Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 989
ตอนที่ 989-2 ถึงเวลาที่จะได้พบกับปาฏิหาริย์ (2)
บนเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ
ถังเจิ้งนั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกด้วยท่าทางออกจะตื่นเต้นเล็กน้อย
เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา
“สวัสดีครับผู้ชมทุกท่าน ผมชื่อถังเจิ้ง เป็นนักมายากลระยะใกล้ครับ ที่เรียกว่ามายากลระยะใกล้ ก็คือการแสดงมายากลในระยะประชิด ซึ่งผมเชื่อว่าหลายท่านยังไม่เคยดูโชว์ที่ใกล้ขนาดนี้แน่เลยใช่ไหมครับ?”
เมื่อเสียงของเขาจบลง
ผู้ชมก็อดประหลาดใจไม่ได้
เพราะกล้องถ่ายทอดสดจับภาพได้ใกล้เหลือเกิน ใกล้ระดับสองเมตรกว่าๆ เท่านั้นเอง
นั่นแตกต่างจากมายากลบนเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในภาพจำของผู้ชม ซึ่งล้วนแต่แสดงในระยะไกล
ไม่ว่าจะเป็นการเสกนกพิราบ
หรือแสดงมายากลสับเปลี่ยนคน
แววตาของผู้ชมเริ่มเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ด้านล่างเริ่มมีเสียงกระซิบพูดคุยกันเบาๆ “อยู่ใกล้ขนาดนี้ เขาไม่กลัวพลาดหรือไงนะ?”
“ทุกท่านลองดูครับ บนโต๊ะนี้มีเหรียญอยู่หนึ่งเหรียญ”
ถังเจิ้งสังเกตเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไป ในใจของเขาก็เริ่มคลายความตึงเครียดลง “และตรงนี้ มีแก้วอยู่สองใบ”
ใบหนึ่งเป็นแก้วใบใหญ่ อีกใบคือแก้วใบเล็ก ถังเจิ้งยิ้มพลางพูดว่า “แบบนี้เหรียญก็น่าจะใส่เข้าไปในแก้วใบเล็กไม่ได้สินะครับ?”
เป้ยจื้อรู้สึกสับสน “คุณหมายความว่าจะใส่เหรียญลงในแก้วเล็กใบนี้จริงๆ เหรอ?”
ถังเจิ้งพยักหน้าพลางยิ้ม
“ขออนุญาตให้อาจารย์เป้ยจื้อช่วยทำสัญลักษณ์บนเหรียญหน่อยได้ไหมครับ จะได้ไม่มีใครสงสัยว่าผมแอบสลับเหรียญ”
เขาจึงเขียนคำว่า ‘ปลา’ ลงบนเหรียญ
ผู้ชมพากันยิ้มด้วยความเข้าใจทันที ความหมายของคำนี้เรียกได้ว่า ไม่ต้องอธิบายก็รู้กันอยู่แล้ว
ถังเจิ้งใช้มือขวาหยิบเหรียญไว้ในมือและห่างจากแก้ว “ในวงการมายากลมีแนวคิดหนึ่งที่เราเรียกว่าปรากฏการณ์การเบี่ยงเบนความสนใจ ตอนนี้ผมจะทำการย้ายเหรียญในมือนี้เข้าไปในแก้วเล็ก ถ้าผมทำสำเร็จ ขอแค่เสียงปรบมือห้าวินาทีจากทุกท่าน ได้ไหมครับ?”
เป้ยจื้อยังคงสงสัย “ถ้าทำได้จริง พวกเราก็ยินดีปรบมือให้อยู่แล้วครับ!”
ถังเจิ้งจ้องมองผู้ชม “ลืมตาให้กว้างจ้องมองให้ดีเลยนะครับ ต่อไปนี้คือช่วงเวลาที่ทุกท่านจะได้พบกับปาฏิหาริย์!”
ให้ตายสิ!
บทพูดนี่เท่ไม่เบาเลย
มีความรู้สึกเหมือนพวก ‘ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว’ ของยอดนักสืบฉู่อวี๋อยู่หน่อยๆ
แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ชมในสถานที่ถึงกับอ้าปากค้างไม่ใช่เพียงบทพูดเท่ๆ หรอก เพราะทันทีที่ถังเจิ้งกำมือขวาแน่น จู่ๆ ก็มีเสียงแกร็กดังขึ้น เสียงเหรียญหล่นลงไปในแก้วที่คว่ำอยู่!
ในภาพซูมใกล้จนเห็นได้ชัดเจน เหรียญนั้นมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า
‘ปลา’
เป้ยจื้อสะดุ้งโหยง “นี่มันเหรียญที่ฉันเพิ่งเขียนตัวหนังสือลงไปเมื่อกี้เลยนี่!”
เหรียญวิเศษหรือไงเนี่ย!?
ทำไมดูเหมือนถูกย้ายจากที่หนึ่งไปอีกที่อย่างไร้ร่องรอยแบบนั้นล่ะ!?
ผู้ชมในห้องส่งต่างปรบมือกันเกรียวกราวด้วยความตะลึง!
ถังเจิ้งยิ้มพลางกล่าวว่า “นับถอยหลังห้าวินาทีครับ ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง ขอบคุณทุกท่านครับ!”
…
ขณะเดียวกัน
ผู้ชมหน้าจอจำนวนมากต่างตะลึงตาค้าง!
‘ทำได้ยังไงเนี่ย? มือของเขาก็อยู่ห่างจากแก้วตั้งเยอะ!’
‘นี่มันคือการได้พบกับปาฏิหาริย์ของจริง!’
‘ไม่น่าเชื่อเลย!’
‘กล้องก็ถ่ายใกล้ขนาดนั้นแล้ว ยังมองไม่เห็นว่าเขาทำยังไง!’
‘ก็เพราะกล้องมันใกล้นั่นแหละถึงได้เจ๋ง อยู่ต่อหน้าต่อตาทุกคน ยังสามารถทำได้แบบเนียนขนาดนี้!’
‘แต่ถ้าพูดถึงความตื่นตาตื่นใจ ยังรู้สึกว่าขาดอะไรไปหน่อยนะ’
‘แค่นี้ยังไม่ตื่นตาอีกเหรอ?’
‘พวกที่รู้สึกตื่นตาตื่นใจ ก็อาจเป็นคนที่ดูมายากลไม่เยอะ ผมเคยดูมายากลที่เจ๋งกว่านี้อีก’
‘งั้นเหรอ?’
‘เขายังไม่ลงจากเวทีเลยนะ หรือว่าจะมีต่อ?’
‘น่าจะมีอีกแหละ พอเห็นแบบนี้ยิ่งทำให้รอต่อไม่ไหวแล้ว คนนี้พูดเก่งด้วย ประโยคที่ว่าต่อไปคือช่วงเวลาที่จะได้พบกับปาฏิหาริย์นั่นก็เท่ดีเหมือนกัน!’
…
ท่ามกลางความคาดหวังของผู้ชม
ถังเจิ้งก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ เพราะเขายังมีมายากลใหม่เตรียมไว้
“อาจจะมีคนพูดว่า มายากลเมื่อกี้ก็ไม่ได้วิเศษอะไรมากหรอก นักมายากลคนอื่นก็ทำได้ งั้นผมจะเล่นมายากลที่นักมายากลคนอื่นทำไม่ได้ให้ชมแล้วกันครับ ทุกคนเห็นไข่พวกนี้ไหม?”
ถังเจิ้งหยิบไข่มาหนึ่งกอง
เป้ยจื้อหัวเราะพลางถาม “ดิบหรือสุกน่ะ?”
ถังเจิ้งยักไหล่ “ถ้าอย่างนั้นให้คุณเลือกเองเลยครับ”
เป้ยจื้อหยิบไข่ออกมาหนึ่งฟองอย่างไม่ลังเล
ถังเจิ้งยิ้ม “งั้นเราจะใช้แก้วใสครอบไข่ฟองนี้ไว้ จากนั้นจึงหยิบเหรียญของเราขึ้นมา…”
เหรียญที่มีคำว่า ‘ปลา’ อยู่บนนั้น!
เป้ยจื้อดูเหมือนจะมีความผูกพันบางอย่างกับเหรียญนี้ “คุณกำลังจะทำอะไร”
ถังเจิ้งมองไข่ในมือแล้วพูดขึ้น “ผมเห็นความสงสัยในแววตาของคุณ และผมมั่นใจว่า สิ่งที่คุณและผู้ชมกำลังคิดอยู่คือเรื่องเดียวกัน ผมจะใส่เหรียญนี้เข้าไปในไข่ฟองนี้ครับ”
เป้ยจื้ออุทานลั่น “เป็นไปไม่ได้!”
และในนั้นเอง เหรียญหนึ่งเหรียญที่เปียกแฉะพร้อมกับไข่แดงและไข่ขาวออกมาด้วย บนเหรียญมีคำว่า ‘ปลา’ อยู่จริงๆ !
อึ้ง!
ตะลึง!
ขนลุก!
ผู้ชมถึงกับลืมปรบมือ นั่งตาค้างกับภาพตรงหน้า!
ถังเจิ้งหยิบเหรียญขึ้นมา “ทุกคนอย่าลืมข้อตกลงของพวกเรานะครับ…”
แปะๆๆๆ !
ทันทีที่พูดจบ เสียงปรบมือก็ขึ้นประหนึ่งพายุโหมกระหน่ำ!
น่าทึ่ง!
น่าประทับใจ!
น่าตกใจเกินบรรยาย!
มายากลนี้แทบจะลบล้างความเข้าใจเดิมๆ ของผู้ชมที่มีต่อมายากลไปโดยสิ้นเชิง!
ถังเจิ้ง นักมายากลผู้สร้างปาฏิหาริย์ในระยะใกล้ได้สำเร็จ!
…
บ้านของฟางโม่ข่าน
ลูกสาวลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น “คุณลุงคนนี้เก่งมากเลย!”
ภรรยาถึงกับอ้าปากค้าง “เมื่อกี้ฉันเห็นว่าชื่อผู้ออกแบบคือเซี่ยนอวี๋ มายากลนี้ก็เกี่ยวกับเขาด้วยเหรอ…”
สีหน้าของฟางโม่ข่านดูเหมือนไม่ได้เปลี่ยนไปมาก
แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าใบหน้าของเขาเริ่มแดง มือกำแน่น!
เพราะมายากลมันน่าตื่นตาตื่นใจ?
ไม่ใช่เลย
ถ้าต้องการความตื่นตาตื่นใจละก็ ไปดูภาพวาดของอิ่งจือสิ!
รับรองว่าตะลึงยิ่งกว่านี้แน่นอน!
ในเวลานี้ สิ่งที่ทำให้ฟางม่อข่านรู้สึกตื่นเต้น
คือลางสังหรณ์ที่พลุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง!
งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว!
มันกำลังจะระเบิดพลังแล้ว!
คุณภาพของการแสดงนั้นยอดเยี่ยม!
ดูเหมือนว่าเงินมหาศาลที่เขาทุ่มให้กับการสปอนเซอร์งานนี้จะไม่สูญเปล่าเลยสักนิด!
………………………………………………….
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...