Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 966

ตอนที่ 966 คุณมาเป็นกรรมการได้ไหม

หลินเยวียนเตรียมตัวพร้อมแล้ว

เขาตั้งใจว่าจะทุ่มเทเต็มที่ให้กับงานในครั้งนี้อย่างเต็มที่

อืม

เดิมทีวางแผนไว้เช่นนั้น

แต่แผนการมักตามไม่ทันการเปลี่ยนแปลง

ในขณะที่หลินเยวียนคิดว่าเขาจะได้มีสมาธิไปเข้าร่วมงานประชันกวีนิพนธ์ที่เขาหลูซานอย่างเต็มที่อยู่นั้นเอง

จู่ๆ หลี่ซ่งหวาก็โทรหาเขา

“มาที่ห้องทำงานผมหน่อย”

“มีอะไรหรือครับ”

“มีคนมาหาคุณน่ะ”

หลินเยวียนไม่รู้ว่าใครมาหาตน แต่เขาก็ยังเดินไปที่ห้องทำงานของหลี่ซ่งหวาอยู่ดี

สามนาทีต่อมา

หลินเยวียนเดินเข้าไปในห้องทำงานของหลี่ซ่งหวา และเห็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังนั่งจิบชาอยู่บนโซฟา

“อาจารย์เซี่ยนอวี๋?”

เมื่อหญิงวัยกลางคนคนนั้นเห็นหลินเยวียน ดวงตาพลันเป็นประกาย เธอคลี่ยิ้มพลางลุกขึ้นยืน พร้อมกับยื่นมือออกมา

“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นกรรมการของสมาคมวรรณศิลป์ สาขาฉินโจว เรียกฉันว่าผู้อำนวยการหวงก็ได้ค่ะ”

“สวัสดีครับ”

หลินเยวียนจับมือกับเธอ

ประธานกรรมการซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “ผมพาคนมาส่งให้แล้ว งั้นพวกคุณคุยกันก่อนเลยนะครับ”

ผู้อำนวยการหวงยิ้มพลางพยักหน้า

หลี่ซ่งหวาตบไหล่หลินเยวียนเบาๆ ก่อนจะโน้มปากมากระซิบที่ข้างหูเขา

“ตอบตกลงไปเถอะ”

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้อง

หลินเยวียนรู้สึกฉงนใจ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ผู้อำนวยการหวงยิ้มและกล่าวขึ้นว่า “ต้องขอโทษด้วยที่รบกวนกระทันหันนะคะ ฉันเข้าใจว่าตอนนี้อาจารย์เซี่ยนอวี๋คงจะสงสัยมาก งั้นฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะคะ คุณกำลังเตรียมตัวไปงานประชันกวีนิพนธ์ที่หลูซานอยู่ใช่ไหมคะ?”

“ครับ”

หลินเยวียนพยักหน้า

ที่แท้เธอมาเพราะงานประชันกวีนิพนธ์ที่หลูซานจริงๆ ดูท่าว่าสมาคมวรรณศิลป์จะให้ความสำคัญกับงานนี้มากทีเดียว

ผู้อำนวยการหวงถามต่อว่า

“ไปในฐานะผู้เข้าแข่งขันใช่ไหมคะ?”

หลินเยวียนพยักหน้าอีกครั้ง หรือว่าอีกฝ่ายคิดว่าเขาแค่ไปร่วมรายการในฐานะแขกรับเชิญรายการวาไรตี?

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคิดผิด เพราะคำพูดต่อมาของผู้อำนวยการหวงทำให้เขาต้องตะลึง “ทางสมาคมวรรณศิลป์สาขาฉินโจวของเราหวังว่า อาจารย์เซี่ยนอวี๋จะรับหน้าที่เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินของประชันกวีนิพนธ์ครั้งนี้ค่ะ”

หลินเยวียนชะงักไป

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสมาคมวรรณศิลป์จะต้องการให้เขาเป็นกรรมการตัดสินในการประชันกวีนิพนธ์ครั้งนี้

บ้าไปแล้วหรือไง?

ถ้าเปรียบกับในแวดวงดนตรี นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่มีพ่อเพลงหลายคนมาประชันฝีมือ แล้วสมาคมวรรณศิลป์จะให้หลินเยวียนไปเป็นกรรมการ

ใครจะยอมรับ?

ทุกคนต่างก็เป็นพ่อเพลงเหมือนกัน ทำไมถึงต้องให้เซี่ยนอวี๋เป็นคนตัดสิน

ต่อให้เป็นพ่อเพลงระดับหยางจงหมิง หากจะให้เขาเป็นกรรมการตัดสินพ่อเพลงคนอื่นๆ ก็อาจมีเสียงคัดค้านในใจ นับประสาอะไรกับเซี่ยนอวี๋ที่ยังอายุน้อยขนาดนี้กันล่ะ?

มิหนำซ้ำนี่คือวงการวรรณกรรม

เสียงคัดค้านเหล่านี้มีแต่จะยิ่งรุนแรงขึ้น!

นักปราชญ์มักไม่ยอมกันมาแต่โบราณ ทีหรือที่กวีชื่อดังคนไหนจะยอมให้พ่อเพลงหนุ่มหน้าใหม่มาเป็นกรรมการตัดสินตนเองในประชันกวีนิพนธ์?

ต้องเข้าใจก่อนว่า

แม้หลินเยวียนจะเป็นพ่อเพลงที่อายุน้อยที่สุดในวงการดนตรี แต่ในวงการวรรณกรรม เขายังถือว่าใหม่มาก ทั้งฐานะและประสบการณ์ยังห่างไกลจากบรรดากวีชื่อดังเหล่านั้น

สมาคมวรรณศิลป์กำลังคิดอะไรอยู่?

หลี่ซ่งหวามีสีหน้าโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “ดีแล้วที่คุณไม่ปฏิเสธ แม้เรื่องนี้อาจทำให้คุณตกเป็นเป้า แต่ถ้าคุณรับมือกับงานประชันกวีนิพนธ์ครั้งนี้ได้ดี จะเป็นผลดีต่ออนาคตของคุณอย่างมากเลยทีเดียว”

หลินเยวียนนึกสงสัย “เป็นผลดี?”

หลี่ซ่งหวาพยักหน้า กล่าวว่า “สมาคมวรรณศิลป์น่าจะมีแผนการใหญ่บางอย่างอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้รายละเอียด เบื้องต้นผมคาดว่า แผนนี้จะเกี่ยวข้องกับหลายวงการ เพียงแต่ตอนนี้บลูสตาร์ยังไม่ได้ผนวกรวมอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นแผนนี้เลยยังไม่ถูกผลักดันอย่างเต็มที่ คาดว่าเมื่อจงโจวผนวกรวมเข้ามาแล้ว จะมีความเคลื่อนไหวใหญ่หลายอย่างตามมา สถานะและบารมีของคุณในวงการศิลปะวัฒนธรรมยิ่งสูงเท่าไหร่ ต่อไปในอนาคตก็น่าจะยิ่งได้รับความสำคัญมากขึ้นเท่านั้น การที่คุณได้เป็นกรรมการในงานประชันกวีนิพนธ์ครั้งนี้ ก็นับเป็นโอกาสดีในการเพิ่มพูนประสบการณ์และสร้างโปรไฟล์ให้ตัวเอง ผมเดาว่าเบื้องหลังคงมีผู้มีอำนาจในสมาคมวรรณศิลป์ ที่อยากผลักดันให้คุณขึ้นสู่จุดสูงสุด จนถึงกับยื่นโอกาสนี้มาให้ด้วยตัวเองเลย ถึงโอกาสจะมาพร้อมกับความเสี่ยงเล็กน้อยก็ตามที”

หลินเยวียน “…”

กระบวนการผนวกรวมของบลูสตาร์ยังคงดำเนินต่อไป ขณะนี้ได้จ้าวโจวได้ผนวกรวมเข้ามาแล้ว และใกล้ถึงการรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์เต็มที เมื่อถึงเวลานั้น แต่ละวงการอาจมีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นจริง

“เตรียมตัวให้พร้อมไว้แล้วกัน”

หลี่ซ่งหวากล่าว “เมื่อบลูสตาร์รวมเป็นหนึ่ง การแบ่งผลประโยชน์ในอนาคตก็จะเข้มข้นขึ้น คุณเดินนำหน้าหลายคนไปแล้ว ต่อให้คุณไม่เป็นกรรมการในการประชันกวีนิพนธ์ ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่มองว่าคุณคือเสี้ยนหนามในสายตาอยู่ดี”

หลินเยวียนประหลาดใจ “ผมไปล่วงเกินใครไว้เหรอครับ”

เขาแทบไม่เคยมีศัตรูส่วนตัว ที่นึกออกตอนนี้ก็เห็นจะมีแค่หลิงคงจากปู้ลั่ว

“ก็ไม่เชิงว่าไปล่วงเกินใครหรอก”

หลี่ซ่งหวา “แต่คุณลืมเรื่องที่วงการดนตรีของจงโจวพยายามล้มแผนคว้าแชมป์สิบสองสมัยของคุณไปแล้วหรือ?”

“ไม่ลืมครับ”

“งั้นคุณเคยไปมีเรื่องอะไรกับนักประพันธ์เพลงของจงโจวไหม?”

“ผมไม่เคยรู้จักพวกเขาด้วยซ้ำ”

“งั้นคุณก็เข้าใจแล้วสินะ?”

หลี่ซ่งหวาเอ่ยพลางถอนใจ “สำหรับบางคน แค่การมีตัวตนของคุณ ก็ทำให้พวกเขารู้สึกขัดหูขัดตาแล้ว”

หลินเยวียนขมวดคิ้ว

หลี่ซ่งหวากล่าวด้วยน้ำเสียงมีนัย “อีกไม่กี่เดือน เว่ยโจวก็จะผนวกรวมเข้ามา และถัดจากเว่ยโจวก็คือจงโจว ซึ่งก็คือการผนวกรวมบลูสตาร์อย่างแท้จริง ตัวตนทั้งสามของคุณเกี่ยวข้องกับหลายวงการมากเกินไป บางเรื่องจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ที่คุณอาจต้องคุณเตรียมใจไว้ล่วงหน้า”

“เรื่องอะไรครับ?”

“บนโลกนี้ไม่มีความลับใดที่ปกปิดได้ตลอดไป เมื่อจงโจวผนวกรวมเข้ามา ตัวตนทั้งสามของคุณอาจปิดบังต่อไปไม่ได้ เว้นแต่คุณจะให้อีกสองตัวตนของคุณหยุดเคลื่อนไหว แต่เราต่างก็รู้ว่านั่นเป็นไปไม่ได้ ผมถึงขั้นสงสัยว่า สมาคมวรรณศิลป์อาจจับสัญญาณบางอย่างได้แล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะให้การยอมรับคุณมากมายขนาดนี้ได้ยังไง”

หลินเยวียนยกมือคลึงขมับ

ดูเหมือนว่าหลังจากที่จงโจวผนวกรวมเข้ามาแล้ว จะมีเรื่องเหนือความคาดหมายตามมาอีกมากจริงๆ …

……………………………………………….