Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1307

ตอนที่ 1307 ความฝันในหอแดง

คนที่นั่งอยู่บนเวทีในเวลานี้ แน่นอนว่าเป็นหลินเยวียน

ตัวจริงของฉู่ขวง

หันหลังให้กับผู้ชม ประหนึ่งหันหลังให้กับทั้งโลก อารมณ์ของหลินเยวียนกลับสงบนิ่งยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้เสียอีก

ก่อนการถ่ายทอดสดครั้งนี้ เขาได้ใช้น้ำยาของระบบ ทุกชนิดที่มีประโยชน์กับการถ่ายทอดสดในวันนี้ไปหมดแล้วเตรียมตัวมาอย่างเต็มที่อย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อน

พิธีกรอันหงซึ่งขึ้นเวทีมาพร้อมกัน ในที่สุดก็เอ่ยขึ้น

“การถ่ายทอดสดครั้งนี้จัดขึ้นโดยสมาคมวรรณศิลป์ หลังจากเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญของทางการตรวจสอบแล้ว อุปกรณ์ทั้งหมดที่อาจารย์ฉู่ขวงใช้ ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ คีย์บอร์ด เก้าอี้ รวมถึงน้ำดื่ม ล้วนไม่พบร่องรอยของการทุจริตใดๆ ”

อันหงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

วันนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่อาจแสดงท่าทีผ่อนคลายแบบที่เคยใช้ในการดำเนินรายการบันเทิงได้อีกต่อไป “ในที่นี้ มีใครมีข้อโต้แย้งไหมครับ?”

ไม่มีใครคัดค้าน

รวมถึงหลิงคงและซ่งฟางด้วย

ล้อเล่นหรือไง ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ สายตาของคนทั้งบลูสตาร์จับจ้องมา เข้มงวดยิ่งกว่าการสอบใด ไม่มีทางที่จะโกงได้สำเร็จอย่างแน่นอน!

ที่สำคัญที่สุดคือ…

คนของสมาคมวรรณศิลป์ได้ตรวจสอบล่วงหน้าแล้ว สิ่งที่มีการรับรองอย่างเป็นทางการ จะปลอมได้อย่างไร?

เว้นเสียแต่ว่า ฉู่ขวงจะสามารถชักใยหน่วยงานทางการได้จริงแต่ถ้ามีอำนาจขนาดนั้นจริง เขาก็คงไม่ต้องมานั่งพิสูจน์ตัวเองถึงขั้นนี้

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อไปผมจะขออธิบายสถานการณ์ในวันนี้ให้ทุกท่านทราบ

แขกรับเชิญลึกลับซึ่งอยู่บนเวทีในขณะนี้ก็คือฉู่ขวงต่อจากนี้ เขียนนิยายสดพร้อมกับถ่ายทอดสดต่อหน้าทุกท่าน

เนื้อหาของนิยายที่ฉู่ขวงเขียน จะถูกแสดงแบบเรียลไทม์บนหน้าจอสาธารณะ

และจอสาธารณะจะถ่ายทอดกระบวนการเขียนจากหลายมุมกล้องเพื่อให้ทุกท่านมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ส่วนการเปิดเผยใบหน้าซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกท่านสนใจมากที่สุดจะเกิดขึ้นหลังจากการเขียนนิยายเสร็จสิ้น

หวังว่าทุกท่านจะเข้าใจ ถึงอย่างไรแค่มีคนจ้องมองแผ่นหลังขณะเขียนหนังสือ ก็นับเป็นความกดดันอย่างมหาศาลแล้ว”

ชายในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงิน คือฉู่ขวงจริงๆ !

และการถ่ายทอดสดในวันนี้ เขาก็จะเผยใบหน้าจริงให้เห็นอย่างแน่นอน!

คำพูดของอันหง เพียงแค่ดึงสองข้อมูลสำคัญนี้ออกมาก็เพียงพอจะทำให้ทั้งผู้ชมในสถานที่จริง และผู้ชมทางออนไลน์ระเบิดความตื่นเต้นขึ้นมาทันที

คนกลุ่มนี้ ไม่ใช่เพียงฝ่ายที่สนับสนุนเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงฝ่ายที่ต่อต้านด้วย

เพียงแต่ว่า เหตุผลของแต่ละฝ่ายนั้นแตกต่างกัน

ในขณะนั้นเอง

กล้องแพนไปจับภาพของหลิงคงและซ่งฟาง คอมเมนต์ในไลฟ์สดพลัน ปั่นป่วนขึ้นมาทันที!

หลายคนนึกไม่ถึงว่า สองคนที่ถูกมองว่าเป็นหัวหน้าของฝั่งผู้เคลือบแคลงสงสัย จะมาปรากฏตัวอยู่ในสถานที่แห่งนี้ด้วย!

ดูท่าวันนี้คงจะมาถึงจุดแตกหักกันจริงๆ แล้ว!

บนเวที

อันหงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหันไปทางเงาร่างสีน้ำเงินเบื้องหน้า “อาจารย์ฉู่ขวง เริ่มได้เลยครับ”

ทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง

ผู้ชมก็เห็น

มือของฉู่ขวง ขยับขึ้นแล้ว

แกร็กๆๆ

ในเอกสารบนหน้าจอ ปรากฏตัวอักษรขึ้นมา

ความฝันในหอแดง!

เรื่องราวซึ่งเป็นฉากหลังของความฝันในหอแดงเป็นโลกที่แต่งขึ้นมา

โดยภาพรวมแล้ว ความฝันในหอแดงคือผลงานที่อิงประสบการณ์ชีวิตของ เฉาเสวี่ยฉิน ผสมผสานกับลักษณะเฉพาะของยุคสมัยในนั้น สะท้อนวิถีชีวิตของชนชั้นขุนนางบัณฑิตในช่วงปลายราชวงศ์หมิงเส้นเรื่องที่เกี่ยวพันกับราชวงศ์ชิง และฉากหลังทางสังคมของราชวงศ์หมิง กล่าวได้ว่าเป็นผลงานที่ผสานบรรยากาศทางสังคมของทั้งหมิงและชิงเข้าไว้ด้วยกัน

ในเวลานี้

หลินเยวียนเลือกความฝันในหอแดงขึ้นมา เพื่อสอดรับกับสี่ยอดวรรณกรรม ที่เขาเคยเขียนเสร็จไปแล้วสองเรื่อง คือ

บันทึกการเดินทางสู่ประจิมทิศ

และซ้องกั๋ง

อย่าลืมว่า นิยายสองเรื่องนั้นล้วนถูกเขียนในรูปแบบภาษาโบราณนักเขียนร่วมสมัยที่กล้าเขียนนิยายในลักษณะนี้ได้ เห็นจะมีฉู่ขวงเพียงคนเดียว นับว่าเป็นเอกลักษณ์ของวงการวรรณกรรมบลูสตาร์ไปแล้ว และแม้ จะมองว่านี่เป็นหนึ่งในหลักฐานพิสูจน์ตัวตนของว่าฉู่ขวง ก็ไม่นับว่าเกินเลยนัก

หลินเยวียนไม่มีหยุดชะงักแม้แต่น้อย

หลังพิมพ์ชื่อเรื่องเสร็จ เขาก็เคาะแป้นพิมพ์ต่อในทันที และเขียนชื่อบทที่หนึ่งของความฝันในหอแดง

เจินซื่ออิ่นนิมิตถึงสิ่งลี้ลับ รู้แจ้งจิตวิญญาณ เจี่ยอวี่ชุนผู้ระหกระเหิน ฝากหัวใจไว้กับหญิงงาม

[เมื่อครั้นที่นวี่ว์วาหลอมก้อนหินซ่อมฟ้า ณ ผาอู๋จี เขาต้าฮวง หลอมก้อนหินทั้งหมดขึ้นมา สูงสิบสองจั้ง กว้างยี่สิบสี่จั้ง รวมได้ก้อนหินดิบทั้งสิ้นสามหมื่นหกพันห้าร้อยเอ็ดก้อน ทว่าเทพมารดาใช้ใช้ไปเพียง สามหมื่นหกพันห้าร้อยก้อนเท่านั้น ยังเหลืออยู่หนึ่งก้อนที่ไม่ได้ใช้ ก้อนหินก้อนนั้นถูกทิ้งไว้ใต้ยอดเขาชิงเกิ่ง ใครจะรู้เล่าว่า หลังจากผ่านการหลอมกลับก่อกำเกิดจิตวิญญาณ เมื่อเห็นก้อนหินก้อนอื่น ล้วนได้รับเลือกให้ไปซ่อมฟ้า เหลือเพียงตนไร้ประโยชน์ ไม่คู่ควรแม้แต่จะถูกเลือก ได้แต่โทษตนเองคร่ำครวญทั้งวันทั้งคืนด้วยความอับอาย..]

หลินเยวียนตัดส่วนที่ผู้เขียนเล่าด้วยตนเองออกไปบางส่วน

แล้วเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักทันทีเริ่มเขียนที่มาของก้อนหิน ซึ่งก็คือชาติปางก่อนของเจี่ยเป่าอวี้

ทว่าบนหน้าจอนับไม่ถ้วนของผู้ชมทั่วทั้งบลูสตาร์ในเวลานี้ เหล่าผู้อ่านที่เชื่อมั่นในฉู่ขวงมาตลอด แทบไม่แม้แต่จะอ่านเนื้อหาอย่างละเอียด เพียงแค่เห็นรูปแบบสำนวนแบบนิยายโบราณเช่นนี้ ต่างก็ยิ้มอย่างเข้าใจออกมาทันที

“ใช่แล้ว!”

“กลิ่นอายแบบนี้แหละ!”

“อารมณ์นิยายโบราณ เหมือนการเดินทางสู่ประจิมทิศเลย!”

“ผลงานใหม่ล่าสุดของเจ้าแก่ฉู่ขวงอย่างเรื่องซ้องกั๋งก็เขียนแบบนี้แหละ!”

“แค่มองก็รู้เลยว่าเป็นสไตล์ของเจ้าแก่ฉู่ขวง!”

“เห็นไหมล่ะ ผมบอกแล้วว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงน่ะของจริง!”

“แค่นี้เอง ยังไปไม่ถึงไหนเลยด้วยซ้ำ!!”

“ถ้าท่องมาแล้วล่วงหน้า ก็ทำแบบนี้ได้เหมือนกัน”

“นี่แค่อธิบายได้อย่างเดียวว่า หนังสือเล่มใหม่ที่ฉู่ขวงกำลังพิมพ์อยู่ คงเป็นผลงานของยอดฝีมือระดับสูงในทีมเขา ทั้งบันทึกการเดินทางสู่ประจิมทิศกับซ้องกั๋งก็น่าจะเป็นฝีมือของคนนั้นเหมือนกัน”

“บางทีเล่มนี้อาจจะเป็นงานเขียนร่วมของนักเขียนหลายคนด้วยซ้ำ”

“พวกคุณก็พูดเหลวไหลไปเรื่อย”

“พวกแฟนคลับหัวสมองกลวงอย่างพวกคุณนี่ ทำไมไม่ยอมรับความจริงกันสักที?”

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งทะเลาะกัน!”

“พวกคุณดูสิ ความเร็วในการพิมพ์ของฉู่ขวงนี่ นี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่าเนี่ย!?”

ความเร็วในการพิมพ์?

มีผู้ชมบางคนซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นักเมื่อตั้งใจมองดีๆ ก็ถึงกับตะลึงจนตาค้างทันที!

บนหนึ่งในจอสาธารณะ เห็นได้ชัดว่า นิ้วทั้งสิบของฉู่ขวงเคลื่อนไหวอย่างรื่นไหลประหนึ่งเป็นงูน้ำที่พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเป็นระยะๆ !

ตลอดกระบวนการนี้ ความเร็วนั้นเร็วราวกับเงาซ้อนของภาพจนแทบไม่มีใครมองทันว่าเขากดปุ่มไหนบ้าง!

ฟิ้วๆๆ !

นิ้วมือของเขากำลังร่ายรำอยู่จริงๆ

มีเพียงตัวอักษรที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าจออย่างรวดเร็วคอยย้ำเตือนทุกคนว่า ในทุกเสี้ยววินาทีที่ผ่านมา ฉู่ขวงได้กดแป้นพิมพ์ไปแล้วกี่ครั้ง!

บางคนที่อ่านช้าสักหน่อย ถึงกับยิ่งรู้สึกขึ้นมาในใจว่า

ความเร็วในการเขียนของฉู่ขวง ได้แซงหน้าความเร็วในการอ่านของพวกเขาไปแล้ว

‘นี่แหละนักรบคีย์บอร์ดตัวจริงเสียงจริง!!!!’

‘นิยามใหม่ของเจ้าแก่ฉู่ขวงได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดพันมือแล้ว!!!’

‘ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ความเร็วพิมพ์แบบนี้ มีใครบอกไม่ยอมรับบ้าง!’

‘ก่อนหน้านี้ยังแซะว่าเจ้าแก่เป็นปรมาจารย์แห่งการจัดการเวลา?’

‘แบบนี้ต้องใช้จัดการเวลาที่ไหนกัน?’

‘ผมสงสัยว่า เจ้าแก่ฉู่ขวงพิมพ์ห้านาที ได้เท่าพวกคุณพิมพ์ครึ่งชั่วโมง!’

‘ปกติฉู่ขวงคงใช้คีย์บอร์ดเปลืองจริงๆ …’

‘คีย์บอร์ดบนเวทีบอกแล้วว่า โดนเจ้าแก่ฉู่ขวงเคาะจนเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย!’

‘ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเจ้าแก่เขียนนิยายเร็วขนาดนี้ความเร็วมือระดับคนโสดที่ใช้มือบ่อยมาหลายสิบปี ถ้าไม่เห็นด้วยตาใครจะกล้าเชื่อ อยากยืมคีย์บอร์ดของเจ้าแก่ฉู่ขวงมาจุดบุหรี่สักมวนเลย!’

‘ตอนนี้เชื่อหรือยัง?’

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน