Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1325

ตอนที่ 1325-2 ปราชญ์ดนตรี (2)

……………

หลินเยวียนนั่งฟังซิมโฟนีที่ดังอยู่ข้างหูอย่างเงียบงัน

ฉินเจินคือปรมาจารย์ซิมโฟนีร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงที่สุดบนบลูสตาร์

ผลงานของปรมาจารย์ระดับนี้ แน่นอนว่าต้องไม่ธรรมดา ใช้คำว่า น่าทึ่งยังไม่เพียงพออธิบายผลงานชิ้นนี้ของเขาด้วยซ้ำ

หลินเยวียนถึงกับคิดว่า หากฉินเจินเกิดในโลกเดิม เขาคงกลายเป็นเทพแห่งวงการดนตรีร่วมสมัยอย่างไม่ต้องสงสัยและยืนหนึ่งแบบไม่มีใครเทียบเทียมได้

เพราะบนโลกเดิมนั้นไม่มีศิลปินคนใดที่มีความสามารถระดับเดียวกับเขาเลย

หากจะมีคนที่พอเป็นคู่เปรียบได้ ก็ทำได้เพียงต้องย้อนไปเฟ้นหาเหล่าอัจฉริยะในประวัติศาสตร์ดนตรี ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนทั่วโลกเท่านั้น

ทว่าในชั่วขณะนี้

หลินเยวียนไม่ได้คิดถึงเรื่องแพ้ชนะ เขากำลังเพลิดเพลินไปกับปัจจุบัน ดื่มด่ำกับผลงานที่ไม่เคยฟังมาก่อน แต่ทรงพลังจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในใจ

หลังช่วงเปลี่ยนผ่านสั้นๆ ท่อนที่สอง ของซิมโฟนีก็เริ่มต้นขึ้น

เป็นบันไดเสียง ดี-แฟลต เมเจอร์ และมีถึงแปดจังหวะ

หากตั้งใจฟังดีๆ จะพบว่าจังหวะทั้งแปดนี้ล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

อย่างเช่นจังหวะแรก

เริ่มจากกลุ่มเครื่องเป่าลมไม้ของวงออร์เคสตราบรรเลงคอร์ดต่ำที่อบอวลด้วยความหม่นเศร้า ตามด้วยการบรรเลงฟลูตเด้วยท่วงทำนองเนิบช้าของฉินเจิน ที่ทั้งงดงามและชวนให้หัวใจล่องลอยมีเครื่องสายคอยประคองด้วยคอร์ดอย่างเรียบง่าย ชวนให้ผู้ฟังอดนึกถึงฉินโจว ไม่ได้

จังหวะที่สอง…

จังหวะที่สาม…

ท่อนที่สองนี้คล้ายกับหลอมรวมดนตรีแปดสไตล์จากแปดทวีปทั้งฉิน ฉี ฉู่ เยี่ยน หาน จ้าว เว่ย และจงโจวไว้ด้วยกัน

แนวคิดแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่แหวกแนวแต่อย่างใด

และฉินเจินก็ทำสำเร็จ

ในชั่วขณะนั้น

หลินเยวียนรู้สึกได้เลยว่า

ฉินเจินคู่ควรกับคำว่า ‘ยิ่งใหญ่’ ในวงการดนตรีบลูสตาร์อย่างแท้จริง!

…

ซิมโฟนีโดยทั่วไปประกอบด้วยสี่ท่อนใหญ่

และซิมโฟนีของฉินเจินก็ยึดโครงสร้างสี่ท่อนตามขนบเช่นกัน

ท่อนที่สาม

ท่อนนี้ยาวกว่าสองท่อนแรกอย่างเห็นได้ชัด

มีบรรยากาศแบบสแกร์โซที่ ราวกับใช้ดนตรีถ่ายทอด ช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านระหว่างสองศตวรรษ

ช่วงครึ่งแรก

ดนตรีมีจังหวะสนุกสนาน มีชีวิตชีวา และกระฉับกระเฉง ยุคนั้นบลูสตาร์ยังไม่รวมเป็นหนึ่งเดียว แต่ละทวีปก็มีวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของตนเองและผู้คนสามารถอยู่อาศัยในโลกเล็กๆ ของตนเองได้อย่างมีความสุข

เข้าสู่ช่วงครึ่งหลัง

ธีมหลักกลับขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่การขับเน้นของเครื่องดนตรีและท่วงทำนองจะเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนตัวธีมกลับยังสามารถขานรับและล้อไปกับช่วงครึ่งแรกได้อย่างแนบเนียนสะท้อนเอกลักษณ์ของบันไดเสียงเพนทาโทนิกได้อย่างเต็มเปี่ยม!

ผนวกรวมดีกว่าหรือไม่ผนวกรวมดีกว่ากัน?

ไม่มีใครรู้คำตอบของคำถามนี้

แต่สิ่งที่แน่นอนคือ ผู้คนเริ่มคุ้นชินกับกระแสของศตวรรษใหม่ความสัมพันธ์ของทั้งแปดทวีปก็แน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ บ้านเกิดเมืองนอนค่อย ๆ กลายเป็นความผูกพัน แท้จริงแล้ว นี่คือสังคมที่ทั้งบลูสตาร์ก้าวเข้าสู่ ความเป็นหนึ่งเดียว

…

ตอนท้ายของท่อนที่สามมีลักษณะคล้ายช่วงเปลี่ยนผ่าน

โดยปกติแล้วซิมโฟนีแต่ละท่อนจะมีช่วงเว้นให้พัก

แต่ท่อนที่สามและท่อนที่สี่ของฉินเจินนั้นถูกเชื่อมเข้าหากันอย่างแนบแน่น

แทบจะทันทีที่ท่อนก่อนหน้าจบลง เฉินหมี่ผู้เป็นวาทยกรก็ยกไม้บาตองขึ้น เปิดท่อนที่สี่ทันที

นี่คือจุดไคลแม็กซ์ของซิมโฟนีทั้งบทเพลง!

จังหวะเร็วอัลเลโกรแบบคลาสสิก!

โครงสร้างโซนาตาอันยิ่งใหญ่!

เปรียบได้ดั่งบทสรุปของยุคหลอมรวมของบลูสตาร์ในยุคปัจจุบัน พลังของบทเพลงทะยานขึ้นถึงจุดสูงสุด พร้อมกับให้กำเนิดธีมใหม่หลายประการที่ผสานกันเป็นสายธารแห่งอารมณ์อันเชี่ยวกราก!

ในชั่วขณะนั้น ยุคสมัยใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้น และทำให้ผู้คนสัมผัสถึงภาระหน้าที่และพันธกิจบางอย่างที่ใหญ่กว่าแต่ก่อน

ธีมหลักของท่อนนี้ บรรเลงร่วมกันโดยเฟรนช์ฮอร์นและทรัมเป็ต ทั้งทรงพลังและสง่างาม

ส่วนธีมรองเป็นทำนองอันไพเราะและนุ่มนวล บรรเลงด้วยคลาริเน็ต

หลังจากผ่านการพัฒนาและหลากหลายชั้น บทสรุปอันตระการตาก็มาถึง!

เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายค่อยๆ จางหายไป เสียงปรบมือจากผู้ชมก็ถาโถมเข้ามาราวกับเกลียวคลื่นอันยาวนานไม่รู้จบ!

นี่คือซิมโฟนีที่คู่ควรแก่การผงาดครองในยุคสมัยปัจจุบัน!

เป็นผลงานที่ไม่มีใครตำหนิได้แม้แต่จุดเดียว และคู่ควรกับคำว่า ‘ยิ่งใหญ่’ อย่างเต็มภาคภูมิ!

และนี่เองคือคำตอบที่สมบูรณ์แบบที่สุดต่อเวทีอันยิ่งใหญ่ของศึกชิงจ้าวดนตรีบลูสตาร์

และในเวลาเดียวกัน บทเพลงซิมโฟนีนี้ของฉินเจินยังทำให้หลินเยวียนรู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ประมาท และตัดสินใจอัญเชิญผลงานของเบโทเฟินออกมาใช้…

…

ภายในหอแสดงดนตรีจงโจว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน