Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1308

ตอนที่ 1308 เรื่องแบบนี้พูดได้หรือ (1)

บทที่หนึ่งของความฝันในหอแดงเน้นการปูเรื่องและฉากหลังเป็นหลักบทที่สองเริ่มเล่าถึงชีวิตราชการอันผันผวนของเจี่ยอวี่ชุน จนถึงบทที่สาม เนื้อเรื่องจึงเปิดฉากอย่างเป็นทางการ

หวังซีเฟิ่งปรากฏตัว!

เจี่ยเป่าอวี้และหลินไต้อวี้ได้พบกัน!

เสน่ห์ของความฝันในหอแดงถูกเปิดเผยออกมาเพียงยอดของภูเขาน้ำแข็ง

แม้จะเป็นเพียงแวบเดียว ก็ยังคงทิ้งรสชาติก็อันตราตรึงไว้ที่ปลายลิ้นราวกับได้ลิ้มสุรารสเลิศ

ยกตัวอย่างเช่น หวังซีเฟิ่ง

ในเนื้อหาได้พรรณนาไว้ว่า

[ยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากลานหลังเรือน พร้อมเสียงเอ่ยขึ้นว่า “ข้ามาช้าไปสักหน่อย มิได้ออกมาต้อนรับแขกผู้มาเยือนแต่ไกล!”

หลินไต้อวี้ประหลาดใจเหลือเกิน “คนเหล่านี้ต่างสงบเสงี่ยมสำรวม เรียบร้อยถึงเพียงนี้ ผู้ที่มาเยือนคือใครกัน ถึงได้วางท่าไร้มารยาทเช่นนี้?”

ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็เห็นบรรดาสะใภ้และสาวใช้กลุ่มใหญ่ห้อมล้อมสตรีผู้หนึ่ง ซึ่งเดินออกมาจากประตูห้องด้านหลัง

สตรีผู้นั้นแต่งกายแตกต่างจากคุณหนูทั้งหลาย เครื่องประดับงดงามระยิบระยับ ประดุจเทพธิดาจากสวรรค์

บนศีรษะประดับมวยผมถักด้วยดิ้นทองประดับไข่มุกแปดชนิด รวบเกศาด้วยปิ่นรูปห้าหงส์ฟ้าประดับไข่มุก คอสวมสร้อยลูกปัดทองแดงสวดลายมังกร ชายกระโปงมีผ้าคาดเอวจากด้ายถักสีเขียวถั่ว สวมจี้กุหลาบคู่รูปปลาตาเดียว สวมเสื้อผ้าซาตินสีเลือดหมูตัดเย็บแขนแคบ ปักลายผีเสื้อรับร้อยกลางมวลดอกไม้ด้วยดิ้นทอง สวมเสื้อคลุมตัวนอกสีน้ำเงินปักลายห้าสี แต่งขอบด้วยขนเพียงพอนสีขาว นุ่งกระโปรงผ้าเครปสีมรกตลายดอกไม้ ดวงตากลมโตประดุจหงส์ฟ้า เส้นคิ้วโก่งดั่งใบหลิ่ว รูปร่างเพรียวบาง ท่าทางงามสง่า ใบหน้าอ่อนเยาว์ดั่งวสันตฤดูแฝงความดุดัน ริมฝีปากแดงไม่แย้มแต่เสียงหัวเราะดังก้องมาก่อนใบหน้าโปรยรำพันแต้มยิ้มแย้มแฝงความดุดัน ริมฝีปากแดงยังไม่แย้มยิ้มแต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะมาก่อน…]

เสียงยังไม่ทันถึง ตัวคนก็มาถึงก่อนแล้ว!

นี่แหละคือฝีมือระดับปรมาจารย์ของท่านเฉา!

ภาพลักษณ์ของแม่พริบแสบเฟิ่งแห่งความฝันในหอแดง แค่เปิดตัวครั้งแรกก็ถ่ายทอดรสชาติได้อย่างถึงพริกถึงขิง!

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ ผู้ชมบางคนก็แทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ภาพในหัวผุดขึ้นมาไม่หยุด!

‘อย่ามัวแต่สนใจความเร็วการพิมพ์เลย!’

‘ความเร็วฝึกกันได้ แต่พรสวรรค์ด้านการเขียนนี่ฝึกไม่ได้หรอก!’

‘ดูสิ่งที่เจ้าแก่ฉู่ขวงเขียนสิ สุดยอดไปเลย!”

‘หวังซีเฟิ่งแค่โผล่มาทีเดียวก็ได้อรรถรสแล้ว น่ากลัวจริงๆ !’

‘แค่รายละเอียดเรื่องเครื่องแต่งกาย ก็ไม่ใช่ระดับที่คนธรรมดาจะเขียนได้ แบบนี้ต้องศึกษาชุดยุคโบราณมาเยอะแค่ไหนกัน ที่สำคัญคือฉู่ขวง ไม่ต้องเปิดหาข้อมูลด้วยซ้ำ เขียนได้ทันทีที่จรดปากกา!’

‘หลินไต้อวี้ช่างเป็นผู้หญิงที่บอบบางเหลือเกิน!’

‘เป็นคนที่เห็นแล้วสงสาร อยากทะนุถนอม’

‘ตัวละครผู้หญิงคนนี้ ถ้าหากเป็นนักเขียนคนอื่นเขียน ฉันคงรู้สึกว่าใช้มารยาสาไถย ช่างรำคาญ แต่เมื่อเจ้าแก่ฉู่ขวงเขียน กลับเกลียดไม่ลงเสียอย่างนั้น’

‘ฮ่าๆๆๆ พวกแกสังเกตไหม คนข้างบนอ่านความฝันในหอแดง เยอะไปจนพูดจาเป็นทางการตามไปด้วยแล้วนะ’

‘หนังสือเล่มนี้อย่างเจ๋ง ไม่ได้เป็นรองบันทึกการเดินทางสู่ประจิมทิศเลย!”

‘ถึงแม้จะเพิ่งเปิดเรื่องมาแค่สามตอน แต่กลิ่นอายความเป็นงานคลาสสิกนี่ซ่อนยังไงก็ไม่อยู่ ถ้าได้ตีพิมพ์เป็นเล่มเมื่อไหร่ จะไปซื้อให้หมดแผง!’

‘สาวๆ ในเรื่องนี่มีเอกลักษณ์มาก อยากรู้จริงๆ ว่าพวกที่ยังไม่โผล่มาจะเป็นยังไงบ้าง รอบตัวเจียเป่าอวี้นี่มันทุ่มดอกไม้ชัดๆ เจ้าชายที่เติบโตมาในกองแป้งกองน้ำหอม!’

ตอนนั้นเอง

ในคอมเมนต์มีคนหัวเราะพลางเอ่ยถามว่า ‘ยังจะมีใครกล้าพูดไหมว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงท่องจำมาก่อน ไม่ต้องถึง 23,000 ตัวอักษรก็ได้ เอาแค่ท่องให้ได้สัก 10,000 คำให้ได้ก่อนลองดูสิ ในชีวิตจริงฉันยังไม่เคยเห็นใครที่สามารถท่องยาวๆ ได้มากกว่า 20,000 คำในรวดเดียวเลย’

กลุ่มคนที่ตั้งข้อสงสัยที่ก่อนหน้านี้ตะโกนว่า ‘ท่องมาล่วงหน้าแน่ๆ ’ ต่างก็เงียบกันไปทีละคน

เขียนได้ 23,000 คำในครึ่งชั่วโมง ถ้าจะบอกว่าท่องมาล่วงหน้า ก็ออกจะยากเกินไปจริงๆ

ขณะเดียวกันในห้องส่ง

ด้านล่างเวที

มีคนสะกิดซ่งฟางเบาๆ “นี่ รอบนี้จะว่ายังไงล่ะ?”

สีหน้าของซ่งฟางซีดเผือดขึ้นมาถนัดตา ถึงเขาจะชอบเปิดหน้าชน ชอบเสาะหาความสนใจในโลกออนไลน์อยู่เป็นนิจ แต่ที่สามารถยืนอยู่ในจุดนี้ได้ก็เพราะตัวเขาเองมีความรู้ความสามารถจริง เรียนจบมหาวิทยาลัยชั้นนำมาเหมือนกัน และแน่นอนว่าเขามองออกถึงความโดดเด่นของเรื่องความฝันในหอแดงได้เช่นกัน

หนึ่งในเหตุผลที่หลิงคงเคยใช้ตั้งคำถามกับฉู่ขวง ก็คือ

ถ้าการถ่ายทอดสดนั้นหยิบแค่ตอนเปิดเรื่องออกมาเขียนเพียงไม่กี่พันตัวอักษร ความดีหรือความแย่ของนิยาย มันแทบจะแยกไม่ออกในทันทีอย่างน้อยก็ต้องอ่านจนจบทั้งเรื่อง ถึงจะประเมินได้อย่างเป็นธรรม

แต่ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า

ฉู่ขวงก็หยิบตอนเปิดเรื่องออกมาจริงๆ แต่ไม่ใช่แค่ไม่กี่พันตัวอักษรเขาเขียนออกมาได้กว่า 20,000 ตัวอักษร!

เนื้อหาระดับนี้ สำหรับความฝันในหอแดงก็เพียงพอให้เห็นอะไรได้มากมายพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ในนั้น ปิดอย่างไรก็ไม่มิด!

ซ่งฟางเองก็ยังตั้งข้อสงสัยร่วมกับหลิงคงว่า

‘ฉู่ขวง’ คนนี้น่าจะ ท่องจำต้นฉบับไว้ล่วงหน้า แล้วมาแสดงต่อหน้าสาธารณชน

แต่การเขียนเนื้อหาหลักออกมาทีเดียวกว่า 20,000 ตัวอักษรแล้วบอกว่าท่องจำมาก่อน จะไม่เกินจริงไปหน่อยหรือ ถ้าเบื้องหลังฉู่ขวง มีทีมงานอยู่จริง เวลาที่พวกเขาใช้เตรียมตัวก่อนหน้านี้ ก็แทบไม่พอเลยด้วยซ้ำ!

ยิ่งไปกว่านั้น

พวกเขาจะไปหาคนแบบไหนมาได้กัน?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน