องค์ชายวายร้ายอยากเป็นพ่อ นิยาย บท 44

เมื่อเห็นว่านางกลัว จักรพรรดิอวี้ตี้ก็ระงับความโกรธลง แล้วหันกลับไปถามว่า：“ข้าถามเจ้า ข่าวลือจากภายนอกกับเจ้าในเวลานี้แตกต่างราวกับเป็นคนละคน แต่ก็แสร้งทำได้？”

ฉีเฟยอวิ๋นใจสั่น ไม่ได้ใจดีอย่างที่คิดไว้เลย เมื่อครู่ที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เกรงว่าเพื่อที่จะซักถามนาง และเพื่อที่จะให้นางรับมือไม่ทัน

หลังจากที่คิดแล้วคิดอีก ฉีเฟยอวิ๋นก็ยังคงลังเล

ถ้าหากยอมรับแล้ว ก็จะมีผลลัพธ์สองอย่าง คือได้รับหน้าที่สำคัญจากจักรพรรดิอวี้ตี้ หรือไม่ก็ถูกลากออกไปประหาร

ฉีเฟยอวิ๋นพูดในใจ ใจของจักรพรรดิยากที่จะคาดเดาได้ นางไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจักรพรรดิอวี้ตี้ทรงคิดอย่างไร ถึงอย่างไรเขาก็เป็นองค์จักรพรรดิ หากไม่เจ้าแผนการก็คงจะนั่งในตำแหน่งนี้ไม่ได้

“ข้าตามใจเจ้ามากเกินไปแล้ว” จักรพรรดิอวี้ตี้เดินไปหาฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นทำได้เพียงคุกเข่าลง

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่กล้าพูดเพคะ”

ถึงตอนนี้แล้ว คงจำใจต้องทำ

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นที่อยู่บนพื้นดิน：“เหตุใดเจ้าถึงไม่กล้าพูด？ข้าอยากลองฟังดูว่าท่านแม่ทัพใหญ่ของข้าให้กำเนิดบุตรสาวแบบไหนกัน？”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกหมดหนทาง เอะอะก็ยกเรื่องท่านพ่อมาพูด ความยิ่งใหญ่ของฝ่าบาทนั้นไร้ค่ามาก ยอมรับเลยจริง ๆ ผู้ชายแต่ละคนในสมัยโบราณทำไมถึงได้น่ารังเกียจเช่นนี้ น้องชายเป็นเช่นนี้ พี่ชายก็เป็นเช่นนี้！

“กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงแต่กลัวท่านอ๋องเย่เพคะ” หนานกงเย่ไร้ความปรานี ต้องเป็นคนไม่ชอบธรรม และผลักมันไปให้หนานกงเย่

“อ๋องเย่ก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือ？” เสียงของจักรพรรดิอวี้ตี้ดูไม่แปรปรวนเลย และฉีเฟยอวิ๋นก็ดูสีหน้าของเขาไม่ออก นางก้มหน้าลงไปที่พื้น แต่ก็รู้สึกได้ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้หลีกเลี่ยงเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

อาจเป็นเพราะตำแหน่งหน้าที่ หรืออาจเป็นเพราะไม่ต้องการให้หนานกงเย่มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ เขาเป็นพี่ชาย จึงไม่ต้องการให้คนที่ไว้ใจที่สุดเข้าร่วมในเรื่องนี้ สรุปได้ว่าฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกได้ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้ไม่พอใจ

“หม่อมฉันมีใจรักเพียงแค่ท่านอ๋องเย่ แม้ว่าพระองค์จะแต่งงานกับหม่อมฉัน แต่กลับอยากให้ม่อมฉันตาย ๆ ไปซะ ในคืนวันแต่งงาน หม่อมฉันจึงตั้งใจที่จะกินยาให้มัวเมา เดิมทีหม่อมฉันคิดว่าจะได้รับความรักจากท่านอ๋องเย่ แต่พระองค์กลับมองดูชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย และม่อมฉันเกือบตายต่อหน้าต่อตาพระองค์”

“เช่นนั้นเจ้ากับอ๋องเย่ก็ยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ หรือ？” จักรพรรดิอวี้ตี้รู้สึกขบขัน และความเยือกเย็นบนร่างกายของเขาก็หายไป ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมรับ

“กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนี้ แต่ในวันนั้นฝ่าบาทไม่ทรงอยู่ที่นั่น ท่านอ๋องเย่มองดูหม่อมฉันที่ไม่สามารถร้องขอความตายได้ และไม่เคยที่จะมีความเมตตาเลย หม่อมฉันมีความคิดที่โง่เขลา และทันใดนั้นก็เข้าใจเหตุผล การบีบบังคับไม่ทำให้มีความสุข หม่อมฉันสาบานเลยว่าจะไม่รักเขาอีกต่อไป และหากสามารถรอดไปได้ จะเป็นคนดีอย่างแน่นอน

บางทีอาจเป็นความเมตตาจากสวรรค์ หม่อมฉันถึงได้ยังมีชีวิตอยู่”

ฉีเฟยอวิ๋นพูดจบในลมหายใจเดียว ช่างน่าประทับใจมาก มันไม่ง่ายเลยที่นางจะสามารถแก้ตัวได้เช่นนี้

จักรพรรดิอวี้ตี้เดินอย่างช้า ๆ ในขณะที่เดินก็ถามว่า：“จะว่าไปเจ้ากับอ๋องเย่ก็ดูเหมือนจะสนิทสนมกันดี？”

ฉีเฟยอวิ๋นกลุ้มใจมาก ควรจะตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ดี นางเข้ามาในวังเพราะเรื่องการคัดเลือกนางสนมของฝ่าบาท แต่ในเวลานี้กลับพูดถึงเรื่องของนาง

“ฝ่าบาทเพคะ ในเมื่อหม่อมฉันกับท่านอ๋องเย่ไม่มีวาสนาได้เป็นสามีภรรยากัน หม่อมฉันก็อยากที่จะหย่ากับท่านอ๋องเย่เพคะ เรื่องนี้ฝ่าบาทก็ทรงทราบดี เพียงแต่ท่านอ๋องเย่ยังยืนกรานที่จะไม่ยอมหย่า หม่อมฉันคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่ท่านอ๋องเย่ไม่อยากหย่ากับหม่อมฉัน

แต่หากพูดว่าดูเหมือนจะสนิทสนมกันดีคงจะไม่ใช่ เดิมทีเราก็เข้ากันไม่ได้ สามีภรรยาที่ไม่ปรองดองกัน ยากที่จะไปกันได้

“มีการพัฒนา แต่ยังไม่ฉลาดขนาดนั้น พระชายาเย่ไม่ใช่หญิงธรรมดาทั่วไป จะไม่พิจารณาจริง ๆ หรือ？” จักรพรรดิอวี้ตี้คิดว่าการที่ฉีเฟยอวิ๋นอยู่เคียงข้างหนานกงเย่นั้นเป็นเรื่องดี

ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูก：“ฝ่าบาททรงพระปรีชาเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้อดหัวเราะไม่ได้：“ข้าทรงพระปรีชา ข้าพูดอะไรหรือ？”

“ท่านอ๋องเย่ทรงไม่ชอบหม่อมฉัน หม่อมฉันเคยทำเรื่องไร้สาระมากมายในอดีต แน่นอนว่าฝ่าบาทต้องดูความคิดท่านอ๋องเย่ออก หม่อมฉันต้องการหย่า ท่านอ๋องเย่ก็ต้องที่จะหย่ากับหม่อมฉัน” ในขณะที่พูดฉีเฟยอวิ๋นก็ก้มหน้าลง

จักรพรรดิอวี้ตี้ถอนหายใจ：“น้องชายของข้า ทำไมข้าจะไม่เข้าใจ？เจ้าเคยทำเรื่องไร้สาระมากมายในอดีต แต่ในตอนนี้เจ้าฉลาด จะไม่ทำให้เขาสนใจเจ้าเลยหรือ！”

“หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการหย่าเพคะ！” ฉีเฟยอวิ๋นแสร้งทำเป็นยืนกราน

“การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญ จะทำเป็นเล่นได้อย่างไร อีกอย่างเจ้าก็เป็นสะใภ้ของตระกูลสวรรค์ อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย！” สีหน้าของจักรพรรดิอวี้ตี้ดูจริงจัง

ฉีเฟยอวิ๋นสามารถหยั่งความคิดของจักรพรรดิอวี้ตี้ได้แล้ว นางบรรลุเป้าหมาย และไม่ต้องพัวพันกับเรื่องหย่าร้างอีก

แม้ว่านางจะดูออกและต้องการที่จะหย่า เว้นแต่หนานกงเย่จะเห็นด้วย ไม่เช่นนั้นก็จะไม่มีใครสนใจเรื่องนี้

แน่นอนว่าเขาสามารถปฏิเสธต่อหน้าฝ่าบาทได้ แต่เหตุใดเขาถึงไม่ทำ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่คิดเรื่องหย่าอีกต่อไป

ไม่ช้าก็เร็ววันหนึ่งหนานกงเย่ก็ต้องพูดออกมาเอง หนานกงเย่ไม่รีบร้อน นากก็ไม่รีบร้อนเช่นกัน

“ลุกขึ้นเถอะ ข้ายังเรื่องจะคุยกับเจ้า”

ฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้น และรอคอยเรื่องจะเกิดอะไรขึ้นอย่างใจคอห่อเหี่ยว แม้ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้จะโล่งใจแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่ายังต้องการอะไรอีก

หากไม่พูดถึงเรื่องคุณหนูรองตระกูลจวินคงจะไม่ได้

“พูดมาเถอะ” จักรพรรดิอวี้ตี้พูดเบา ๆ และความโกรธเมื่อครู่ก็หายไป และมองตรงไปที่ฉีเฟยอวิ๋น

“ฮองเฮาย่อมมีความคิดของฮองเฮาเองเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นยังจะสามารถพูดอะไรได้อีก เรื่องในราชสำนักพูดน้อย ๆ จะดีกว่า

จักรพรรดิอวี้ตี้ใจลอยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ถอนหายใจ ราวกับว่าจะยอมรับเรื่องนี้

แต่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง หากเขาผ่านมันไปไม่ได้ คนอื่นก็คงจะผ่านมันไปไม่ได้เช่นกัน

“พระชายาเย่ ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งจะถามเจ้า”

ฉีเฟยอวิ๋นเกือบจะยิ้มออกมา ในที่สุดก็รอดชีวิตมาได้

“ฝ่าบาททรงรับสั่งมาได้เลยเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นก้มหน้าลงอย่างเคร่งครัด

“ในเมื่อเจ้ากับอ๋องเย่ไม่รักใคร่ชอบพอกัน เจ้าจะยินยอมให้อ๋องเย่แต่งพระชายารองได้หรือไม่？” แววตาของจักรพรรดิอวี้ตี้เป็นประกายด้วยความอยากรู้ และอยากเห็นปฏิกิริยาของฉีเฟยอวิ๋น

“ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ให้ฝ่าบาทตัดสินพระทัยเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ถือสา หากแต่งพระชายารอง นางก็จะมีอิสระมากขึ้น และใช้พระชายารองเพื่อที่จะหย่า ล้วนแต่เป็นผลดี

ขอแค่ตัดขาดความสัมพันธ์กับหนานกงเย่ ไม่สำคัญว่าจะแบ่งแยกอย่างไร นางเพียงแค่ต้องเป็นอิสระ

“ในเมื่อพระชายาเย่รู้จักเหตุผลเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ทำให้เดือดเนื้อร้อนใจแล้ว พระพันปีมีพระประสงค์ให้ข้าเกลี้ยกล่อมเจ้า เพื่อที่จะได้สู่ขอบุตรสาวคนเล็กของตระกูลเฉิน เฉินอวิ๋นเอ๋อร์มาเป็นพระชายารองของอ๋องเย่ แต่ข้าเกรงว่าพ่อของเจ้าจะไม่พอใจ แม้ว่าอยากจะช่วยแต่ก็เกินความสามารถที่จะช่วยได้ ดังนั้นเรื่องนี้จึงต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว กลับไปพูดคุยกับพ่อของเจ้าให้ดี ๆ และบอกว่าเป็นความตั้งใจของเจ้าเถอะ”

หลังจากพูดจบแล้ว จักรพรรดิอวี้ตี้ก็ลุกขึ้นยืน：“ข้าก็ต้องมีราชโองการว่าพระชายาเย่แนะนำคุณหนูรองตระกูลจวินให้ข้า เช่นนั้นก็ดี”

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะเหอะเหอะ ดีบ้าอะไร！

เมื่อนางออกไปแล้ว นางคงไม่กลายเป็นเป้านะ

“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ” แต่นางก็จนปัญญา ใครใช้ให้เขาเป็นองค์จักรพรรดิ

ฉีเฟยอวิ๋นโค้งมือคำนับและรับพระบัญชา เมื่อนางเงยหน้าขึ้น จักรพรรดิอวี้ตี้ก็จากไปแล้ว มีเพียงนางคนเดียวที่อยู่ในห้องโถงของพระที่นั่งบำรุงฤทัย จากนั้นนางก็ถอยออกไปจากพระที่นั่งบำรุงฤทัย