ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 19
บทที่ 19 สังหารอสรพิษสองหัว!
ลึกเข้าไปในหุบเขา
ต้นไม้โบราณและกิ่งก้านสาขาของมันสูงตระหง่าน แสงลอดผ่านใบไม้และกระจัดกระจายลงมาทำให้พื้นที่เบื้องล่างไม่สว่างมากนัก
ฉู่โม่วถือกระบี่ไว้ในมือและมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
ทันใดนั้นเอง
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปราวกับว่าได้กลิ่นอะไรบางอย่างและหยุดชะงัก
ดวงตาของเขามองสอดส่องไปข้างหน้า
บนต้นไม้ใหญ่ใต้ร่มเงาของเรือนยอด หัวขนาดใหญ่สองหัวยื่นออกมาพร้อมดวงตาทั้งสี่ดวงจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างเยือกเย็น
ลำตัวหนากว่าหนึ่งเมตรพันเกี่ยวอยู่รอบลำต้นไม้
ประมาณดูคร่าว ๆ แล้วร่างกายของมันยาวอย่างน้อยสามสิบเมตรเลยทีเดียว
มันคือหัวของอสรพิษ!
และมันคืออสรพิษสองหัว!
ร่างกายสีเขียวอมฟ้าและเกล็ดผิวหนังเป็นมันเงาของมัน ทำให้ผู้คนต้องรู้สึกขวัญผวา
“กลิ่นอายแบบนี้… มันต้องเป็นสัตว์อสูรระดับ 2 ชั้นสูงแน่ ๆ!”
ประกายแวววาวปรากฏขึ้นในดวงตาของฉู่โม่ว
สัตว์อสูรระดับ 2 ชั้นสูงนั้นเทียบได้กับมนุษย์ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงเลยทีเดียว!
เรียกได้ว่าอสรพิษสองหัวคือหนึ่งในสัตว์อสูรที่รับมือได้ยากที่สุด ไม่เพียงแค่ร่างกายแข็งแกร่งที่ทนทานต่อกระบี่ แต่ยังมีพิษร้ายแรงอีกด้วย
ถึงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงซึ่งอยู่ในระดับเดียวกันก็คงรับมือกับมันได้อย่างยากลำบาก!
ตอนนี้
อสรพิษสองหัวก้มลงมองฉู่โม่วด้วยสายตาเย็นยะเยือก
ใครที่กล้าเข้ามาในอาณาเขตของมันจะกลายเป็นเหยื่อทันที
ฉู่โม่วเองก็จ้องมองไปยังอสรพิษสองหัวตรงหน้า ขณะที่เลือดในร่างกายสูบฉีด
อสรพิษสองหัวจะกินเขาทั้งเป็น!
และเขา…
ก็อยากจะฆ่าอสรพิษสองหัวเพื่อเอาน้ำดีกับหัวใจงูมาด้วยเหมือนกัน!
ฟ่อ!
ทันใดนั้นเอง
อสรพิษสองหัวขู่ฟ่อและเริ่มเคลื่อนไหว หัวข้างหนึ่งก้มลงมาและอ้าปากที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด พร้อมที่จะกลืนกินฉู่โม่วเข้าไปทั้งตัว
กระแสลมกลิ่นเหม็นเน่าผสมกับไอพิษทำให้รู้สึกอยากอาเจียน
“ระ… เร็ว!”
ฉู่โม่วตกตะลึง
แม้จะมีร่างกายขนาดมหึมา ทว่าอสรพิษสองหัวตัวนี้ก็รวดเร็วอย่างถึงที่สุด
มันตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นระเบิดเสียงดังสนั่นกลางอากาศ
ฉู่โม่วใช้พลังลมปราณและย่างก้าวหมอกควันทันที ร่างกายของเขาลอยถอยหลังออกไปมากกว่าสิบเมตรอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกการโจมตีของอสรพิษสองหัว
แต่แล้ว…
ในตอนนั้นเอง
หัวอีกข้างหนึ่งของมันพลันตรงดิ่งเข้ามาด้วยเสียงแหวกผ่านอากาศราวกับก้อนหินขนาดยักษ์
พลังของมันช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
แม้แต่อากาศยังเกิดเสียงกรีดร้อง
ไม่ต้องสงสัยเลย…
ถ้าถูกหัวสักข้างของมันโจมตีเข้าก็จะต้องกลายเป็นผุยผงในทันทีอย่างแน่นอน
เมื่อเผชิญหน้ากับพละกำลังและความเร็วเช่นนี้ แม้จะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงคนอื่นก็คงไม่กล้าโจมตี และได้แต่หลบหนีอย่างสิ้นหวังเท่านั้น
แต่แล้ว…
ณ ตอนนั้นเอง
ฉู่โม่วเริ่มแรงตกและกระบี่ของเขาก็ชี้ลงไปยังพื้นดิน
เขามองไปยังหัวอสรพิษที่กำลังตรงดิ่งลงมาหาด้วยแววตาที่มุ่งมั่น ชายหนุ่มย่อเข่าลงเล็กน้อยก่อนจะกระโดดขึ้นราวกับสปริง ร่างกายของเขากลายเป็นลำแสงสีดำที่พุ่งตรงขึ้นไปหาสัตว์อสูรร่างมหึมา
ชิ้ง!
