ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 22

ซูหว่านเหล่มองจี้เหลียงชวนที่นั่งอยู่เบาะคนขับ

เห็นเขาเอียงศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง ความอึดอัดที่อยู่ภายในใจก็ค่อยๆคลายตัวลง

เธอถือทิชชู่ในมือแล้วก้มหน้าลง จากนั้นค่อยๆเช็ดน้ำฝนบนเรือนร่าง

จี้เหลียงชวนมองร่างในชุดราตรีบางๆเปียกโชกของเธอผ่านกระจกหลัง

อากาศหนาวแบบนี้ แต่เธอไม่ใส่แม้กระทั่งเสื้อคลุม แล้วยังยืนตากฝนโบกรถอยู่ข้างนอกอีก นี่ทำให้จี้เหลียงชวนรู้สึกสงสัยมาก

"คุณซู ทำไมคุณชายหลินไม่ไปส่งคุณ?"

พอได้ยินเขาเอ่ยชื่อนั้น ซูหว่านก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ผ่านไปสักพักจึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของหลินเจ๋อเฉิน

เธอกำกระดาษในมือแน่น แล้วแต่งเรื่องโกหกออกไป "ฉันทะเลาะกับเขา เขาก็เลยให้ฉันลงจากรถ"

จี้เหลียงชวนพยักหน้าเบาๆ "แบบนี้นี่เอง"

เขาเห็นเธอสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ ก็ยกมือขึ้นปรับฮีตเตอร์ จากนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

จู่ๆอุณหภูมิในรถก็เพิ่มสูงขึ้น ทำให้ร่างกายที่แข็งทื่อเพราะความหนาวของซูหว่านค่อยๆอุ่นขึ้น

เธอมองจี้เหลียงชวนด้วยสายตาซาบซึ้ง แล้วค่อยๆอธิบายอย่างระมัดระวัง "ตอนแรกฉันตั้งใจจะเรียกแกร็บ แต่โทรศัพท์แบตหมด ร้านรอบๆก็ปิดหมดแล้ว ไม่มีที่จะไปหลบฝน ก็เลยไปยืนโบกรถตรงหน้าปากซอย ของโทษด้วยนะคะที่รบกวนคุณ"

จี้เหลียงชวนใช้มือข้างนึงเท้าคางไว้ แล้วมองซูหว่านที่ดูกระสับกระส่ายผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะพูดปลอบใจคำนึง "ไม่เป็นไร"

ซูหว่านถึงได้ยอมคลายกังวล แล้วพิงศีรษะเข้ากับหน้าต่าง หนังตาทั้งสองข้างปิดลงอย่างอ่อนล้า

เธอเหนื่อยมากจริงๆ ยิ่งพอได้จ่อลมอุ่นๆ เธอก็สลบเหมือดไปไม่รู้ตัว

ไม่ผ่าน รถก็มาจอดอยู่หน้าหมู่บ้าน

จี้เหลียงชวนพูดโยไม่หันมามอง "ถึงแล้ว คุณซู"

เขารออยู่พักหนึ่ง แต่ไม่ได้การตอบรับจากคนด้านหลัง จี้เหลียงชวนจึงหันกลับไป

เมื่อเห็นซูหว่านเอนตัวพิงกับหน้าต่างแล้วหลับปุ๋ยไปแบบนั้น เขาก็เบิกตาโต

ผู้หญิงคนนี้จะใจกล้าเกินไปแล้วมั้ง อยู่ในรถคนแปลกหน้าแท้ๆ ยังกล้าหลับได้ลง?

เธอคิดว่าเขาเป็นคนดีหรือไง?

จี้เหลียงชวนขมวดคิ้ว แล้วหันไปส่งซิกให้ผู้ช่วย

ซูหว่านไม่นึกว่าเขาจะเข้าใจความหมายของเธอผิดเพี้ยน ก็รีบอธิบาย "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ ฉันแค่คิดว่าร่มคันนี้..."

"คุณซู"

จี้เหลียงชวนตัดบทเธอเสียงเย็น ในแววตาเต็มไปด้วยสัญญาณเตือน "ไม่ว่าคุณจะหมายความว่าอะไรก็ตาม ที่ผมส่งคุณกลับบ้าน ก็เป็นแค่ความหวังดี ถ้าคุณคิดเป็นอย่างอื่น ผมแนะนำให้เลิกคิดซะตั้งแต่ตอนนี้"

คำพูดนั้นทำให้ซูหว่านรู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอวางร่มคันนั้นลง แล้วหันหลังเดินไป

เดินตากฝนไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ยังรู้สึกคับข้องใจอยู่ดี จึงหันกลับไปพูดกับจี้เหลียงชวน

"คุณจี้ ฉันขอบคุณมากที่คุณอุกตส่าห์มาส่งฉันที่บ้าน แต่ไม่ต้องใช้สายตาแบบนั้นมองฉันหรอกค่ะ ฉันแค่รู้สึกว่าร่มคันนั้นมันราคาแพงเกินไป กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้คืนคุณ เพราะงั้นถึงปฏิเสธ"

ซูหว่านพูดรัวจบในคราวเดียว จากนั้นก็หันหลังวิ่งเข้าหมู่บ้านโดยไม่สนอีกว่าเขาจะทำหน้ายังไง

จี้เหลียงชวนมองแผ่นหลังบางๆที่วิ่งอยู่ริมทางนั้น ก็อึ้งไปนิดหน่อย

เขาเข้าใจว่าผู้หญิงขายบริการอย่างซูหว่าน ถ้าได้เจอคนมีตังค์หน่อย ก็คงจะรีบหาวิธีอ่อย

ไม่อย่างงั้นเธอก็คงไม่เข้าหาหลินเจ๋อเฉินทันทีที่เลิกกับพี่รองหรอก

แต่คำพูดของเธอเมื่อกี้ กลับทำให้จี้เหลียงชวนรู้สึกเสียใจ เหมือนกับว่าเขาคิดผิดที่มองเธอแบบนั้น...