ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 153

ฉู่เชียนหลีมีชีวิตมาถึงสองชาติแล้ว ขนาดความตายก็ยังผ่านมาแล้ว ยังมีอะไรที่ไม่เคยเห็นอีก?

เธอไม่คิดว่าตัวเองจะแพ้

เหลือบตามองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มล้ำลึก ความล้ำลึกในดวงตาราวกับหลุมดำ มองไม่เห็นก้นบึ้ง ทันทีที่มองแวบหนึ่ง ก็ราวกับถูกดูดเข้าไป ทำให้คนอยากจะเข้าใกล้เขาอย่างอดใจไม่ได้

เธอยกริมฝีปากขึ้น “ได้”

ในเมื่อเขาจงใจหลอกล่อให้เธอติดกับ ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะทำให้เขาได้รู้ว่า ‘อะไรถึงเรียกว่าความอันตรายและน่ากลัวของโลกนี้!’

“เชียนหลีเชิญ” ชายหนุ่มยกมือขึ้น รัศมีความโค้งของริมฝีปากลึกขึ้น

พวกผู้หญิง คำถามที่จะถามก็คงไม่พ้นพวกสีชาดแป้งน้ำ พิณ หมากรุก วาดภาพ พู่กันดนตรีจารีตเป็นต้น ถ้าลึกลงไปอีกสักหน่อย ก็เป็นผู้ชาย ความรัก เขาล้วนตอบได้หมด

นอกจากนี้ เขาได้ยินเสียงหัวใจของนางด้วย

คืนนี้ ตั่งนอนของเชียนหลี เขาจองเอาไว้แล้ว!

มือทั้งสองข้างของฉู่เชียนหลีไพล่หลัง ก้าวเดินสองก้าว คิดอยู่สิบกว่าวินาที ถึงได้เอ่ยปากกล่าว

“เมื่อหลายวันก่อน ข้าซื้อไข่ไก่บ้านจำนวนสิบฟองจากยายแก่คนหนึ่ง เอาไปเรียงไว้ในตู้” นางยื่นนิ้วมือออกมาชี้ไปยังตู้ไม้ที่อยู่ด้านข้างใบหนึ่ง

“เมื่อวันก่อน หยิบไปสิบฟอง เยว่เอ๋อร์ต้มไปแล้วสองฟอง แล้วก็นำไปวางกลับคืนสองฟอง”

“เมื่อวาน หยิบออกมาหกฟอง เสียไปหนึ่งฟอง วางกลับไป กินไปสามฟองจากห้าฟอง กินจนอิ่ม”

“วันนี้หยิบมาอีกสามฟอง แต่ว่าไปร่วมงานเลี้ยงกับท่าน ยังไม่ทันได้กิน”

นางยังไม่ได้ถาม เฟิงเย่เสวียนก็ชิงตอบ

“ยังเหลือห้าฟอง”

พวกผู้หญิงยังไงก็คือพวกผู้หญิง ความคิดละเอียดแต่เรียบง่าย คำถามที่ถามก็จะน่ารักง่ายดายเช่นนี้

ฉู่เชียนหลีเหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง “ข้ายังไม่ได้ถาม อย่าแย่งตอบ”

มองดูมุมปากนี้ของเขา แทบจะฉีกไปถึงรูหูแล้ว~

เฟิงเย่เสวียนไม่ได้รีบร้อน เพียงแต่เหลือบตามองตั่งนอนที่มีฟูกรองหนา ๆ นั่นของเชียนหลี แลดูนุ่มนิ่ม ยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ อีกด้วย ดูท่าจะอบอุ่นและสบายมาก

เขาเพียงแค่มอง ก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาเล็กน้อยอย่างประหลาดแล้ว

ไม่รอให้ฉู่เชียนหลีถาม เขาก็เปลี่ยนเป็นอีกคำตอบ “เชียนหลีเปิดประตูตู้ไปทั้งหมดเจ็ดครั้ง”

ฉู่เชียนหลีเอามือไพล่หลัง “ข้าบอกแล้ว ว่าห้ามชิงตอบ”

โมโหเล็กน้อย

ชายหนุ่มหน้าสลด “เชียนหลี เจ้า...”

“น้อมส่งท่านอ๋อง!”

ทันทีที่ฉู่เชียนหลีดันมือทั้งสองข้าง ก็ผลักชายหนุ่มออกไป แล้วก็ปิดประตูทันที

“ข้าไม่ไปส่งไกลนะ!”

ปัง!

ชายหนุ่มถูกปล่อยข้างนอกอย่างเย็นชา โดนปฏิเสธจนทำตัวไม่ถูก สีหน้าดูแย่เหมือนกับกินแมลงวันลงไป อึมครึมราวกับกำลังจะเกิดพายุฝน

ขี้โกง!

คิดไม่ถึงว่าจะขี้โกง!

แต่ สิ่งที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ รู้อยู่เต็มอกว่านางขี้โกง แต่เขากลับโมโหระบายออกมาไม่ได้ เป็นทุกข์แต่ก็พูดออก ทำได้แค่กลืนลงไปเงียบ ๆ ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

ความรู้สึก...อัดอั้นแบบนี้ ตั้งแต่เด็กจนโต เคยอัดอั้นตันใจขนาดนี้เสียที่ไหน?

ฉู่เชียนหลี!

ภายในระยะเวลาเจ็ดวัน ไม่ได้ขึ้นเตียงเจ้า ข้าจะใช้แซ่เจ้า!