เสียงกระบี่ดังขึ้นในผืนป่าอันเงียบสงัด
กระบี่ที่อาบไปด้วยแสงอันเยือกเย็นและพลังไร้เทียมทานฟันไปที่หัวข้างหนึ่งของอสรพิษสองหัว
กระบวนท่าระดับทองแดง กระบี่ฝ่าวายุ!
ฉัวะ!
เห็นได้ชัดว่าฉู่โม่วฟันกระบี่ออกไปช้ากว่า แต่ความมหัศจรรย์ของกระบวนท่านี้ทำให้มันไปถึงหัวงูยักษ์ก่อน
ทันทีที่กระบี่ฟันลง ของเหลวสีแดงสดก็ไหลออกมาจากคอของอสรพิษ แล้วทะลักออกมาราวกับสายน้ำไหล
แสงกระบี่ทะลุผ่านห้วงอากาศและปะทะเข้ากับหัวที่เหลืออยู่ของอสรพิษสองหัว
ฉัวะ!
ตามมาด้วยเสียงอันน่าอนาถ
หัวของอสรพิษร้ายลอยขึ้นไปบนฟ้าพร้อมเลือดที่สาดกระเซ็นลงมาราวกับสายฝน
หัวงูยักษ์ขนาดมหึมาร่วงลงบนพื้นดิน
จวบจนมันสิ้นใจ
ยังคงมีร่องรอยความสับสนและหวาดกลัวอยู่ในดวงตาของมัน
สัตว์อสูรตัวนี้ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาตายที่นี่ในวันนี้!!!
“เฮ้อ…”
ขณะที่มองดูร่างไร้วิญญาณของอสรพิษยักษ์ ฉู่โม่วก็ปาดเหงื่อออกจากหน้าผากและถอนหายใจด้วยความโล่งอก
การต่อสู้กับอสรพิษสองหัวในครั้งนี้อาจดูเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ที่จริงแล้วเขาเองก็เสียพลังงานไปมากมายเช่นกัน
หากไม่ใช่เพราะเข้าสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ เขาคงฆ่ามันไม่ได้ง่าย ๆ แบบนี้แน่!
แต่
ยังไงเขาก็เป็นฝ่ายชนะ!
“ทีนี้…”
“ได้เวลากลืนกินแล้ว!”
ฉู่โม่วยิ้มเล็กน้อยและเดินไปยังศพของอสรพิษสองหัว เขาผ่าเอาถุงน้ำดีและหัวใจของมันออกมาเก็บไว้ในขวด
นอกจากนั้น
ฉู่โม่วตรวจสอบดูถุงพิษในร่างกายของมัน
พิษของอสรพิษสองหัวนั้นอันตรายมาก หากโดนเข้า แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ก็ไม่อาจรอดชีวิตไปได้อย่างแน่นอน มันคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในอสรพิษตัวนี้
เมื่อกลับไปที่ฐานก็สามารถขายได้เป็นเงินมหาศาล
หลังจากที่จัดการจนเสร็จสรรพ ฉู่โม่วก็เก็บข้าวของและเตรียมตัวออกจากภูเขาต้าสู่
ตอนที่เขากำลังจะกลับหลังหันนั้นเอง
สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนไปในทันใด เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปไกล และได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวอันแผ่วเบา
“นั่นเสียงอะไรน่ะ?”
…
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบกลืนกินพรสวรรค์