ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี นิยาย บท 156
วันที่ 21 พฤษภาคม
เผยเชียนได้รายงานผลประกอบการจากเยว่จือโจว ฉางหยางเกมส์ยังคงขาดทุนอยู่ ไม่เห็นแววพลิกกลับมาทำกำไรได้
ในรายงาน เยว่จือโจวระบุว่าผู้เล่นในปัจจุบันมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งยังแจกแจงยอดซื้อไอเทมในเกมมาอย่างละเอียด เห็นได้ชัดว่าเขามองจุดนี้เป็นเครื่องบ่งชี้ความสำเร็จของตนเอง จึงรายงานตัวเลขพวกนี้มาให้บอสเผยทราบ
แน่นอนว่าที่เกิดผลลัพธ์แบบนี้ขึ้นได้เป็นเพราะแนวทางจากบอสเผย
เผยเชียนไม่ได้สนใจรายละเอียดที่ว่ามาสักนิด ชายหนุ่มสนแค่ยอดรายได้รวม
อืม ไม่กระเตื้องขึ้นเลย!
เผยเชียนคิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้จึงตอบกลับไป “ทำได้ดี รักษาสภาพนี้ไว้”
เยว่จือโจวกลับไปทำงานอย่างชื่นบาน
เผยเชียนพอใจกับสภาพปัจจุบันของฉางหยางเกมส์มาก ชื่อเสียงของบริษัทจะดีหรือแย่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ขอแค่รายได้ไม่กระเตื้องขึ้นก็ถือเป็นที่น่าพอใจแล้ว
เยว่จือโจวคิดว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของบอสเผย
แน่นอนว่าก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่สิ่งที่เผยเชียนกำลังทำอยู่กับสิ่งที่เยว่จือโจวคิดว่าบอสเผยกำลังทำอยู่นั้นเป็นหนังคนละม้วนกันเลย
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เผยเชียนหันมองแล้วพบว่าเป็นหวงซื่อปั๋ว
“หืม แปลกจริง”
ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันนาน ความหงุดหงิดใจที่เผยเชียนมีต่อหวงซื่อปั๋วนั้นจางหายไปได้สักพักแล้ว
พอมาคิดดูอีกที เฟยหวงสตูดิโอก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังสักเท่าไหร่!
ถึงจะทำรายได้ได้สองล้านหยวน แต่พอแบ่งกำไรแล้ว ยอดจริงๆ ที่เถิงต๋าได้อยู่ที่สี่แสนหยวนกว่าๆ แถมเงินค่าแรงที่ผู้กำกับจูเสี่ยวเช่อให้มาก็ช่วยให้เผยเชียนซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าเข้าบ้านได้
ดังนั้นเผยเชียนจึงหายโกรธไปนานแล้ว
หวงซื่อปั๋วเดินถือกระเช้าผลไม้เข้าห้องทำงาน “ผมผ่านมาแถวออฟฟิศพอดี เลยตั้งใจจะมาลาบอสเผยน่ะครับ”
“อ้าว มาลาเหรอ” เผยเชียนอึ้งไป “คุณจะไปไหน”
หวงซื่อปั๋วยิ้ม “เราบอกไปสักพักแล้วนี่ครับว่าเฟยหวงสตูดิโอจะเริ่มถ่ายทำสารคดี ผู้กำกับจูเสี่ยวเช่อกับผม รวมถึงพนักงานบางส่วนจะเดินทางไปเซี่ยงไฮ้ พวกเราจะไปถ่ายทำกันที่นู่น ผมอาจจะต้องอยู่นั่นจนถึงเดือนหน้า
“ก็เลยตัดสินใจจะมาลาบอสก่อนเดินทางครับ”
ไปเซี่ยงไฮ้เหรอ
เผยเชียนพยักหน้า “อืม เซี่ยงไฮ้นี่ดีเลย”
เขารู้ดีว่าการไปเซี่ยงไฮ้ต้องเสียเงินก้อนโตแน่!
ถ้าไม่รวมคนตัดต่อ เฟยหวงสตูดิโอมีพนักงานประมาณห้าถึงหกคน ถ้าพนักงานกลุ่มนี้ไปเซี่ยงไฮ้กันหมด ราคาตั๋วรถไฟไปกลับ รวมถึงค่าที่พักและค่าต่างๆ คงไม่ใช่ถูกๆ
เผยเชียนไม่ได้ให้ทุนเฟยหวงสตูดิโอเพิ่มอีก ครั้งนี้รายจ่ายทั้งหมดจะใช้กำไรที่ได้จากซีรีส์ชีวิตประจำวันของบอสเผยทุนทั้งหมดอยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านหยวน และเงินส่วนนี้จะต้องแบ่งไปใช้ซื้ออุปกรณ์ใหม่ด้วย
พวกเขาใช้กล้อง DSLR ตัวที่ใช้ถ่ายซีรีส์ชีวิตประจำวันของบอสเผยถ่ายภาพพอร์ตเทรตได้ แต่การถ่ายสารคดีนั้นแตกต่างออกไป พวกเขาต้องใช้อุปกรณ์หลายๆ อย่างในการถ่ายทำสารคดี ไม่อย่างนั้นงานจะออกมาดูไม่มืออาชีพ
คิดได้อย่างนั้น เผยเชียนก็ไม่ได้รู้สึกติดใจอะไร จริงๆ แอบรู้สึกสนใจเสียด้วยซ้ำ
ถึงจะเตรียมใจไว้แล้วว่าโปรเจ็กต์ใหม่ของหวงซื่อปั๋วกับจูเสี่ยวเช่อจะทำเงินได้ แต่เขาก็อดถามคำถามขึ้นมาไม่ได้
ไม่ว่าจะมากหรือน้อย กำไรก็คือกำไร แต่จำนวนก็ยังแตกต่างกันมากอยู่ดี
ถ้าทำกำไรได้น้อย ก็ยังพอเอาโปรเจ็กต์อื่นมาถัวเฉลี่ยได้ แต่ถ้าทำกำไรได้มาก เขาก็จะเสียผลประโยชน์
“อืม ระวังตัวกันด้วยล่ะ” เผยเชียนทำทีเหมือนไม่ได้สนใจอะไรมากตอนที่ถามออกไป “พวกคุณจำเป็นต้องไปที่เซี่ยงไฮ้เพื่อถ่ายทำสารคดีเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยเหรอ”
หวงซื่อปั๋วยิ้มเจื่อนๆ “บอสเผย ผมบอกความจริงเลยแล้วกัน อย่าโกรธผมนะ โปรเจ็กต์นี้มีโอกาสทำให้เงินที่เราหามาอย่างยากลำบากหายวับไปจนหมดเลยครับ”
หา
เสียเงินที่หามาอย่างยากลำบากไปจนหมดเหรอ
เผยเชียนดีดตัวนั่งหลังตรงทันที
พูดเรื่องนี้ขึ้นมาปุ๊บ หายเบื่อเลยอะ!
“เอ้า จิบชาก่อนสิ” เผยเชียนรีบรินชาใส่ถ้วยแล้วส่งให้หวงซื่อปั๋ว ท่าทีที่มีต่ออีกฝ่ายเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
หวงซื่อปั๋วไม่ได้สังเกตถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของเผยเชียน เขารับชามาจิบแล้วอธิบายโปรเจ็กต์ล่าสุดของเฟยหวงสตูดิโอให้ฟังคร่าวๆ
“บอสเผยครับ คำพูดของบอสกินใจผู้กำกับจูเสี่ยวเช่อกับผมมาก เราตัดสินใจว่าจะเลิกทำคลิปสั้นแล้วหันไปถ่ายทำสิ่งที่มีความหมายมากกว่านี้
“เราระดมความคิดกันยกใหญ่ แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนว่ามีอะไรขาดหายไป
“บางหัวข้อเป็นหัวข้อที่เราคิดว่าถนัด บางหัวข้อเราคิดว่าน่าจะทำกำไรได้ แต่ก็ไม่มีหัวข้อไหนที่ตรงใจเราสักหัวข้อ
“ในที่สุดเราก็เจอหัวข้อที่ตรงใจพวกเรา เราจะทำสารคดีเกี่ยวกับนักกีฬาอีสปอร์ตกันครับ!”
เผยเชียนรู้สึกสนใจมากๆ “สารคดีเกี่ยวกับนักกีฬาอีสปอร์ตเหรอ”
หวงซื่อปั๋วไม่ได้โกหก หัวข้อนี้น่าจะทำให้พวกเขาสูญเงินที่หามาอย่างยากลำบากไปหมดจริงๆ!
ปีนี้ปีอะไร 2010!
หวงซื่อปั๋วนิ่งไป เขาแทบไม่เคยเห็นบอสเผยโกรธ จึงตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก “เปล่าครับ เราพยายามคุมค่าใช้จ่ายกันเฉยๆ”
เผยเชียนมองหวงซื่อปั๋วอย่างผิดหวัง “คุมค่าใช้จ่ายเหรอ หวงซื่อปั๋ว อย่าลืมตัวตนของคุณสิ!”
หวงซื่อปั๋วอึ้งไป ถ้วยชาในมือสั่น
แทบไม่เคยเห็นบอสเผยโมโหแบบนี้ นี่ฉันพูดอะไรผิดเหรอ
เผยเชียนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เฟยหวงสตูดิโอเป็นบริษัทลูกของเถิงต๋า คุณและพนักงานทั้งหมดในเฟยหวงสตูดิโอคือพนักงานของเถิงต๋า! คุณวางแผนจะให้พวกเขาขึ้นรถไฟสีเขียว ให้พวกเขาประหยัดค่าที่พักกับค่าอาหาร ถ้าพวกเขาไปกินอะไรผิดสำแดงขึ้นมาจะทำยังไง
“ถึงพวกเขาจะสุขภาพแข็งแรง ท้องไส้รับอาหารพวกนั้นได้ไหว แต่ร่างกายพวกเขาน่าจะเหนื่อยจากการเดินทาง ถ้าไม่ได้กินดีอยู่ดีก็จะส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพการทำงาน กระทบไปถึงการถ่ายทำ ถ้าโปรเจ็กต์ไม่ราบรื่นแล้วงานออกมาแย่ ใครต้องเป็นคนรับผิดชอบ”
หวงซื่อปั๋วรู้สึกได้ว่าตัวเองมือสั่น “ก็…ก็คงเป็นผม
“เปล่า ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่…” หวงซื่อปั๋วเข้าใจที่เผยเชียนจะสื่อ “บอสเผย ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมแค่พยายามจะลดค่าใช้จ่ายเฉยๆ ไม่ได้จะใช้งานพวกเขาเยี่ยงทาส ผมจะดูแลสุขภาพของพนักงานเป็นอย่างดี…”
เผยเชียนยังคงผิดหวังในตัวหวงซื่อปั๋ว “คุณคือความอับอายของเถิงต๋า! นี่คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย”
หวงซื่อปั๋วพูดอะไรไม่ออก
เผยเชียนพูดต่ออย่างจริงจัง “ฟังผมนะ ขึ้นเครื่องบินแทน เวลาคือเงินเข้าใจมั้ย พอไปถึงก็ดูแลเรื่องอาหารกับที่พักตามมาตรฐานการเดินทางทั่วไป ถ้าไม่รู้ว่ามาตรฐานคืออะไรให้ไปถามเลขาซิน
“พอถึงเซี่ยงไฮ้ก็ไม่ต้องลนหรือกังวลอะไร ถ้าถ่ายไม่เสร็จก็ขยายเวลาถ่ายทำออกไป ค่อยๆ ถ่าย ขอแค่เสร็จก่อนวันที่ 18 มิถุนาก็พอแล้ว
“ถ้าขยายเวลาถ่ายทำออกไป อย่างมากก็มีแค่ค่าที่พักที่เพิ่มขึ้น จะใช้เงินเท่าไหร่กันเชียว ถ้าเงินไม่พอก็ค่อยขอผมเพิ่ม ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
“จำไว้ว่าเฟยหวงสตูดิโอมีเถิงต๋าหนุนหลังอยู่ ถ้าเจอปัญหาอะไรก็แค่บอก!”
หวงซื่อปั๋วรีบพยักหน้า “ได้ครับ บอสเผย ผมจะทำตามที่บอสบอก”
เผยเชียนพยักหน้า สีหน้าดูผ่อนคลายลง เขาพูดต่ออย่างจริงจัง “คุณเองก็เป็นพนักงานของเถิงต๋า อย่าให้ผมต้องมากังวลเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
“นี่ถึงขนาดคิดจะขึ้นรถไฟสีเขียวไปเซี่ยงไฮ้เลยเหรอ เถิงต๋าไม่มีทางทนพนักงานที่น่าอับอายอย่างคุณ!”
หวงซื่อปั๋วหน้าแดง เขารู้สึกอับอายไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ “ครับ บอสเผยพูดถูก ต่อไปเฟยหวงสตูดิโอจะเดินตามเถิงต๋าทุกฝีเก้า เราจะทำทุกอย่างตามมาตรฐานของเถิงต๋า”
เผยเชียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “อืม ต้องแบบนั้น จำไว้ว่าถ้าเจอปัญหาอะไรให้แจ้งผมทันที!”
เขาเพิ่งจะรู้สึกพอใจหลังจากสั่งย้ำแบบนี้อยู่หลายรอบ
เจ้าหวงซื่อปั๋ว แกเพิ่งจะเจอโปรเจ็กต์สูญเงินมหาศาล กล้าดียังไงมาลดค่าใช้จ่าย!
ย้ำมาตั้งหลายรอบแต่ก็ยังตระหนี่กันอยู่เหมือนเดิม แกก็เคยเป็นพนักงานของเถิงต๋านี่!
เรื่องนี้ทำเผยเชียนเหนื่อยหน่ายสุดๆ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี