Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1314

ตอนที่ 1314 แผนขึ้นครองบัลลังก์

แน่นอน

อันดับที่เกี่ยวข้องกับหลินเยวียน ไม่ได้มีเพียงแค่สามสาขาเท่านั้น

หลังจากสามสาขาหลักอัปเดตเสร็จ

การจัดอันดับสาขาภาพยนตร์และโทรทัศน์แห่งบลูสตาร์ ที่เกี่ยวข้องกับ เซี่ยนอวี๋ก็ได้รับการอัปเดตตามมา

ชื่อจริงของหลินเยวียน พุ่งเข้าสู่ 20 อันดับแรกของสาขาภาพยนตร์บลูสตาร์ เป็นครั้งแรก!

แม้ว่าจะรั้งอยู่ที่อันดับ 20 พอดิบพอดี แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ก็นับว่าเป็นพัฒนาการครั้งใหญ่แล้ว

ใต้ตารางอันดับ

ชาวเน็ตต่างพากันถอนหายใจ

‘ทั้งที่รู้ดีว่าติด 20 อันดับแรกของบลูสตาร์ก็โหดมากแล้ว แต่พอเป็นหลินเยวียน กลับรู้สึกว่าแอบน้อยเกินไปซะอย่างนั้น’

‘ก็ช่วยไม่ได้นี่นา”

‘อันดับของเขาในศิลปะแขนงอื่นๆ น่ากลัวเกินไปจริงๆ’

‘พอเอามาเทียบกันแล้ว อันดับ 20 ดูเหมือนไม่มีความหมายอะไรเลย’

‘ผมมีลางสังหรณ์ว่า ต่อจากนี้เขาจะพุ่งขึ้นไปอีก!’

‘เข้า 10 อันดับแรก?’

‘คิดให้กล้ากว่านั้นสิ ทำไมต้องหยุดแค่สามอันดับแรก?”

‘กล้าให้สุดไปเลย ทำไมจะขึ้นอันดับหนึ่งไม่ได้ ตอนนี้เขากำลังจะบุกขึ้นที่หนึ่งตั้งสามสาขาอยู่แล้ว!’

‘อันดับหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายนะ ถึงตัวตนของฉู่ขวงจะถูกเปิดเผย และเซี่ยนอวี๋ถูกรวมเป็นคนคนเดียวกัน ก็ยังไม่เห็นว่าหลินเยวียนจะขึ้นที่หนึ่งในสาขาไหนได้ทันทีเลย’

‘พูดแบบนี้แล้วต้องยอมรับว่าอิ่งจือนี่โหดจริง ถึงจะติดแค่สาขาจิตรกรรม แต่พี่แกก็ได้อันดับหนึ่งไปเลย’

‘ตอนนี้ทุกคนยอมรับกันหมดแล้วว่าอิ่งจือคือเทพแห่งจิตรกรรม’

และในบ้าน

หลินเยวียนซึ่งได้เพิ่งรับภารกิจอายุขัยมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อเห็นว่าตนเองพุ่งเข้าสู่ 20 อันดับแรกของสาขาภาพยนตร์และโทรทัศน์ รอยยิ้มบางก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

อย่าดูถูกว่าได้แค่อันดับ 20 นะ

อิ่งจือเองก็ติดอันดับในสาขาภาพยนตร์และโทรทัศน์ของบลูสตาร์เหมือนกัน

ถึงแม้อันดับจะอยู่แค่ 100 อันดับแรก แต่ก็ยังพอมีตัวตนอยู่บ้าง

อย่างไรเสีย ตัวตนนี้ของหลินเยวียนก็กำกับแอนิเมชันมาแล้วตั้งหลายเรื่อง แถมยังมีผลงานภาพยนตร์แอนิเมชันระดับอีกด้วย

รอถึงวันที่ตัวตนของอิ่งจือได้รับการเผยตัว

เมื่อสามร่างรวมเป็นหนึ่งเดียวได้สำเร็จ

อันดับในสาขาภาพยนตร์ย่อมต้องทะยานสูงขึ้นอีก

แน่นอน

ก่อนที่ตัวตนของอิ่งจือเปิดเผย เขาจะต้องผลิตผลงานภาพยนตร์เพิ่มอีกหลายเรื่อง เพื่อเร่งอันดับในสาขานี้ให้พุ่งขึ้นเร็วกว่าเดิม

“หนังเรื่องนั้นก็ควรได้ปล่อยออกมาแล้วสินะ”

หลินเยวียนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก็โทรหาเหล่าโจว

ทันทีที่เหล่าโจวรับสาย นำ้เสียงก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ในที่สุดนายก็นึกถึงฉันบ้างแล้ว เรื่องที่เป็นฉู่ขวงนี่ นายปิดบังฉันซะมิดเชียวนะ!”

หลินเยวียนยกยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ ตั้งใจถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

“อาโจวไม่รู้หรือครับ?”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!”

เหล่าโจวรู้สึกฉงนใจ เขาไม่ใช่นักสืบสักหน่อย!

หลินเยวียนพึมพำเสียงต่ำ “ผมนึกว่าประธานจะบอกอาโจวไปแล้วซะอีก ถึงยังไงก็เป็นรุ่นบุกเบิกของบริษัทนี่…”

“ประธานรู้มาก่อนแล้วหรือ!?”

น้ำเสียงของเหล่าโจวเปลี่ยนไปทันที “เขากล้าดียังไงไม่บอกฉัน!”

“ผมไม่เกี่ยวนะ”

หลินเยวียนแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา โยนความผิดได้สำเร็จ

เป็นดังคาด

เหล่าโจวเริ่มงอแงขึ้นมาทันที “เขาไม่บอกฉันนี่ กลัวว่าฉันจะปากโป้งหรือ? ดูถูกเหล่าโจวมากไปแล้วนะ!”

“อะแฮ่ม”

หลินเยวียนเลี่ยงประเด็น ก่อนพูดเข้าประเด็น “ผมมีบทหนังอยู่สองเรื่อง”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องงานขึ้นมาอย่างจริงจังเหล่าโจวก็หายบ่นทันที “หนังอะไรล่ะ ฉันจะเตรียมการให้ทันที ตอนนี้แค่นายมีหนังใหม่ออกมา รายได้ถล่มแน่นอน ถ่ายพร้อมกันสองเรื่องก็ไม่มีปัญหา!”

“ได้”

หลินเยวียนพูด “เดี๋ยวผมส่งบทให้ พอการเตรียมพร้อมเสร็จ เราค่อยเปิดกล้องอย่างเป็นทางการ”

พูดจบ

หลินเยวียนก็ส่งบทภาพยนตร์สองเรื่องให้เหล่าโจวทันที

เรื่องแรกคือ ‘โลกพเนจร’ นิยายซึ่งเขียนเสร็จไปแล้วภายใต้นามปากกาของฉู่ขวง เวอร์ชันภาพยนตร์จะดัดแปลงจากต้นฉบับ

เรื่องที่สองคือ ‘นักเปียโนบนท้องทะเล’

บทเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเนื้อเพลงบรรทัดหนึ่งในเพลงราตรีบรรเลที่เคยทิ้งปมไว้

เล่นเพลงราตรีบรรเลงของชอแป็งนี้เพื่อเธอ…

ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องให้คำตอบกับแฟนๆ ชาวบลูสตาร์แล้ว เขาจะใช้ภาพยนตร์ ‘นักเปียโนบนท้องทะเล’ มาคลายปมนี้ และตามแผนเดิม ชื่อตัวเอกของเรื่องจะใช้ชื่อว่าชอแป็ง

ส่วนนักแสดงนำชาย หลินเยวียนก็ตัดสินใจแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน