ตอนที่ 451 ฟังบัญชาสวรรค์ / ตอนที่ 452 แม่นมอู๋

ตอนที่ 451 ฟังบัญชาสวรรค์

จ้าวหลานจับมือของไป๋จื่อ สีหน้าของนางจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “จื่อเอ๋อร์ เจ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่ นี่เป็นเรื่องที่ส่งผลกระทบถึงชีวิตที่เหลือของเจ้า หนังสือหมั้นหมายนี้เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าไม่อาจกลับคำได้อีกตลอดไป”

ไป๋จื่อยิ้ม “ท่านแม่ ท่านคิดมากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเคยบอกกับท่านแล้วไม่ใช่หรือ ว่าการหมั้นหมายนี้เป็นเรื่องลวง เพียงเพื่อหลบเลี่ยงคนสกุลเมิ่งเท่านั้น เพื่อให้พวกเราได้ใช้ชีวิตที่สงบสุข มันก็แค่ละครฉากหนึ่งเท่านั้น ท่านเห็นมันเป็นเรื่องจริงจังได้อย่างไรกัน”

ฝ่ายมารดาส่ายหน้า “ไม่ เรื่องนี้จะทำเป็นเล่นไม่ได้ หูเฟิงเป็นคนดี หากเจ้าชอบพอเขาจากใจจริง ข้าย่อมเห็นด้วยให้เจ้าหมั้นหมาย แต่ถ้า…”

บางคำพูดไม่เหมาะจะพูดออกไป ทว่านางเป็นแม่ ถึงแม้ไม่เหมาะสมเท่าไร ก็จำต้องพูดออกไปอยู่ดี “แต่วันนี้เขาไปถึงสมรภูมิแล้ว จะกลับมาได้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ข้าเป็นหม้ายมาแล้วเกือบทั้งชีวิต ข้าจึงไม่อยากให้เจ้าเดินในเส้นทางเดียวกันกับข้า จื่อเอ๋อร์ พวกเราค่อยคิดหาทางจัดการเรื่องนี้ดูอีกครั้งดีหรือไม่ เมื่อหูเฟิงกลับมาแล้ว ขอเพียงเขากลับมา พวกเจ้าแต่งกันในทันทีก็ย่อมได้”

นี่คือความแตกต่างระหว่างคนโบราณกับคนสมัยใหม่สินะ

ในยุคปัจจุบัน อย่าว่าแต่กลับคำหลังจากหมั้นหมายแล้วเลย เพราะแม้แต่การหย่าร้างก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา ทว่าในยุคโบราณแห่งนี้ เมื่อหมั้นหมายแล้วไม่อาจบิดพลิ้วได้อีก โดยเฉพาะฝ่ายหญิง หากฝ่ายหญิงเป็นคนถอนหมั้น ชาวบ้านจะครหาว่าสุกเอาเผากิน ไม่รู้จักอาย

ทว่าหากฝ่ายชายถอนหมั้น ชาวบ้านก็ยังจะครหาว่าฝ่ายหญิงไร้ศีลธรรมจรรยา ไร้ความสามารถ แม้แต่บุรุษผู้เดียวก็รั้งไว้ไม่ได้ มีแต่จะดาหน้ามาประณามและหัวเราะเยาะไม่จบสิ้น

ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!

“ท่านแม่ ความจริงข้าเขียนหนังสือหมั้นหมายแล้วเรียบร้อย ท่านดูสิ” นางหยิบหนังสือหมั้นหมายที่ประทับลายนิ้วมือแล้วออกมาจากในย่าม ก่อนจะยื่นไปให้จ้าวหลาน

จ้าวหลานไม่รู้หนังสือ ย่อมไม่รู้ว่าบนกระดาษใบนั้นเขียนอะไรไว้บ้าง เพียงเห็นรอยนิ้วมือสีแดงที่รู้สึกเตะตาเท่านั้น

นางถอนหายใจยาวๆ เสียงหนึ่ง แล้วยื่นหนังสือหมั้นหมายคืนให้ไป๋จื่อ “เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ เฮ้อ…ช่างเถอะๆ ฟังบัญชาสวรรค์ก็แล้วกัน!”

…

ไม่มีใครคาดคิด ว่าคนจากสกุลเมิ่งจะมาถึงรวดเร็วปานนั้น เร็วเสียจนรับมือไม่ทัน

ผู้ที่มาเยือนคือแม่นมอู๋ หากจะให้คนอื่นมาดู สวี่ซื่อก็ไม่ยอมวางใจ จึงส่งแม่นมอู๋ ผู้ที่นางไว้ใจที่สุดมาที่นี่

รถม้าของแม่นมอู๋หยุดลงที่หน้าประตูบ้านใหม่ของไป๋จื่อ ประตูรั้วเปิดอยู่ ข้างในกำลังขนถ่ายสินค้า เครื่องเรือนใหม่เอี่ยมถูกขนลงจากรถลากชิ้นแล้วชิ้นเล่า โต๊ะ เก้าอี้ ตู้ ชั้นวางอะไรล้วนมีพร้อมสรรพ คนงานหลายคนทำงานสอดประสานกันอย่างต่อเนื่อง บางคนรับหน้าที่ขนถ่าย บางคนรับหน้าที่จัดวาง

แม่นมอู๋ออกมาจากในรถ นางไม่รีบร้อนลงจากรถ เพียงยืนมองเข้าไปในรั้วบ้านจากบริเวณหน้ารถ ดวงตากวาดมองไม่หยุดหย่อน พิจารณาบ้านใหม่หลังนี้อยู่หลายครา

รูปแบบของบ้านหลังนี้แปลกตาพิกล นางไม่เคยเห็นในเมืองหลวงด้วยซ้ำไป

ทันใดนั้น แม่นางน้อยร่างผอมบางผู้หนึ่งก็ออกมาจากในลานบ้าน สั่งเหล่าคนงานให้ทำบางอย่าง ท่าทางกระฉับกระเฉงน่ามองทีเดียว แต่ก็ออกจะผอมเกินไปอยู่ดี

“ท่านมาหาใครหรือ” เด็กหนุ่มตัวบางเดินอ้อมรถม้า มาถึงยังตรงหน้าของแม่นมอู๋

แม่นมอู๋เหยียบบันไดลงจากรถม้า สายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า “เจ้าเป็นคนบ้านนี้หรือ”

เสี่ยวเฟิงพยักหน้า “ใช่ ข้าเป็นคนบ้านนี้ ท่านมาหาใครหรือ” เขามุ่นคิ้วเล็กน้อย เพราะเห็นสีหน้าของผู้อาวุโสท่านนี้ดูไม่ค่อยสบอารมณ์ นางคงไม่ได้มาหาเรื่องกระมัง

“ข้ามาหาแม่นางไป๋จื่อ นางอยู่หรือไม่” แม่นมอู๋กล่าว

เด็กหนุ่มหันไปมองไป๋จื่อที่อยู่ในลานบ้าน ไม่เพียงไม่ตอบ แต่ยังย้อนถามว่า “ท่านมาหานางด้วยธุระใด มีเรื่องอะไรก็บอกกับข้าได้”

แม่นมอู๋ส่ายหน้า “บอกกับเจ้าไม่ได้ ว่าแต่เจ้าเป็นน้องชายของนางหรือ” นางกล่าวอมยิ้ม “วางใจเถอะ ข้าไม่ทำให้พี่สาวของเจ้าลำบากหรอก เพียงถามไม่กี่คำก็จะไปแล้ว”