ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 1160

บทที่ 1160 สถานการณ์นี้ยากแก้ไข!

สิ่งที่อริยะเซียนที่สี่ฝึกคือบัญญัติระเบียบ หลายปีนี้จึงยึดผู้ร่วมวิถีเป็นหลัก สังหารผู้ร่วมวิถีระเบียบที่เป็นคู่แข่งทั้งหมด

หลอมรวมเป็นบัญญัติตน

เพื่อรับรองความเป็นหนึ่งเดียวด้านวิถีระเบียบของตน

นอกจากว่าเขาจะตาย ไม่อย่างนั้นทั่วหล้าไม่มีใครชิงบัญญัติระเบียบได้

ตอนนี้สิบสามบัญญัติปรากฏ แต่มีเพียงเสียงทำนองสามสายดังออกมาจากโลงศพ สะท้อนก้องกลางฟ้าดิน

“ที่นี่ห้ามมีลม!”

เมื่อเสียงดังขึ้น ลมกลางฟ้าดินหายไปชั่วพริบตา!

ทรายนับไม่ถ้วนร่วงหล่นจากฟ้า

“ที่นี่ห้ามมีทราย!”

เมื่อเสียงดังก้อง ดินทรายสาบสูญ หายไปทันที

มีเพียงคนชุดดำยืนกลางอากาศ นัยน์ตาหดรัด

“ที่นี่นอกจากข้าแล้ว ห้ามมีคนนอกกาลอวกาศ!”

นี่คือประโยคที่สาม ทั้งเป็นเสียงสุดท้าย

เมื่อเสียงดังก้อง พลังชวนประหวั่นลงมาจากฟากฟ้า คล้ายคิดชะล้างสรรพสิ่ง ขจัดสิ้นทุกอย่าง

ยามสัมผัสตัวคนชุดดำ คนชุดดำตัวสั่นสะท้าน ยามร่างกายสั่นคลอน จิตสำนึกเหมือนถูกแยกออกไป

ความรู้สึกนี้ทำให้นัยน์ตาเขาแดงก่ำ หัวเราะฉับพลัน

เสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมแฝงความหยามเหยียด

“เจ้าไม่ใช่อริยะเซียนที่สี่ตัวจริง ทั้งไม่ใช่เจ้าแห่งวังเซียน บัญญัติเจ้าไม่อนุญาตแล้วห้ามได้หรือ”

ขณะกล่าวร่างคนชุดดำเกิดเสียงกระหึ่ม แหลกสลายทันที ยามกระจายเป็นเสี่ยงยังเปลี่ยนเป็นดินทรายที่ห้ามดำรงอยู่ เมื่อฝืนปรากฏตัว ฟ้าดินโดยรอบยิ่งแปรเปลี่ยน

ขณะเดียวกันตรงตำหนักน้อย สวี่ชิงคว่ำกระดานหมาก ตัวหมากนับไม่ถ้วนกระจายลงพื้น

เสียงดังก้องตำหนัก

คล้ายแปรเปลี่ยนฟ้าดิน

โลกเดียวที่มีค่ายกลเคลื่อนย้ายกลายเป็นทะเลทราย!

ทรายเหลืองสลับทับซ้อน ทอดยาวเหลือคณา

ท่ามกลางความรางเลือน บนทะเลทรายเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นตวัดวาด

เพียงพริบตามีอินทรีผงาด สยายปีกสองข้าง ส่งเสียงหวีดแหลม มุ่งตรงมาทางอริยะเซียนที่สี่

เพียงพริบตามีแรดปรากฏ แหงนมองฟ้าคำรามเสียงต่ำ ห้อตะบึงไป

เพียงพริบตาเงาร่างมากมายราวขุนพลสวรรค์ทยอยก่อเกิด จิตสังหารล้นฟ้า

นี่เหมือนภาพวาดทรายทยอยปรากฏ!

ครู่ต่อมาตะวันสาดส่อง ใช้ทะเลทรายเป็นกระดานวาดภาพ มือไร้รูปสร้างลวดลาย ในนั้นแฝงเงาเทพสุริยัน

จากนั้นจันทร์กระจ่างลอยเด่น เทพจันทราจ้องมองฟ้าดิน

อักขระปรากฏบนผืนทราย อธิบายเรื่องราว อาศัยเรื่องราวเป็นสื่อนำเงาร่างหนึ่ง

ไม่ใช่แค่นี้ ภาพวาดทรายแปรเปลี่ยนอีกครั้ง

ร่างนั้นถือกระบี่ คล้ายภาพมายา เจตกระบี่ล้นฟ้า สั่นคลอนทั่วทิศ

สุดท้ายคนผู้หนึ่งค่อยปรากฏ

คนผู้นี้สวมชุดจักรพรรดิ สวมกวานจักรพรรดิ ถือเป็นต้นกำเนิดตะวันจันทราดารา

ผู้อยู่บนโลกแห่งหนึ่งนอกแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ จักรพรรดิแห่งเผ่ามนุษย์!

ทุกอย่างส่องประกาย กำราบสรรพสิ่ง

ดังนั้นทะเลทรายเลยเกิดเสียงกัมปนาท อริยะเซียนที่สี่จึงถอยร่น ทะเลทรายราพณาสูร ซ่านสลายหายไป

กลับมาเป็นภาพค่ายกลเคลื่อนย้ายดังเดิม!

แต่ตอนนี้ซิงหวนจื่อสีหน้าอึมครึม เพราะสิ่งที่เลือนหายไปพร้อมทุกอย่าง มีกลิ่นอายกระบี่หักของเสียหลิงจื่อด้วย!

เวลาผันผ่าน

กลิ่นอายคนชุดดำกลางอากาศแผ่วลง ร่างถอยร่นกำลังก้าวเข้าห้วงอากาศห่างไกล

“ในเมื่อมาแล้ว ทั้งตั้งใจป่วยระเบียบข้า…”

นัยน์ตาซิงหวนจื่อฉายแววเยียบเย็น ยกมือขวาคว้าตัวคนชุดดำ

เสียงเขาเปลี่ยนเป็นระเบียบทันที กลายเป็นค่ายกลกว้างใหญ่ โซ่เหล็กแผ่ออกมาเป็นแนวตระการตา แต่ละเส้นแสงเงินส่องประกาย สองค่ายกลผสานกัน

ยามหมุนวนพลังระเบียบสะท้านฟ้า เปลี่ยนเป็นการพรากสิทธิ์และชะล้าง ปกคลุมร่างคนชุดดำ

เพียงพริบตาโซ่เหล็กพุ่งออกมาจากค่ายกลอย่างรวดเร็ว พันรอบคนชุดดำ ตามด้วยอักขระจากเสียงระเบียบรายล้อม

ขนาบตัวซึมซาบทั่วร่าง ระเบิดพลังคิดเพิกถอน

แต่แน่นอนว่าคนชุดดำไม่ธรรมดา ต่อให้ร่างกายอ่อนแอ เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ก็มีไพ่ตาย

ครู่ต่อมาแสงทองพลันเปล่งประกายจากตัวคนชุดดำ

จากนั้นโลกแปรเปลี่ยนอีกครั้ง

กลายเป็นผืนฟ้ากับทะเลแถบหนึ่ง

ทว่าล่างผืนฟ้าเหนือสมุทร เหล่าปลาซึ่งแหวกว่าย

ขณะนี้กลับพลิกคว่ำ

รูปปั้นมหึมาหนึ่ง ขัดสมาธิกลางทะเล สะท้อนบนฟากฟ้า ขณะเดียวกันยังลืมตาขึ้น

หนึ่งจริง หนึ่งปลอม

มีทั้งแท้เทียม

นี่คืออำนาจของจิ้งจอกดิน บิดเบือนกับจริงเท็จ!

ครู่ต่อมาสรรพสิ่งเลือนหาย สิ่งที่อันตรธานพร้อมกันยังมีเงาร่างคนชุดดำด้วย

มีเพียงโซ่เหล็กพลาดเป้าหมายกลางอากาศ ได้แค่วนเวียนรอบทิศ ส่งเสียงดังต่อเนื่อง

เพิกถอนสำเร็จและล้มเหลว

สิ่งที่สำเร็จคือวิชาเพิกถอนส่งผล

สิ่งที่ล้มเหลวคือเพิกถอนร่างปลอมกับภาพมายา

แต่เผชิญหน้ากับซิงหวนจื่อ ประมือกับเขาเช่นนี้ คนชุดดำจำเป็นต้องเปิดเผยฐานะ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน