Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1313
ตอนที่ 1313 ข้างเตียงของตนเอง จะยอมให้คนอื่นมานอนกรนได้หรือ? (1)
จะลงมืออย่างไรดี?
หลินเยวียนรู้สึกหนักใจไม่น้อย
ตอนนี้มีคนเริ่มหันปลายหอกไปยังอิ่งจือแล้ว
ในฐานะผู้เกี่ยวข้องโดยตรงอย่างอิ่งจือ ในเวลาเช่นนี้เขาควรออกมาชี้แจงเพื่อล้างข้อสงสัยสักระลอกจึงจะสมเหตุสมผล?
แต่ปัญหาคือ ข้อสงสัยเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่มีเหตุผลทั้งหมด ถ้าอิ่งจือออกมาปฏิเสธตอนนี้ แล้วในวันข้างหน้าตัวตนที่แท้จริงถูกเปิดเผยขึ้นมา จะให้อธิบายอย่างไรล่ะ
ต้องเข้าใจว่า
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถึงแม้ตัวตนเหล่านี้ของหลินเยวียนชักนำให้ผู้คนเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็เป็นเพียงการการชักนำให้เข้าใจผิด
เพราะการชักนำให้เข้าใจผิดกับการปฏิเสธไปตามตรงนั้นไม่เหมือนกัน ในเรื่องนี้หลินเยวียนมีหลักการชัดเจน โดยนิสัยแล้วเขาเป็นเด็กประเภทที่ไม่ชอบโกหกเอามากๆ
เป็นอย่างที่คิด
คราวนี้ยังต้องชักนำในทางที่ผิดต่อไป
หลินเยวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แผนการเริ่มก่อตัวขึ้นมา
เขาเปิดบล็อก ล็อกอินเข้าบัญชีผู้ใช้ของอิ่งจือ จากนั้นก็แท็กเซี่ยนอวี๋และฉู่ขวง ก่อนจะโพสต์ข้อความว่า
‘ตลกจริงๆ รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง’
ประโยคนี้ไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธตัวตนของอิ่งจื่อตามตรง แต่กลับมีความชักนำให้เข้าใจผิดสูงมาก ราวกับว่าอิ่งจือซึ่งเป็นคนที่รับรู้เรื่องนี้มานานแล้ว กำลังนั่งหัวเราะเยาะหลินเยวียนที่ตัวตนถูกเปิดเผยอยู่ข้างสนาม
และในเวลานี้เอง
ทั้งโลกออนไลน์กำลังให้ความสนใจการเปิดเผยตัวตนของฉู่ขว
อิ่งจือย่อมถูกลากเข้าไปการถกเถียงอันบ้าคลั่งนี้ไปด้วย
โพสต์สั้นๆ ดังกล่าวของอิ่งจือ ก็ดึงดูดความสนใจจากสาธารณชนในชั่วพริบตา
‘เห็นไหมล่ะ!’
‘ผมว่าแล้วเชียว เทพอิ่งรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว!’
‘ยังจะมาหัวเราะอีก!’
‘อย่าทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย!’
‘หลินเยวียนเวลาอยู่ต่อหน้าอิ่งจือคงอึดอัดน่าดูสินะ?’
‘อิ่งจือ: พี่ชายเก่งจังเลยนะ อิจฉาคนที่มีสองแอคจังเลย’
‘ฮ่าๆๆๆๆๆๆ !’
‘ดูแล้วอิ่งจือไม่น่าจะเป็นตัวตนที่สามของใครแน่นอน’
‘เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว’
‘คนที่กล้าเสนอความคิดนี้ก็กล้าจริงๆ ’
‘จินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่าอิ่งจือจะเป็นอีกตัวตนหนึ่งของหลินเยวียนได้ยังไง’
‘ผมขอเตือนสติหน่อย ถ้าไม่ใช่เจ้าตัวออกมายอมรับเอง พวกคุณก็ไม่มีทางเชื่อ และไม่มีทางจินตนาการได้เหมือนกัน ว่าเซี่ยนอวี๋กับฉู่ขวงคือคนคนเดียวกัน’
‘ตอนนี้ก็มีแต่คนออกมาพูดหลังจากที่เรื่องเกิดขึ้นไปแล้ว พอมาย้อนดูถึงเห็นรายละเอียดเต็มไปหมด’
‘จริงๆ หลินเยวียนก็ชอบใส่รายละเอียดไว้อยู่แล้ว ตอนท้ายของไลฟ์เขาท่องบทกวีชื่อลำนำหลูซานไม่ใช่หรือ อันตัวข้าคือคนคลั่งแห่งแคว้นฉู่ ก็เป็นหนึ่งในรายละเอียดที่พูดถึงเหมือนกัน อีกอันต้องย้อนกลับไปถึงบทกวีช่วงแรกๆ ของเขาเลย’
‘คุณหมายถึงจารึกกำแพงวัดหลินซีใช่ไหม?’
‘ใช่เลย บทนั้นมีวรรคคลาสสิกอยู่นะ มิอาจยลโฉมหลูซานตระหง่านลับ เพราะข้ายืนอยู่ท่ามกลางภูผานี้’
‘เดี๋ยวนะ!’
‘มิอาจยลโฉมหลูซานตระหง่านลับ!’
หลินเยวียนจับตาดูทิศทางกระแสคอมเมนต์อย่างใกล้ชิด เมื่อเห็นว่าผู้คนเริ่มเลิกสนใจตัวตนของอิ่งจือ เขาก็ผ่อนลมหายใจออกมา
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่กำลังถอนหายใจอย่างโล่งอก สีหน้าของหลินเยวียนกลับยังแฝงด้วยความหนักใจอยู่หลายส่วน
อันที่จริง นี่มันเป็นวิธีที่ช่างไม่เอาไหน แต่ก็ได้ผล
ถึงจะช่วยให้อิ่งจือรอดพ้นที่ตัวตนจะถูกเปิดเผยไปได้ชั่วคราว แต่ถ้าในอนาคตความแตกขึ้นมาจริงๆ ความอับอายที่เขาต้องแบกรับจะหนักหนาสาหัสกว่านี้อีกหลายเท่าอย่างแน่นอน
ช่างมันเถอะ
ข้าแซ่หลิน มองความตายดั่งหวนคืนมาตุภูมิ
เขาว่ากันว่า ครั้งแรกคือบทเรียน ครั้งที่สองคือความชำนาญ
ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เคยผ่านมาแล้วอีกครั้งเท่านั้นเอง
ถึงเวลานั้นก็แค่ปิดคอมพิวเตอร์ – ปิดอินเทอร์เน็ต – ปีนขึ้นเตียง – นอนแผ่ไม่รับรู้อะไร
พอนอนแผ่ไปแล้ว ใครจะพูดอะไรก็ไม่เข้าหูเขาอีก ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องสนใจ แบบนี้ก็เรียกว่าเป็นการจากไปอย่างสงบเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
…
ผลกระทบจากเหตุการณ์การเปิดเผยตัวตนของฉู่ขวงนั้นรุนแรงเกินคาด และได้ลุกลามไปยังศิลปวัฒนธรรมแขนงอื่นๆ ของบลูสตาร์ จนกระทั่งช่วงดึกในคืนนั้น ฮ็อตเสิร์ชในทุกแพลตฟอร์มโซเชียลก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเงียบลงเลย!
และเมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
ชาวเน็ตที่ยังคงถกเถียงกันอย่างคึกคักเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ก็สังเกตเห็นว่าหน้าเว็บไซต์ของการจัดอันดับระดับสูงสุดกลับไม่สามารถแสดงผลได้!
ชั่วขณะนั้น
ทั้งโลกออนไลน์ก็เต็มไปการถกเถียง
‘ทำไมจู่ๆ อันดับหลายอันถึงเปิดไม่ได้ล่ะ?’
‘ระบบของสมาคมวรรณศิลป์ล่มหรือยังไง?’
‘ฉันอยากดูว่าอันดับของฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋จะเปลี่ยนไปไหม’
‘เปลี่ยนแน่นอน!’
‘ในเมื่อฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋เป็นคนคนเดียวกัน อย่างอื่นผมไม่กล้าพูด แต่อันดับนักเขียนต้องสะเทือนแน่นอน!’
‘ใช่เลย!’
‘หลินx: ขอโทษนะครับ ชื่อพวกนี้ที่ติดอันดับเป็นแอคหลุมของผมเอง’
‘เซี่ยนอวี๋คือแอคหลัก!’
‘ฉู่ขวงต่างหากคือแอคหลัก!’
‘อย่ามาทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้เลย แอคหลักคือหลินเยวียน ส่วนฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋เป็นแค่แอคหลุม’
‘คุณเรียกเซี่ยนอวี๋กับฉู่ขวงว่าแอคหลุมเนี่ยนะ?’
‘อ๋อ ใช่ๆๆ บางคนใช้สองตัวตนทำให้การจัดอันดับระดับบลูสตาร์ของสมาคมวรรณศิลป์ค้างเชียวนะ’
…
ท่ามกลางการถกเถียง
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง
ถึงกระนั้น การจัดอันดับของสมาคมวรรณศิลป์ จนเกือบเที่ยงคืนก็ยังไม่อัปเดต ชาวเน็ตเริ่มรอไม่ไหวแล้ว
‘จำเป็นต้องใช้เวลานานขนาดนี้เลยหรือ?’
‘ไหนบอกว่าจะอัปเดตตอนกลางคืน?’
‘หรือว่าสมาคมวรรณศิลป์เทพวกเราไหม?’
‘ฉันแค่อยากรู้ว่าอันดับล่าสุดของหลินเยวียนมันเป็นยังไง!’
‘ว่ารอบนี้ ทั้งสองตัวตนจะต้องถูกรวมกันใช่ไหม?’
‘งั้นบนตารางอันดับก็ต้องใช้ชื่อจริงแล้วล่ะสิ?’
‘ต้องใช้ชื่อจริงอยู่แล้วละ ไม่งั้นมันจะไม่ยุติธรรมกับทั้งเซี่ยนอวี๋และฉู่ขวง’
‘แต่นั่นก็คนคนเดียวกันไม่ใช่หรือ?’
‘ความรู้สึกของหลายคนที่มีต่อเจ้าแก่ฉู่ขวงกับความรู้สึกที่มีต่อพ่อเพลงอวี๋ก็ยังไม่เหมือนกันอยู่ดี ต่อให้ทุกคนรู้แล้วว่าทั้งคู่คือคนคนเดียวกันก็ตาม’
‘เฮ้ย!’
‘ดูเร็ว!’
‘สมาคมวรรณศิลป์ประกาศแล้ว การจัดอันดับจะเริ่มอัปเดตตั้งแต่เที่ยงคืนเป็นต้นไป และจะทยอยอัปเดตทีละรายการ!’
ทันใดนั้น
แฟนคลับของเซี่ยนอวี๋!
แฟนคลับของฉู่ขวง!
ทั้งบุคลากรชื่อดังและไม่ดังจากทุกวงการ!
และชาวเน็ตนับไม่ถ้วนจากทั่วทั้งบลูสตาร์ต่างนั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์มือถือ!
ทั้งโลกออนไลน์กระหน่ำกดรีเฟรชหน้าจอกันอย่างบ้าคลั่ง!
…
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...