บทที่ 843

เจย์กล่าวอย่างเยือกเย็นว่า “คุณไม่ต้องห่วงเรื่องแกรนด์ เอเซียหรอก”

ฌอนไม่มีโอกาสตอบโต้เจย์เลย เขากล่าวด้วยความขุ่นเคือง “ช่วยตัวเองไปเถอะ ท่านอาเรส” หลังจากนั้นเขาก็เดินจากไปในขณะที่รู้สึกท้อใจ

แองเจลีนมองที่เจย์ ชายคนนี้มาในฐานะแขก แต่เขาทำให้เจ้าของงานขายหน้า เขายังสามารถอยู่และริ้มรสไวน์ได้อย่างไร้กังวล

แองเจลีนทนดูเช่นนี้ไม่ไหวอีกแล้ว เธอเตือนเข้าด้วยความใจดีและพูดว่า “ท่านอาเรส อย่าลืมสิ คุณต้องรักษาศักดิ์ศรีไว้ให้คนอื่นเพื่อที่คุณจะไม่รู้สึกอึดอัดใจที่จะเจอพวกเขาอีกในอนาคต”

เจย์เงยหน้าและมองไปที่เธอ มีนัยของความความเศร้าในแววตาของเธอที่เธอไม่สามารถซ่อนมันได้ เขารู้ว่าเธอกังวลเรื่องของเขา

เจย์พูดว่า “ฉันจะไม่เจอเขาอีกในอาคต เพราะงั้น แน่นอนว่าฉันไม่ต้องรักษาศักดิ์ศรีของเขา”

แองเจลีนรู้ว่าเจย์ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผล อย่างไรก็ตาม เธอก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะกลายเป็นคนไร้เหตผลแบบนี้

“ดูแลตัวเองเถอะ ท่านอาเรส” เสียงของเธอดูช่วยไม่ได้

เมื่อเธอกำลังจะออกไป ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาตรงหน้าเธอ เขาดูประหม่าขณะที่เขาพูดว่า “คุณครับ ขออนุญาตเต้นรำกับผมครั้งนี้นะครับ?”

เจย์สแกนดูชายหนุ่มคนนั้น เขาอายุประมาณ 20 กว่าปีและเป็นหนุ่มหัวร้อนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เขาคิดว่าแองเจลีนอาจจะไม่สนใจเขา

ใครจะรู้ แองเจลีนยิ้มอย่างสดใจและพูดว่า “โอเค”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อมองชายหนุ่มที่ร่าเริงและขี้อายคนนั้น เธอก็อดนึกถึงเจย์ในตอนที่เขาอายุเท่านี้ไม่ได้

เจย์โกรธเคืองในตอนที่เขาเห็นเธอตกลงกับคำของเขาชายหนุ่มคนนั้น

“เหล่าผู้ที่มางานต่างยินดีต้อนรับเธอ” เขากล่าวด้วยความอิจฉา

แองเจลีนเมินสิ่งที่เขาพูดและจับมือของชายหนุ่มคนนั้น “ไปกันเธอ ฉันจะเต้นรำกับคุณค่ะ”

เจย์มองขณะที่เธอจากไป เปลวไฟกำลังลุกไหม้ดวงตาของเขา

ผู้หญิงโง่คนนี้กล้าดียังไงถึงทำให้เขาโกรธ?

แองเจลีนและชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้นเดินไปที่ฟลอร์เต้นรำ มือของเธออยู่บนไหล่ของเขาจระที่มีของเขาพักอยู่เองของเธอ