ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี นิยาย บท 107
เผยเชียนเดินไปที่โต๊ะทำงานของลู่หมิงเหลียง
เขาตั้งใจจะไปบอกเสี่ยวลู่ไว้ล่วงหน้า
เผยเชียนจ้างหม่าอี้ฉวินไว้เป็นเครื่องรางถ่วงดุลโชคตัวเอง
ถ้าลู่หมิงเหลียงเกิดเข้าใจผิด แล้วให้หม่าอี้ฉวินไปแก้เนื้อเรื่องทั้งหมดในเกม จะกลายเป็นเรื่องอันตรายได้
ฝีมือการเขียนของหม่าอี้ฉวินค่อนข้างดีเลยทีเดียว เกิดไปแก้เนื้อเรื่องแล้วทำให้เกมดังขึ้นมาจะทำยังไง
ดังนั้นเผยเชียนจึงต้องทำให้แน่ใจว่าหม่าอี้ฉวินจะไม่ได้ทำอะไรเลย
พอเห็นบอสเผยเดินมาหา ลู่หมิงเหลียงก็ตื่นตัวทันที เขารีบลุกขึ้นถาม “บอสเผย มีอะไรเหรอครับ”
ช่วงนี้เผยเชียนไม่ค่อยได้เข้าออฟฟิศเท่าไหร่เพราะยุ่ง
เขาต้องถ่ายซีรีส์ชีวิตประจำวันของบอสเผยและทำธุระข้างนอก
แถมยังเปิดเทอมแล้วด้วย เขาต้องเข้าเรียนบ้าง
ต้องไปเช็กร้านอินเทอร์เน็ตเป็นครั้งคราวด้วย ทุกครั้งที่เห็นความเสี่ยงที่จะทำให้ร้านดังขึ้นมาได้ เขาจะรีบจัดการทันที
เผยเชียนจึงรู้สึกเหนื่อยล้า
พนักงานพวกนี้ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตเขาง่ายขึ้นเลย!
“ไม่มีอะไร ผมแค่จะมาบอกคุณว่าเราจ้างคนวางเนื้อเรื่องคนใหม่มา” เผยเชียนพูดขึ้นอย่างไม่คิดอะไร
ลู่หมิงเหลียงตอบทันที “เข้าใจแล้วครับ บอสเผย! เดี๋ยวผมจะให้แก้เนื้อเรื่องทั้งสามเกมทันที!”
“ไม่ใช่ๆๆ! ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!” เผยเชียนส่ายหัวดิกๆ “ที่ผมจะบอกคือ…เขายังใหม่ ไม่ค่อยคุ้นเคยเรื่องเกมเท่าไหร่ เดือนนี้อย่าเพิ่งให้เขาทำอะไร ให้เขาดูงานไปก่อน โอเคมั้ย
“อย่าให้เขามามีส่วนร่วมกับเกมนักออกแบบเกมเด็ดขาด ห้ามไม่ให้เขาแตะต้องเนื้อเรื่องเลย!”
ลู่หมิงเหลียงอึ้งไป
หา
จ้างพนักงานใหม่มาแต่ห้ามไม่ให้เขาทำงาน
อยากให้ดูงานไปก่อน ให้ช่วยงานสักนิดก็ไม่ได้
อะไรเนี่ย…
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวลู่หมิงเหลียงคือรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ
แต่พอคิดดูดีๆ ก็ฟังดูสมเหตุสมผล
ใครเป็นคนเขียนเนื้อเรื่องกับบทพากย์เกมนักออกแบบเกม
บอสเผยไง!
ถึงนักวางเนื้อเรื่องคนนี้จะมีประสบการณ์ แต่มาตรฐานก็คงเทียบบอสเผยไม่ได้
อีกอย่างเขาก็เป็นแค่มือใหม่ ให้ดูงานน่าจะเหมาะกว่า
ถ้าคิดตามนี้ก็สมเหตุสมผลดีที่บอสเผยจะให้เขาดูงานไปก่อนหนึ่งเดือน!
ลู่หมิงเหลียงรีบพยักหน้า “โอเคครับ บอสเผย! เข้าใจแล้วครับ! เดี๋ยวผมให้เขาดูงานต่างๆ จะได้เข้าใจเป้าหมายการออกแบบเกมของบอส!”
เป้าหมายการออกแบบเกมของฉันเหรอ
เกมฉันมีเป้าหมายการออกแบบเกมด้วยเหรอ ไล่ให้คนเลิกเล่นแบบนี้น่ะเหรอ
เอาเหอะ จะอะไรก็ช่าง…
เผยเชียนขี้เกียจอธิบายอะไรให้มากความและหันกลับออกไป
แต่ก็ต้องรีบหันกลับมาทันที
เขาบังเอิญเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของลู่หมิงเหลียงซึ่ง…เปิดงานภาพของเกมนักออกแบบเกมเอาไว้!
มีทั้งภาพออริจินัลและโมเดลต่างๆ
เผยเชียนเหลือบไปเห็นร่างคอนเซ็ปต์ของภาพออริจินัลและรู้สึกคุ้นตา
แปลกจริง
ทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ นะ
เผยเชียนขมวดคิ้วถาม “ภาพออริจินัลพวกนี้…”
ลู่หมิงเหลียงตอบอย่างตื่นเต้น “โอ้ บอสเผยดูออกด้วยเหรอครับ ใช่ครับ ภาพพวกนี้ออกแบบโดยมืออาชีพอย่างคุณหร่วนกวางเจี่ยน! บอสเผยกับคุณหร่วนกวางเจี่ยนนี่มีสายสัมพันธ์ระหว่างกันจริงๆ เห็นแค่แวบเดียวก็รู้เลย!”
เผยเชียน “???”
อะไรวะเนี่ย!
เขาหันไปจ้องลู่หมิงเหลียงอย่างทำใจเชื่อไม่ลง “ผม…บอกให้คุณไปจ้างนักวาดที่แพงที่สุดไม่ใช่เหรอ”
ลู่หมิงเหลียงพยักหน้า “ใช่ครับ คุณหร่วนคือนักวาดที่แพงที่สุดบนเว็บแล้วครับ”
แม่งไรเนี่ย!
เผยเชียนแทบกระอักเลือด
ผ่านไปแค่ไม่กี่เดือน หร่วนกวางเจี่ยนก็เลื่อนขั้นจากนักวาดไร้ชื่อไปเป็นนักวาดที่แพงที่สุดแล้วเหรอ
ขนาดที่ดินยังราคาขึ้นไม่เร็วเท่านี้เลย!
ลู่หมิงเหลียงเห็นเผยเชียนทำหน้าตื่นก็คิดว่าบอสเผยน่าจะตกใจและดีใจ เขารีบพูดต่ออย่างตื่นเต้น “พอคุณหร่วนได้ยินว่าเป็นโปรเจ็กต์ของบอส เขาก็คิดราคากันเองให้ ดูจะดีใจมากๆ เลยครับ!
“บอสเผยไม่ต้องออกโรงเองก็ช่วยประหยัดงบทีมพัฒนาไปได้หลายหมื่นหยวน บอสเป็นที่รู้จักกว้างขวางในวงการจริงๆ ครับ!”
เผยเชียนอึ้งไปสักพักก่อนจะถามออกไป “เรายังแก้ไขสัญญาได้ไหม”
ลู่หมิงเหลียงนิ่งไป “หา บอสเผย…อยากจ่ายเงินให้เพิ่มเหรอครับ ผมว่าน่าจะยากเพราะทางเว็บไซต์ตอบรับสัญญาไปแล้ว ตอนนี้ก็ผ่านมาครึ่งทางแล้วด้วย
“พูดอีกอย่างคือรายได้ของร้านครอบคลุมได้แค่เงินเดือนพนักงานกับค่าน้ำค่าไฟฟ้า เราหาเงินจ่ายค่าเช่าที่เป็นรายจ่ายที่แพงที่สุดไม่ได้สักหยวน ไม่ต้องพูดถึงทุนที่ลงทุนไปกับร้าน…
“จางหยวนแนะนำเรื่องที่ผมคิดว่าควรพิจารณาดู คืองี้ครับ…”
หม่าหยางหยิบสมุดจดเล่มเล็กขึ้นมา ตั้งใจจะอธิบายให้เผยเชียนฟังว่าจางหยวนแนะนำอะไรมาบ้าง
กลยุทธ์มีแค่ลดราคากับจัดโปรโมชัน
เผยเชียนปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก เขารีบยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้หม่าหยางหยุดพูด
ขาดทุนสามแสนหยวนต่อเดือนเหรอ
เยี่ยมไปเลย!
เจ้าน้องรักนี่ไว้ใจได้จริงๆ!
เผยเชียนพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ากังวลเรื่องนี้ นี่แหละคือสัญญาณว่าร้านกำลังไปถูกทางแล้ว!”
หม่าหยางอึ้งไป “หา เราขาดทุนสามแสนต่อเดือนนะ! จะถูกทางได้ไง”
เผยเชียนพยักหน้า “ใช่ ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูจะต้องมีภาพลักษณ์ดูดีมีระดับ!
“คิดดูสิ ถึงร้านจะมีลูกค้าไม่ค่อยเยอะ แต่ลูกค้าก็พอใจการบริการกันหมดไม่ใช่เหรอ”
หม่าหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ดู…ค่อนข้างพอใจกันนะครับ”
แหงสิ
คนที่คิดมากเรื่องราคาคงจะเดินหนีไปทันทีที่เห็นป้ายตรงประตู ไม่มีทางเข้ามาใช้บริการหรอก
คนที่เห็นราคาบนป้ายแล้วยังเดินเข้าร้านคือพวกมีเงินพร้อมจ่าย
คนกลุ่มนี้ย่อมต้องพอใจร้านของพวกเขาเป็นธรรมดาเพราะร้านไม่ค่อยมีคน!
พวกเขาสามารถเลือกคอมสเป็กสูงที่ชอบได้จากที่มีทั้งหมดห้าสิบเครื่อง เลือกที่นั่งในโซนคาเฟ่ได้ตามใจชอบ ส่วนใหญ่พนักงานมักจะมีเยอะกว่าลูกค้า กลายเป็นให้บริการแบบพิเศษตัวต่อตัวไป…
จะไม่พอใจกับการบริการได้ยังไง!
เผยเชียนพยักหน้าแล้วพูดขึ้น “ขาดทุนไปช่วงหนึ่งก็ไม่เป็นไรหรอก เรากำลังใช้เงินซื้อคนให้โฆษณาร้านให้เรา!
“พอคนไปบอกกันปากต่อปาก แกว่าเราจะยังขาดลูกค้าอยู่มั้ย
“ถ้าเราลดราคาตอนนี้ เราก็จะเจาะลูกค้าได้ไม่ถูกกลุ่ม ทีนี้เราจะขึ้นราคาทีหลังยังไง
“เพราะงั้นเราต้องปล่อยไปแบบนี้แหละ ใจเย็นๆ อดทนหน่อย!”
เห็นสีหน้าแน่วแน่ของเผยเชียน หม่าหยางก็ได้แต่เกาหัว
ฟังดู…มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
“โอเคครับ… เอาตามที่พี่ว่าเลย…” หม่าหยางตอบเสียงอ่อน
………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี