ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1671

บทที่ 1671 เธอกัดหูฉันทำไม?

“นาย…”

เอลิซาดวงตาพร่าเลือน ใบหน้าอันงดงามของเธอแดงระเรื่อจนเกือบจะมีน้ำหยด รอยยิ้มของเธอยั่วยวนพร้อมกับแฝงไปด้วยความชั่วร้าย

“ฉันต้องการนาย…”

จ้าวอู่เจียงผลักเธอออกทันที เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมใครง่าย ๆ อีกทั้งเอลิซาก็เป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ ตอนนี้ดูเหมือนเธอกำลังพยายามยั่วยวนเขา

เอลิซาถูกผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ขาทั้งสองอ่อนแรง ร่างกายร่วงลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

แม้ว่าเธอก้าวลงสู่ความตกต่ำ แต่สติที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเธอว่า เธอไม่สามารถขจัดความคิดที่สับสนและความต้องการได้ด้วยตัวเอง ต้องอาศัยจ้าวอู่เจียงช่วย หลังจากระบายความปรารถนาแล้ว สติของเธอจะหวนกลับมา

ขาทั้งสองของเธออ่อนแรง เธอพยายามคลานเข้าหาจ้าวอู่เจียง หายใจหอบถี่ ร้องเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยเสียงสะอื้นเย้ายวน

“ให้ฉัน…”

จ้าวอู่เจียงกระชับเสื้อผ้าแน่น มองเอลิซาที่หน้าแดงก่ำและตาหวานหยาดเยิ้มเหมือนคนเมาด้วยความประหลาดใจ เขารีบถอยห่างไปหลายก้าว

“เอลิซา รักษามารยาทด้วย แม้ว่าเธอจะโดนยันต์หุ่นเชิด แต่ฉันไม่ได้ใช้มันทรมานเธอ ฉันไม่มีอะไรต้องละอายใจ กลอุบายแบบนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก”

จ้าวอู่เจียงเกือบจะเขียนคำว่า ‘ฉันไม่หลงกล’ ไว้บนหน้าแล้ว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความระแวง

“ให้ฉัน!” เอลิซาตะโกนดัง ร่างบางพุ่งไปข้างหน้า สองมือคว้าข้อเท้าของจ้าวอู่เจียงไว้แน่น

จ้าวอู่เจียงพลันสะดุ้งในใจ การเข้าใกล้ของเอลิซาทำให้อารมณ์ของเขาสั่นไหวไปชั่วขณะ

เอลิซามีพลังวิเศษที่สามารถขยายดินแดนแห่งอารมณ์ ตอนนี้เธอกำลังเดินบนเส้นทางแห่งความตกต่ำ ถูกทรมานด้วยจิตใจด้วยเจ็ดอารมณ์ หกความปรารถนา โดยเฉพาะราคะตัณหาขั้นพื้นฐานที่พุ่งพล่านขึ้นถึงจุดสูงสุด ยามเข้าใกล้ ทุกสายตาและลมหายใจของเธอแผ่พลังที่ล่อลวงจิตใจผู้คน

เธอกอดข้อเท้าของจ้าวอู่เจียงแน่นไม่ยอมปล่อย

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!” จ้าวอู่เจียงเกือบล้มลงเมื่อถูกเอลิซาดึง เขาต้องย่อตัวลงยันพื้นเพื่อทรงตัว

เอลิซาฉวยโอกาสเข้าใกล้ชายหนุ่ม ลมหายใจหอมหวาน ริมฝีปากสีแดงสดเลื่อนเข้ามาใกล้ ราวกับต้องการจูบลมหายใจของจ้าวอู่เจียง

“ไปให้พ้น!” จ้าวอู่เจียงเอามือทั้งสองกดที่แก้มของเอลิซาแล้วผลักออก

เขาไม่ใช่สุภาพบุรุษในความหมายที่แท้จริง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ แต่ก็เป็นผู้ชายที่มีหลักการและไม่ทำอะไรส่งเดช

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน