ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 298

บทที่ 298 การเปลี่ยนแปลงที่น่าประหลาดใจกับระบบกลืนกิน!

ไม่ว่าฉู่โม่วจะค้นอย่างไร เขาก็ไม่พบการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

สิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มผิดหวังเล็กน้อย

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ก็ยังมีประโยชน์บางอย่าง มันทำให้เขาสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งทางจิตใจได้เล็กน้อย และสมองก็ปลอดโปร่งขึ้น ซึ่งอาจถือเป็นข้อดีที่ทำให้เขาสบายใจขึ้นบ้าง

“ห้าวันผ่านไปแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องไปพบพวกราชันย์เทพยุทธ์ปี้เหยียนแล้ว พวกเขาคงรออย่างร้อนใจกันแล้วละ!”

ฉู่โม่วแอบคิด

หลังออกจากถ้ำ

ฉู่โม่วกำลังจะบินออกไป จู่ ๆ เขาก็เห็นสัตว์อสูรระดับ 3 ปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ เขา

มันเป็นเพียงการมองอย่างไม่ได้ใส่ใจ

แต่เพียงแวบเดียวก็ทำให้ฉู่โม่วหยุดชะงักไปชั่วขณะ

“นี่มัน…”

ฉู่โม่วจ้องไปที่สัตว์อสูรระดับ 3 อย่างตกตะลึง

ภายในสายตาของเขา ข้อมูลของสัตว์อสูรตรงหน้าปรากฏขึ้นบนหัวของมัน

[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 3 ตั๊กแตนกรงเล็บกระบี่]

[ระดับร่างกาย : ไม่มี]

[พรสวรรค์ : ธาตุเหล็กระดับ 3]

[ไม่สามารถกลืนกินได้!]

…

“นี่… นี่คือ…”

ฉากที่คุ้นเคยนี้ทำให้เกิดความสับสนในใจของฉู่โม่วทันที

เนื่องจากก่อนหน้านี้ ข้อมูลประเภทนี้จะเห็นได้ก็ต่อเมื่อเป้าหมายเสียชีวิตแล้วเท่านั้น

แต่ตอนนี้ ตั๊กแตนกรงเล็บกระบี่ตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่ แต่เขาสามารถดูข้อมูลของมันได้ทันที!

“มันอาจจะเป็น…”

จู่ ๆ ฉู่โม่วก็นึกอะไรออก และลมหายใจของเขาก็ขาดห้วง

ในที่สุดฉู่โม่วก็เข้าใจว่าทำไมหลังจากที่กินบุปผาสวรรค์จำแลงแล้ว พรสวรรค์ของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด ปรากฏว่าบุปผาสวรรค์จำแลงไม่ใช่ของปลอมอย่างที่คิด แต่มันไม่ได้ทำให้พรสวรรค์เหล่านี้เปลี่ยนแปลง

แต่เป็นระบบกลืนกิน!

“ไม่!”

“ยังไม่สามารถสรุปได้!”

“ยังต้องทดลองใช้ก่อน!”

ฉู่โม่วบังคับตัวเองให้สงบลง จากนั้นตรงไปที่ป่าและเริ่มมองหาสัตว์อสูรตัวอื่น

[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 2 วานรคงกระพัน]

…

[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 4 เหยี่ยววายุ]

…

[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 6 ราชันย์เสือดาว]

…

เมื่อมองไปที่พวกมันทีละตัว ฉู่โม่วสามารถเห็นข้อมูลจากสัตว์อสูรที่มีชีวิตได้อย่างชัดเจน

จนถึงวินาทีนี้เขาแน่ใจแล้วจริง ๆ

ระบบกลืนกินของเขาได้รับการพัฒนาอย่างแท้จริง

เดิมที ข้อมูลพวกนี้สามารถมองเห็นได้จากซากศพเท่านั้น แต่ตอนนี้ แม้ว่าพวกมันจะยังมีชีวิตอยู่ เขาก็สามารถมองเห็นข้อมูลพวกมันได้

นอกจากนี้

ฉู่โม่วยังคงทดลองต่อไป

จากการทดลองทำให้เข้าใจว่าระบบกลืนกินยังคงไม่สามารถทำให้เขากลืนกินสิ่งที่ยังมีชีวิตได้ และเขาสามารถกลืนกินพรสวรรค์ได้หลังจากสังหารพวกมันเท่านั้น

และหากต้องการดูข้อมูลจากสัตว์อสูรก็ทำได้ในระยะร้อยเมตรเท่านั้น

เกินระยะนี้ จะไม่สามารถแสดงผลได้

แม้จะมีข้อจำกัดนี้

แต่ในขณะนี้

ฉู่โม่วยังคงตื่นเต้น

เขาสามารถดูข้อมูลจากสิ่งมีชีวิตได้สะดวกกว่าเดิม ทำให้สะดวกในการสะสมพรสวรรค์อย่างมาก ในอนาคต ฉู่โม่วไม่ต้องพึ่งพาการคาดเดาของตัวเองอีกต่อไป ซึ่งทำให้เขาสามารถรวบรวมพรสวรรค์ที่ต้องการได้แม่นยำยิ่งขึ้น

ที่สำคัญกว่านั้น…

ระบบกลืนกินมีการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวได้ ก็หมายความว่าระบบกลืนกินของเขาสามารถพัฒนาต่อไปได้ในอนาคต!

แม้ว่าเงื่อนไขสำหรับการวิวัฒนาการแต่ละครั้งจะยากมาก แต่วันหนึ่ง ระบบกลืนกินของเขาอาจพัฒนาไปสู่การกลืนกินจากสิ่งที่ยังมีชีวิตโดยตรงได้ และอาจเพิ่มจำนวนครั้งที่เขาสามารถกลืนกินได้ในหนึ่งเดือน

สรุปแล้ว

นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี!

“เป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ นี่คือการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่อย่างแท้จริง!”

ฉู่โม่วพึมพำ และสีหน้าตื่นเต้นยังไม่จางหาย

โชคดีจริง ๆ

เขารีบควบคุมอารมณ์และค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง

“เป็นเรื่องดีที่คุณฉู่โม่วกลับมา!”

ทั้งสามพูดอย่างรวดเร็ว รู้สึกโล่งใจโดยไม่รู้ตัว

พร้อมกันนั้นเอง

ก็ยังมีประกายความผิดหวังจาง ๆ

“ว่าแต่ เกิดอะไรขึ้นกับจักรพรรดิมังกรทะเล” ในเวลานี้ ราชันย์เทพยุทธ์ปี้เหยียนถามด้วยความสงสัย

เมื่อได้ยินคำพูด

ฉู่โม่วยิ้มและพูดว่า “จักรพรรดิมังกรทะเลถูกสังหารไปแล้ว!”

“อะไรนะ?!”

แม้ว่าตอนที่พวกเขาเห็นฉู่โม่วกลับมา พวกเขาก็เดาเอาไว้ในใจอยู่แล้ว

แต่เมื่อได้ยินจากปากของฉู่โม่ว ทั้งสามก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

นั่นคือจักรพรรดิมังกรทะเล!

จุดสูงสุดของสัตว์อสูรระดับ 8 เป็นเจ้าผู้ครองแห่งท้องทะเลที่มีรัศมีหลายล้านกิโลเมตร จักรพรรดิมังกรทะเลที่นำพาปัญหาและวิกฤตนับไม่ถ้วนมาสู่แนวป้องกันชายฝั่ง ถูกสังหารไปง่าย ๆ เช่นนี้?!

พวกเขาทั้งสามคนอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน และต่างก็เห็นความสยดสยองในดวงตาของกันและกัน

ในเวลาต่อมา

พวกเขาบดขยี้ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจของพวกเขา และไม่กล้าที่จะคิดเรื่องไร้สาระอีก

การกระทำของทั้งสามดูประหลาดมาก

แต่ฉู่โม่วก็ดูออกว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่

แต่ก็ไม่พูดออกไป แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

เพราะทั้งสามคนยังไม่ทำอะไรกับเขาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเขารู้ถึงความแข็งแกร่งของฉู่โม่วแล้ว ทั้งสามจึงไม่กล้าคิดร้ายต่อเขาอีกในอนาคต และคงปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ ไม่กล้าทำให้เขาขุ่นเคืองแม้แต่น้อย

นี่คือความแตกต่างที่เกิดจากสถานะและความแข็งแกร่ง

เมื่ออ่อนแอ

ก็มีคนที่พยายามจะหาประโยชน์

และเมื่อมีพลังจนไม่มีใครเพิกเฉยได้

รอบตัวก็มีแต่คนดี

เมื่อคิดอย่างนั้น

ฉู่โม่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ

เขาส่ายหัว ขับไล่ความคิดยุ่งเหยิงเหล่านี้ออกจากใจ จากนั้นก็พูดว่า “กลับกันเถอะ!”