Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 940
ตอนที่ 940 ห้ามมืออาชีพเข้าร่วม (2)
“ฉันวาดเป็นยังไงบ้าง?
“ของฉันสวยกว่าอีก!”
“ฉันวาดได้ดีที่สุด!”
เด็กอายุ 4-5 ขวบมักชอบแข่งขันกันเรื่องแบบนี้ ทุกคนมีท่าทีภาคภูมิใจกับผลงานของตนเอง ความมั่นใจในตนเองสูงทะลุปรอท
ขณะเดียวกัน
หลินเยวียนเริ่มควบคุมชั้นเรียนได้แล้ว!
…
ด้านนอกห้องเรียน ครูใหญ่โรงเรียนที่แอบดูอยู่ถึงกับประหลาดใจ
เด็กๆ ไม่ซนแล้วหรือ?
เธอยิ้มออกมา “ไม่คิดเลยว่าอาจารย์เซี่ยนอวี๋จะวาดรูปได้ด้วย เด็กๆ พอได้เรียนวาดรูปแล้วก็ดูว่าง่ายขึ้นเยอะเลยค่ะ”
แน่นอน
เพราะนั่นเป็นเพียงลายเส้นง่ายๆ เธอจึงไม่ได้ตกใจมากนัก
ผู้ใหญ่ถ้าหัดสักหน่อย ก็สามารถวาดภาพวาดลายเส้นแบบง่ายๆ ที่เหมาะกับเด็กเล็กออกมาได้ดีเช่นกัน
แต่ถงซูเหวินกลับหัวเราะ “อาจารย์เซี่ยนอวี๋มีงานเสริมเป็นนักเขียนบทหนังกับนักออกแบบเกม เขาวาดรูปได้ก็ไม่แปลกหรอกครับ แถมเขาเป็นเพื่อนสนิทกับอิ่งจืออย่างที่เขาพูดไว้ แค่เรียนรู้นิดหน่อยจากอีกฝ่ายก็สามารถทำได้ถึงระดับนี้แล้ว”
“ระดับนี้ไม่ใช่เล่นๆ แล้วนะคะ!”
ครูใหญ่ประเมิน “อย่างน้อยก็ดีกว่าครูศิลปะของโรงเรียนเราอีก”
ถงซูเหวินพยักหน้า
อันที่จริงสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ
ภายใต้การชี้แนะของหลินเยวียน เด็กๆ สามารถวาดตามได้อย่างยอดเยี่ยม!
ถ้าเด็กๆ วาดออกมาแย่ บรรยากาศห้องเรียนก็คงไม่ดีถึงขนาดนี้
เป็นเพราะพวกเขาสามารถวาดปลาทองตัวน้อยตามหลินเยวียนได้จริงๆ ส่งผลให้เด็กๆ รู้สึกสนุกและภาคภูมิใจ บรรยากาศในห้องเรียนจึงคึกคักขึ้นมาเช่นนี้
น่าสนใจจริงๆ !
เมื่อคืนออกแบบเกม
วันนี้สอนเด็กวาดรูป
อาจารย์เซี่ยนอวี๋ดูเหมือนจะมีความสามารถเยอะกว่าที่คิด มิน่าล่ะถึงทำได้หลายอาชีพขนาดนี้ ดูเหมือนว่ารายการนี้จะต้องขุดค้น ทักษะสารพัดอย่างของอาจารย์เซี่ยนอวี๋ออกมาให้มากกว่านี้แล้ว!
รายการวาไรตีมีสองแนวทางหลัก
แนวทางแรกคือโชว์ความเทพ โดยใช้ทักษะเหนือชั้น ทำให้ผู้คนทึ่ง
อีกแนวทางหนึ่งคือโชว์ความพัง ให้แขกรับเชิญเจออุปสรรคและโดนทีมงานแกล้งจนไปไม่เป็น เพื่อให้เห็นถึงความเป็นธรรมชาติและติดดินของพวกเขา
แต่เดิมถงซูเหวินคิดว่าจะได้เห็นหลินเยวียนเจอปัญหาในโรงเรียนอนุบาล และสร้างความตลกจากการที่เขารับมือกับเด็กๆ ไม่ไหว
แต่ผลปรากฏว่าในคาบแรกนั้น เซี่ยนอวี๋รับมือได้สำเร็จ แถมยังทำได้ดีกว่าครูอนุบาลทั่วไปอีกด้วย?
นี่มันเหนือความคาดหมายของถงซูเหวินไปมาก!
แน่นอนว่าผลลัพธ์ของรายการในแนวทางนี้ก็ยอดเยี่ยมเช่นเดียวกัน ถึงขั้นที่จะสนุกกว่าการดูเขาทำพลาดเสียอีก!
เนื่องจากในขณะนี้ สมาชิกคนอื่นๆ ของราชวงศ์ปลาน่าจะกำลังลำบากกับภารกิจของตัวเองกันอยู่ เมื่อเทียบกันแล้ว สถานการณ์ของเซี่ยนอวี๋จึงช่วยสร้างความแปลกใหม่ให้กับรายการ
แต่ถึงกระนั้น
นี่เพิ่งแค่คาบแรกเท่านั้น
ใครที่เคยดูแลเด็กมาก่อนย่อมเข้าใจดีว่า ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือกับเด็กๆ
ต้องรอดูว่าเซี่ยนอวี๋จะเอาตัวรอดได้อย่างไร ถงซูเหวินหันไปถามครูใหญ่โรงเรียน
“คาบต่อไปคือคาบอะไรหรือครับ”
“เล่นค่ะ”
“หา?”
“โรงเรียนอนุบาล ก็คือการเล่นนั่นแหละค่ะ”
“แล้วรายละเอียดล่ะครับ?”
“เล่นกลางแจ้ง”
…
คาบที่สองเป็นช่วงเวลาของการออกไปเล่นกลางแจ้ง
คุณครูต้องพาเด็กๆ ออกไปเล่นเกม
แม้จะเรียกว่ากลางแจ้ง
แต่ก็ยังอยู่ภายในสนามเด็กเล่นของโรงเรียน
หลินเยวียนพาเด็กๆ ไปยังสนาม เด็กๆ ก็เริ่มวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน
“เด็กๆ อย่าวิ่งซนกันสิ!”
เด็กๆ ซุกซนเป็นเรื่องธรรมชาติ
แม้ว่าหลินเยวียนจะควบคุมคาบแรกได้
แต่เมื่อถึงคาบที่สอง เด็กๆ ก็เผยตัวตนที่แท้จริง แต่ละคนคึกคักและร่าเริงอย่างเต็มที่ บางคนถึงกับเริ่มเล่นมวยปล้ำกันแล้ว
“ระวังหน่อย!”
“นี่!”
“ฉลามใหญ่ ทำไมดึงเปียของเด็กผู้หญิงล่ะ!”
“คุณครู ผมไม่ได้ชื่อฉลามตัวใหญ่ ผมชื่อหม่าเสี่ยวเที่ยว!”
หลินเยวียนคิดในใจ เด็กคนนี้กระโดดโลดเต้น[1]สมชื่อจริงๆ
เขารู้สึกเหมือนตนเองเป็นแม่ที่ต้องคอยตามบ่นเด็กๆ
“งั้นหม่าเสี่ยวเที่ยว เธอช่วยพาเพื่อนๆ เล่นเกมได้ไหม?”
“ไม่อยากเล่นเกม”
หม่าเสี่ยวเที่ยวส่ายหน้า “มีแต่เกมเดิมๆ”
“เช่น?”
“เล่นขายของ!”
“ปาหิมะ!”
“ซ่อนแอบ!”
“อินทรีจับลูกเจี๊ยบ!”
เด็กๆ ช่วยกันตะโกนออกมา เกมที่พวกเขาเล่นมีเยอะจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าทุกคนเริ่มเบื่อแล้ว ไม่มีความกระตือรือร้นที่จะมีส่วนร่วมเอาเสียเลย
แบบนี้ไม่ดีแน่
หลินเยวียนต้องทำงานเพื่อรับค่าจ้าง!
ทุกคนมีส่วนร่วมในเกม
คาบเรียนกลางแจ้งนี้ จึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
…
ไกลออกไป
ถงซูเหวินถึงกับตกตะลึงอีกครั้ง
ครูใหญ่ของโรงเรียนก็ตกตะลึงเช่นกัน
พวกเขาคิดว่าคาบนี้ หลินเยวียนคงรับมือกับความซุกซนของเด็กๆ ไม่ได้แน่
ผลลัพธ์กลับผิดคาดของพวกเขาอย่างมาก!
เซี่ยนอวี๋คนนี้ดูเหมือนจะมีลูกเล่นมากมายเหลือเกิน!
เด็กๆ ไม่อยากเล่นเกมเดิมๆ เขาก็คิดเกมใหม่ให้เล่นเอง?
เพื่อกระตุ้นความสนใจของเด็กๆ เขายังแต่งเพลงเด็กขึ้นมาเพลงหนึ่ง ซึ่งมีชื่อว่า ‘ทิ้งผ้าเช็ดหน้า’!
เพลงเด็ก
เกมใหม่
ที่จริงแล้ว สำหรับหลินเยวียน เรื่องเหล่านี้ไม่ได้เป็นเรื่องยากเลย เขาเป็นพ่อเพลง การแต่งเพลงเด็กจึงเป็นเรื่องง่ายๆ ไม่ใช่หรือ?
เขายังเป็นนักออกแบบเกม แม้ว่าเกมนี้จะต่างจากเกมคอมพิวเตอร์ แต่สุดท้ายก็ถือว่าเป็นเกมอยู่ดี
ทว่าปัญหาที่แท้จริงคือ…
เขาเพิ่งได้รับมอบหมายงานนี้แบบกะทันหัน!
ทุกอย่างที่เขาทำในฐานะครูอนุบาลเป็นการด้นสดทั้งหมด!
ทำไมเขาถึงสามารถรับมือกับมันได้ดีขนาดนี้
เดิมทีทีมงานตั้งใจจะถ่ายทำช่วงเวลาที่หลินเยวียนวุ่นวายสับสน และลำบากใจในการดูแลเด็กๆ
กลับกลายเป็นว่า…
หลินเยวียนโชว์เหนือมาตลอด!
ภารกิจของทีมงานดูเหมือนจะไม่สามารถทำให้เขาลำบากได้เลย!
ถงซูเหวินมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าในเวลานี้ครูใหญ่ให้คะแนนเต็มกับการสอนของหลินเยวียนทั้งสองคาบที่ผ่านมา!
โชคดีที่ถึงแม้ผลงานของเซี่ยนอวี๋จะไม่เป็นไปตามแผนที่ทีมงานรายการคิดไว้แต่แรก แต่จากมุมมองของรายการแล้ว ผลลัพธ์กลับออกมาสนุกกว่าเดิม!
“คาบต่อไปเรียนอะไรครับ?”
“วิชาดนตรี”
“…”
ให้ตายสิ! ให้พ่อเพลงมาสอนดนตรีให้เด็กอนุบาล?
แค่เล่นเกมยังแต่งเพลงที่เด็กๆ ชื่นชอบขึ้นมาได้ทันที จะมาเจองานยากเพียงเพราะคาบเรียนดนตรีของเด็กอนุบาลงั้นหรือ!?
ไม่ต้องสงสัยเลย
คาบต่อไปก็คือการแจกคะแนนฟรีๆ !
เว้นแต่ว่ารายการจะมีกฎว่าห้ามมืออาชีพเข้าร่วม!
………………………………………………
[1] กระโดดโลดเต้น เป็นการเล่นมุกของคำว่า ‘เที่ยว’ ในชื่อของหม่าเสี่ยวเที่ยว ซึ่งหมายถึงกระโดด
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...