลบั้มระดับเทพ (2)

แน่นอนว่าต้องฟังต่อ ยังเหลืออีกสามเพลง

เพลงที่แปดมีชื่อว่า ‘ฟองสบู่’

ใช่แล้ว เป็นอีกเพลงหนึ่งของเติ้งจื่อฉี

อาจเป็นเพราะซย่าฝานมีสไตล์บางอย่างที่คล้ายกับเติ้งจื่อฉี

ตอนหลินเยวียนทำอัลบั้มนี้ เขาเลยเผลอเอนเอียงไปทางแนวนี้โดยไม่รู้ตัว

คุณภาพเพลงนั้นดีอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดมากนัก

ถึงอย่างนั้น หลังจากโดนเพลงก่อนหน้าระดับไพ่ตายระเบิดใส่มาเต็มแรง เพลงนี้จึงไม่อาจทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจได้อีก

‘พ่อเพลงอวี๋นี่ไม่มีพลาดเลย’

‘ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่ฟองสบู่เต็มไปหมด!’

‘ซย่าฝานร้องดีมาก เนื้อเพลงก็ดีมาก!’

‘เพลงนี้ฉันจะเปิดวนทั้งวันแน่ๆ ’

‘อัลบั้มต้องฟังวนเท่านั้นถึงจะถูกวิธี’

‘นักร้องหญิงที่ได้ชื่อว่าอ่อนที่สุดของราชวงศ์ปลา? ราชวงศ์ปลาไม่มีคำว่าอ่อนอยู่ในพจนานุกรมหรอกเฟร้ย!’

‘ผมจะขออวยอัลบั้มนี้ให้เต็มที่!’

‘แต่ฟังให้ครบก่อนแล้วค่อยอวยก็ยังไม่สาย’

……

เพลงที่เก้าในอัลบั้มคือ ‘รักพันปี’

ผลงานตัวแทนระดับตำนานของวง F.I.R.ทั้งยังเป็นเพลงที่คว้ารางวัลทำนองทองคำ (Golden Melody Awards) อีกด้วย

ต้องบอกว่า

และเพลงรักพันปีคือหนึ่งในเนั้น เป็นงานที่ผสมเสน่ห์ของดนตรีตะวันออกและตะวันตกเข้าด้วยกันอย่างลงตัวเรียบเรียงได้อย่างแยบยล เครื่องดนตรีประสานกันแบบประณีต เพลงเปิดด้วย เครื่องดนตรีกาเมลันแบบอินโดนีเซีย ตามด้วยวงออร์เคสครา London Philharmonic Orchestra (LPO) ซึ่งรับผิดชอบบรรเลงเครื่องสาย

ทั้งเคลื่อนไหวทั้งนิ่งสงบในเวลาเดียวกัน

ไม่เอะอะวุ่นวาย แต่ก็ไม่หม่นทึบ

และเมื่อท่วงทำนองที่อัดแน่นด้วยอารมณ์ท่อนนั้นดังขึ้น

‘ฝ่าความเจ็บปวดพันปีมา เพื่อเสาะหาเพียงคำตอบเดียว’ ความรู้สึกของผู้ฟังคือพลุ่งพล่านขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วพริบตา!

“บรรยากาศเพลงนี้คือสุดจัด!”

“เพลงนี้พ่อเพลงอวี๋ตั้งใจจะอวดฝีมือการเรียบเรียงเพลงแหละ”

“พ่อเพลงอันดับสองของสาขาดนตรีมาเขียนเพลงพ็อป นี่มันการโจมตีลดมิติของจริง!”

“ฟังถึงตรงนี้แล้ว ไม่ว่าเพลงที่สิบจะคุณภาพแบบไหนก็ไม่มีทางลบสถานะอัลบั้มระดับเทพของชุดนี้ได้แล้ว”

“หลายเพลงในนี้ต้องดังเป็นพลุแตกแน่ๆ !”

“ดังแน่นอน!”

“งั้นไปฟังเพลงสุดท้ายกันเถอะ”

“เอ๊ะ?”

“อ่าววว!!”

“เพลงที่สิบเป็นเพลงคู่ แถมพ่อเพลงอวี๋ลงสนามมาร้องเองอีกต่างหาก!”

…

ใช่แล้ว

หลินเยวียนลงสนามด้วยตัวเอง

เพราะหลินเยวียนตั้งใจว่าจะทำอัลบั้มให้ศิลปินในราชวงศ์ปลาทุกคน

และเพื่อไม่ให้ใครรู้สึกว่าเขาให้ใครมากหรือน้อยไปเขาจึงตัดสินใจว่าทุกอัลบั้มจะต้องมีหนึ่งเพลงที่เขาร้องคู่กับศิลปินคนนั้น

ซย่าฝานเป็นคนแรก

เพลงที่เขาเลือกมาร้องคู่เธอคือ ‘แยกทางด้วยความหวังดี’

เพลงนี้ไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไรเป็นพิเศษ

แต่การที่เขาขับร้องคู่กับนักร้องที่เขาแต่งอัลบั้มให้โดยเฉพาะ นั่นต่างหากคือความหมายที่พิเศษที่สุด

สำหรับแฟนเพลงก็เช่นกัน

เซี่ยนอวี๋ทำอัลบั้มให้ซย่าฝานโดยเฉพาะ แล้วยังปิดท้ายด้วยการลงสนามมาร้องคู่กับเธอด้วยตัวเองอีก

เพลงแบบนี้ จะร้องว่าอะไรไม่สำคัญแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเพลงนี้เองก็เป็นเพลงคู่ชายหญิงที่คุณภาพสูงมากเป็นทุนเดิม

‘ฮ่าๆ สุดท้ายพ่อเพลงอวี๋ลงมาเล่นบทผู้ชายเฮงซวยเองเลยนะเนี่ย’

‘ซย่าฝานนี่โหดจริงๆ !’

‘ประโยคที่ว่า เคยปราบเธอจนเชื่องเหมือนลูกแกะ นี่หมายความว่ายังไงนะ!?”

‘ตอนนี้ไม่ใช่ลูกแกะแล้วหรือ?’

‘ราชวงศ์ปลาทั้งก๊วนคือลูกแกะงั้นหรือ’

‘ถ้าราชวงศ์ปลาเป็นลูกแกะ ก็พ่อเพลงอวี๋คือคนเลี้ยงแกะแล้วละ’

‘ทั้งที่เป็นปลา จะไปทำตัวเป็นแกะทำไม นักร้องของหยางจงหมิงต่างหากที่เป็นฝูงแกะตัวจริง!’

‘เพลงหนึ่งเป็นภาษาฉีโจว อีกเพลงเป็นภาษากลาง ออกแบบมาดีโคตรๆ ’

‘ประโยคในเนื้อเพลงที่ว่า เลิกกันด้วยดี เปิดฟังทุกวัน พวกคุณเข้าใจไหม? (อิโมจิหมายิ้มกรุ้มกริ่ม)’

‘เข้าใจแล้ว ตอนนี้กำลังเปิดวนไป’

‘ที่แท้เพลงสุดท้ายต่างหากคือเซอร์ไพรส์ใหญ่ของจริง พอได้ยินเสียงพ่อเพลงอวี๋ ผมก็เด้งลุกจากเตียงทันที!’

‘??’

‘ปิดกล้องวงจรปิดที่บ้านผมก่อนแล้วกัน ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ’

…

เซอร์ไพรส์จากเพลงสุดท้ายนี้ น่าจะเป็นความประทับใจในแบบที่ทุกคนสัมผัสได้อย่างทั่วถึงกันและเมื่อฟังทั้งอัลบั้มจนจบ ต่อให้เป็นคนหูเทพช่างจับผิด ก็แทบหาอะไรให้ตำหนิไม่ได้เลย

เพราะของอย่างอัลบั้มเพลง ต้องมีจังหวะขึ้นลงหลากหลายเป็นธรรมดา

บางเพลงเป็นกระแสนิยม ฟังง่าย และมีโอกาสติดกลายเป็นกระแส

บางเพลงก็ออกแนวเฉพาะกลุ่มสักหน่อย เป็นพื้นที่ให้ศิลปินได้บอกเล่าเรื่องราวของตนเอง อาจมีสัญญะซ่อนอยู่

ไม่จำเป็นต้องยัดแต่เพลงฮิตลงไปเสียทั้งหมด

หลินเยวียนเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี เขาขึงไม่ยัดเพลงที่ดังที่สุดลงไปแบบไม่ลืมหูลืมตา แต่เลือกที่จะเติมเต็มให้อัลบั้มสมบูรณ์ในทุกมิติ

เหมือนโต๊ะสำรับชุดใหญ่หนึ่งโต๊ะ

ต้องมีทั้งผัก ทั้งเนื้อ ทั้งน้ำแกง ถึงจะเป็นมื้อที่สมบูรณ์

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน