Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1306

ตอนที่ 1306-2 แกเป็นใครกันแน่ (2)

……………

การถ่ายทอดสดถูกกำหนดให้เริ่มอย่างเป็นทางการในเวลาเก้าโมงเช้าสามารถรับชมได้โดยตรงบนเว็บไซต์วิดีโอตัวแทนจากแต่ละทวีป บางเว็บยังเปิดให้พิมพ์คอมเมนต์วิ่งแบบเรียลไทม์อีกด้วย

เวลาแปดโมงครึ่ง

แขกของงานต่างทยอยเข้าสถานที่

บรรดาแนวหน้าจากหลากหลายวงการ เมื่อเดินเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดก็หันซ้ายแลขวาทันที ปรากฏว่ามองดูอยู่พักใหญ่ สิ่งที่เห็นกลับมีแค่ม่านผืนหนึ่งอยู่ด้านหน้าเวทีเท่านั้น

ถ้ามีใครนั่งอยู่หลังม่านนั้นละก็ สามารถบดบังใบหน้าได้อย่างพอดี

ทันใดนั้นก็มีคนขมวดคิ้ว แต่กลับไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจาออกมามากนัก

ไม่นานนัก

สถานที่ก็เริ่มอื้ออึงขึ้นมา

หลิงคงกับซ่งฟางปรากฏตัวแล้ว!

เหล่าบุคลากรระดับแนวหน้าจากหลากหลายวงการซึ่งอยู่ที่นี่ต่างจดจำแทบจะจำตัวแสบทั้งสองที่เพิ่งจุดชนวนระเบิดของกระแสสังคมได้ในทันที

บางคนเฉยเมย บางคนยิ้มทักทาย และก็มีบางคนที่แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างชัดเจน

ทั้งสองคนเข้ามา ก็เริ่มกวาดตามองโดยรอบในทันที

เมื่อพวกเขาเห็นม่านผืนนั้นที่ยังสามารถบังใบหน้าได้อยู่ ดวงตาทั้งคู่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วเริ่มเล่นต่อบทต่อหน้าฝูงชนอย่างเปิดเผย

ซ่งฟาง “ถ้าจะเขียนนิยายถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งบลูสตาร์อยู่แล้ว ยังต้องมานั่งบังหน้าทำไมอีก?”

หลิงคง “หน้าตาเขานี่ให้คนพบเห็นไม่ได้เลยหรือไง?”

ซ่งฟาง “หรือว่าบนหน้ามีแผลเป็น หรือปานน่าเกลียดอะไรพรรค์นั้น เลยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่กล้าเผยใบหน้า ถ้าเป็นความเข้าใจผิดแบบนั้น งั้นผมก็ต้องขอโทษด้วยแล้วนะ”

หลิงคงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

มีคนข้างๆ เอ่ยเสริมขึ้น ด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ถ้าไม่เห็นหน้า แสดงว่าวันนี้มาก็เสียเที่ยวน่ะสิ น่าเบื่อชะมัด”

“ใครบอกว่าจะไม่เห็นหน้าล่ะครับ?”

จินมู่เดินออกมาอย่างเย่อหยิ่ง แม้คนส่วนใหญ่จะไม่รู้จักเขา แต่เขาคือผู้จัดการของฉู่ขวง และไม่ว่าคนจะรู้จักเขาหรือไม่ ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการยืดอกวางมาดของเขาเลยแม้แต่น้อย “ตอนที่อาจารย์เขียนหนังสือ เขาไม่ชอบให้มีคนจ้อง ถ้าอยากเห็นหน้า ก็รอให้เขาเขียนเสร็จก่อนแล้วกัน ลองคิดดูสิครับ ตอนที่พวกคุณเขียนเรียงความชอบให้มีคนมายืนจ้องอยู่ด้านหลังหรือไง?”

“คุณเป็นใคร?”

“ผมเป็นผู้จัดการของอาจารย์ฉู่ขวง”

“ฉู่ขวงมีผู้จัดการด้วยหรือ?”

“ปกติคุณจินมู่เป็นคนติดต่อกับคลังหนังสือซิลเวอร์บลู ในนามของอาจารย์ฉู่ขวงครับ ผมคือหลี่ว์เป่ย บรรณาธิการบริหารของคลังหนังสือซิลเวอร์บลู”

บรรณาธิการบริหารหลี่ว์เป่ยจากคลังหนังสือซิลเวอร์บลูออกมายืนยันแล้ว

ในขณะนั้นเอง หวังลั่วที่มาถึงสถานที่ตั้งนานแล้ว และถูกรายล้อมไปด้วยบรรดาคนใหญ่คนโต แต่กลับยังนิ่งเงียบมาโดยตลอด จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา

“คลังหนังสือซิลเวอร์บลูเอง ก็ไม่รู้ใบหน้าจริงของฉู่ขวงเหมือนกันหรือ?”

“ไม่ทราบครับ”

หลี่เป่ยตอบอย่างประหม่าเล็กน้อย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ หลี่ว์เป่ยรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก อาจเป็นเพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะอาศัยชื่อเสียงของฉู่ขวงพาตัวเองไปไกลแค่ไหน ทว่าสุดท้ายเขาก็ยังไม่เคยได้ก้าวเข้าสู่แวดวงสังคมระดับสูงสุดของบลูสตาร์จริงๆ สักครั้ง

จะว่าไป อิทธิพลของฉู่ขวงนี่น่ากลัวจริงๆ !

แค่ประกาศว่าจะเขียนนิยายถ่ายทอดสดในวันนี้ก็สามารถเชิญบุคคลระดับยอดพีระมิดของบลูสตาร์มารวมตัวกันได้มากมายขนาดนี้ แค่คนคนเดียวที่เดินออกไปจากที่นี่ ก็อาจอยู่ในระดับที่มีชื่อเสียงสะเทือนแปดทวีปในสาขาของตัวเองเลยก็ได้!

หลี่ว์เป้ยหยุดไปชั่วครู่

มีประโยคหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของหลี่ว์เป่ย เจาจึงอดเอ่ยออกมาอย่างทนไม่ไหวว่า

“ผมคิดว่าอาจารย์ฉู่ขวงไม่มีทางเป็นสิ่งที่ทีมงานสร้างขึ้นมาได้อย่างแน่นอน”

ไม่ใช่แค่เพราะบรรณาธิการของบริษัทเคยติดต่อพูดคุยทางโทรศัพท์กับฉู่ขวงมาก่อน

แต่ยังเป็นเพราะตลอดหลายปีที่ร่วมงานกันมา กระบวนการทุกอย่างนั้นช่างเรียบง่าย ไม่มีลูกเล่นหวือหวาอะไรเลย

ถ้าฉู่ขวงเป็นตัวละครที่ทีมงานสร้างขึ้นมา ไม่มีทางทำตัวสงบเสงี่ยมขนาดนี้ทั้งที่สามารถรีดผลประโยชน์จากคลังหนังสือซิลเวอร์บลูได้มากกว่านี้อีกหลายเท่า

พูดง่ายๆ ก็คือ

ทำแบบนี้ไม่เข้ากับสไตล์ของทุนเอาเสียเลย!

เป็นไปไม่ได้ที่ทีมงานเบื้องหลังฉู่ขวงทั้งทีมจะมองเงินเหมือนเศษดินเศษทรายใช่ไหมล่ะ?

“ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกคุณมีบทบาทอะไรอยู่เบื้องหลังฉู่ขวง ยังไงซะ นามปากกาฉู่ขวง ก็ถูกสร้างมาได้ดี คลังหนังสือซิลเวอร์บลูของคุณเอง ก็เป็นฝ่ายที่ได้รับประโยชน์มากที่สุดไม่ใช่หรือ?”

ซ่งฟางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม

แต่หลังจากพูดประโยคนี้จบ

จู่ๆ ซ่งฟางก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

เขาหันไปมองและพบว่าเป็นเป็นหวังลั่วที่กำลังมองเขาอยู่งียบๆ

สายตาคู่นั้นยังแฝงด้วยความรังเกียจ ชั่วขณะนั้นซ่งฟางจึงรีบทำสีหน้าเก้อเขินขึ้นมาทันที

เขารู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย

หลิงคงกลับไม่รู้สึกอะไร เขากวาดตามองไปรอบๆ แล้วแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบออกมา “วันนี้เป็นงานสำคัญขนาดนี้ แต่กลับไม่เห็นอาจารย์เซี่ยนอวี๋ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของฉู่ขวงมาร่วมงาน พวกคุณไม่รู้สึกว่ามันแปลกไปหน่อยหรือ?”

ทุกคนมองไปรอบๆ แล้วก็พบว่าเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ

คนระดับแนวหน้ามากันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง แต่เซี่ยนอวี๋กลับไม่ปรากฏตัวเรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

มีเพียงหวังลั่ว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ ที่เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเบาๆ ด้วยความตกใจ โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน