Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 993
ตอนที่ 993 ค่ำคืนนี้มิอาจลืมเลือน (1)
บนโลกออนไลน์
‘งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิฉินโจวปีนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ !’
‘งานแสดงทุกชุดผ่านการจัดเตรียมมาเป็นอย่างดี!’
‘ทำไมฉันถึงไม่รู้ตั้งแต่แรกนะ มารู้ตัวอีกทีก็ดูตอนจะจบแล้วเนี่ย!’
‘ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว’
‘การแสดงต่อไปคืออะไร’
‘ตามปกติ รายการนี้ก็ควรจะเป็นไฮไลต์ปิดท้ายสินะ?’
‘ใครเป็นคนปิดท้าย’
‘มาแล้ว เป็นละครสั้น!’
‘สุดยอด!’
‘พระเจ้า!’
‘ทำไมเป็นเขา!’
‘เขาไม่ได้โดนจงโจวแบนไปแล้วเหรอ!’
‘ให้ตายสิ!’
‘คนที่ถูกจงโจวแบน ฉินโจวดันเชิญมาแสดงบนเวทีได้ ผมบอกเลยว่าเจ๋งสุดๆ !’
ไม่เพียงโลกออนไลน์ที่กำลังร้อนแรง
แม้แต่ตำแหน่งนั่งผู้ชมในสถานีโทรทัศน์ฉินโจวเอง
ผู้คนก็ต่างดวงตากว้างด้วยความตกตะลึง นักแสดงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัว กลับก้าวขึ้นสู่เวทีอย่างสง่างาม!
…
เมื่อพิธีกรประกาศช่วงต่อไป ข้อมูลของรายการใหม่ก็ปรากฏขึ้นที่มุมล่างซ้ายของจอ
ละครสั้น: ขายไม้เท้า
บท: ฉู่ขวง
ผู้แสดง: ต่งวั่ง หนีอวิ๋น โจวฝาน
หนีอวิ๋นและโจวฝานเป็นนักแสดงละครสั้นที่มีชื่อเสียงไม่น้อย
ถึงแม้จะยังไม่สามารถเทียบระดับกับสองตำนานแห่งวงการอย่างสือเหยียนและเฉินเฟิงได้ก็ตาม ทว่าต่งวั่งซึ่งมีชื่ออยู่ในลำดับแรกสุดนั้นกลับแตกต่างออกไป ชายคนนี้มีชื่อเสียงยิ่งกว่าสือเหยียนและเฉินเฟิงเสียอีก เขาเคยได้รับฉายานามว่า ‘ราชาละครสั้น’
แต่เป็นเรื่องน่าเสียดาย
เมื่อไม่กี่ปีก่อน เนื่องจากต่งวั่งเกิดความขัดแย้งกับจงโจว และถูกแบนอย่างสิ้นเชิง นับแต่นั้นมาจึงไม่มีใครกล้าเชิญเขาขึ้นแสดงอีกเลย!
ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้
ผู้ชมมากมายต่างคิดถึงเขา และเฝ้าหวังว่าสักวันจะได้เห็นเขากลับมาแสดงบนเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง แต่ความหวังนั้นก็ไม่เคยเป็นจริง
ใครจะไปคิดว่า
เวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว จะทำให้ความปรารถนาของทุกคนเป็นจริง ราชาละครสั้นต่งวั่งกลับมาขึ้นเวทีอีกครั้งหลังจากหายไปหลายปี ในวินาทีนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นยินดีพลันดังกระหึ่ม!
‘ฉินโจวใจกล้าเกินไปแล้ว!’
‘เรตติงแซงจงโจวยังไม่พอ ตอนนี้ยังเชิญนักแสดงที่จงโจวแบนมาแสดงอีก!’
‘ตอนนั้นได้ยินว่าคดีความของทั้งสองฝ่ายถึงขั้นขึ้นศาลกันเลย แต่สุดท้ายต่งวั่งชนะคดีนะ แต่ก็ผิดใจกับจงโจวจนโดนแบนไปแล้ว!’
‘ชนะคดีแปลว่าเขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลย!’
‘แต่แขนเล็กยังไงก็ต้านขาใหญ่ไม่ไหว จงโจวสั่งแบนแล้วก็ไม่มีใครกล้าจ้างเขาอีกเลย จนกระทั่งฉินโจวกล้าเป็นเจ้าแรกที่ทำลายกำแพงนี้!’
‘ไม่เห็นเขามาหลายปีแล้ว เขายังมีฝีมือเหมือนแต่ก่อนรึเปล่า?’
‘ดูเหมือนจะแก่ขึ้นนะ เมื่อก่อนยังดูหนุ่มกว่านี้ แต่ก็คงเพราะความเป็นหนุ่มนั่นแหละ ที่ทำให้เขากล้าชนกับจงโจวจนถูกแบน’
‘ลองดูก่อนเถอะ!’
‘ฉันกลัวแค่ว่าเขาห่างเวทีไปหลายปีแล้ว อาจจะไม่คมเหมือนเมื่อก่อน…’
…
หลังเวที
ถงซูเหวินยิ้มขมขื่น “คราวนี้พวกเราคงทำให้จงโจวโกรธสุดๆ แล้วละ ไม่ใช่แค่เรตติงแซงพวกเขาไป แต่ยังกล้าให้คนที่จงโจวแบนมาแสดงอีก”
หลินเยวียนตอบ “แต่เขาเป็นคนที่เล่นได้ดีที่สุด”
ต่งวั่งคือนักแสดงละครสั้นซึ่งถูกจงโจวแบน
แน่นอนว่าหลินเยวียนรู้เรื่องนี้ดี ถงซูเหวินเองก็เคยอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องราวเบื้องหลังให้เขาฟัง ซึ่งเกี่ยวโยงถึงผลประโยชน์หลายอย่าง
แต่หลินเยวียนไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้น
เมื่อเขาตรวจสอบแล้วว่าต่งวั่งไม่มีปัญหาเรื่องจรรยาบรรณในวงการ หรือเรื่องผิดศีลธรรมใดๆ จึงตัดสินใจเลือกต่งวั่งให้มารับบทในละครสั้นเรื่องขายไม้เท้าซึ่งเป็นการแสดง สุดท้ายอย่างไม่ลังเล
ใช่แล้ว
ถ้าไม่มีปัญหาเรื่องศีลธรรมจรรยา ไม่เคยทำผิดอะไร หลินเยวียนก็กล้าจ้าง ต่อให้จะเคยถูกใครแบนมาก็ตาม
ก่อนเลือกต่งวั่ง
หลินเยวียนได้ดูละครสั้นเก่าๆ ของเขาหลายเรื่อง
และพูดได้เพียงว่าต้องยอมรับว่า ต่งวั่งคู่ควรกับสมญานาม ‘ราชาละครสั้น’
ฝีมือของเขายอดเยี่ยมมาก!
หากไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้
หลินเยวียนก็คงไม่เลือกเขามารับบทสำคัญในการแสดงสุดท้าย
ต้องเข้าใจว่า
หลังจบละครสั้นเรื่องนี้
งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิปีนี้ก็จะเข้าสู่ช่วงเวลาของการปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น
เสียงปรบมือดังกึกก้องจากหน้าเวที!
ต่งวั่งออกมาแล้ว!
ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้นอย่างที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานาน
ทุกคนยังคงจดจำราชาละครสั้นผู้เคยรุ่งโรจน์ในอดีตได้เป็นอย่างดี ต่งวั่งยังคงได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม!
…
จงโจว
ทีมผู้กำกับงานงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจงโจวต่างตะลึง!
ผู้กำกับจากทวีปอื่นๆ ก็ถึงกับชะงักงันไปพร้อมกัน!
“สถานีโทรทัศน์ฉินโจวเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”
“พวกเขากล้าจ้างต่งวั่ง?”
“ต่งวั่งไม่ใช่ถูกคนนั้นสั่งแบนไปแล้วเหรอ?”
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังละครสั้นเพียงอย่างเดียว การแสดงยังคงดำเนินต่อไป
“รู้ไหมว่าทำไมนายถึงหน้าใหญ่ขนาดนี้?”
“ทำไม”
“เส้นประสาทส่วนปลายของนายมันเสีย มันเลยดันขึ้นมาทำให้หน้าใหญ่!”
“แล้วมันดันขึ้นมาจากตรงไหนล่ะ”
“ตั้งแต่เอวลงไป ตั้งแต่เท้าขึ้นมา!”
“ขาเหรอ?”
“ถูกต้อง!”
“ไม่ใช่หรอก ขาฉันปกติดีนี่นา!”
“งั้นเดินสองก้าวสิ! เดินไปสองก้าว ถ้าปกติดีก็เดินสองก้าว! เดินสิเดิน!”
เสียงหัวเราะของผู้ชมดังกระหึ่มอีกครั้ง!
…
ด้านล่างเวที
แม่หัวเราะจนเอนตัวโยน “โอ๊ย ให้ตายสิ ขำจนหายใจไม่ทัน!”
แม้แต่ต้าเหยาเหยายังอดบ่นไม่ได้ “ต้มตุ๋นเก่งเกินไปแล้ว!”
หลินเซวียนถึงกับเอามือกุมท้อง “จอมต้มตุ๋นนี่มันเลวจริงๆ !”
ผู้ชมรอบข้างก็ร่วมประสมโรง
“งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิจะขาดละครสั้นของต่งวั่งไม่ได้จริงๆ !”
“พูดถูก! งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิต้องดูละครสั้น ถ้าไม่มีต่งวั่ง มันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง!”
“ปีนี้ไม่ขาดแล้ว ปีนี้ไม่ขาดอะไรสักอย่าง! การแสดงของต่งวั่งไม่ได้ด้อยไปกว่ายุครุ่งเรืองของเขาเลย เทียบได้กับการแสดงชุดกินบะหมี่ของอาจารย์สือเหยียนกับอาจารย์เฉินเฟิงก่อนหน้านี้เลยนะ!”
“ดูต่อๆ !”
เสียงปรบมือดังสนั่น ผู้ชมยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
ขณะนั้นเอง
ฉากในตำนานก็มาถึง
ต่งวั่งชี้ไปที่โจวฝานแล้วกล่าวอย่างมั่นใจ “ขานายต้องมีปัญหาแน่ๆ ขาข้างหนึ่งสั้น! เอางี้ ฉันจะช่วยปรับให้ดีขึ้น เชื่อไหม ขานายจะยกขึ้นตามมือฉันได้แน่ ยกให้สูงที่สุด แล้วยกขึ้นมา แล้วทิ้งลงแรงๆ ดีไหม? เชื่อไหม? ขาต้องมีปัญหาแน่นอน ขาข้างขวาต้องสั้น! มา ลุกขึ้นมา!”
ยกขา!
กระทืบเท้า!
ยกขาอีกครั้ง!
กระทืบเท้าอีกที!
กระทืบหนักๆ!
หลังจากทำวนไปหลายรอบ ต่งวั่งตะโกนเสียงดัง “ขาชาหรือยัง?”
โจวฝานร้องออกมา “ชาแล้ว!”
หนีอวิ้นที่ยืนข้างๆ ถึงกับงง “เอ๊ะ เขาทำไมถึงชาขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?”
ต่งวั่งหัวเราะ “ก็แน่ล่ะสิ กระทืบขนาดนี้ เป็นใครก็ต้องชาอยู่แล้ว!”
หนีอวิ้นส่ายหน้าอย่างทนไม่ไหว “ขาปกติดีแท้ๆ ดันโดนต้มตุ๋นจนขาเป๋ไปแล้ว!”
……………………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...