ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 155

วิ่งเร็วมาก

พ่อบ้านเฒ่ายิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง จนจะมองไม่เห็นแล้ว “ท่านอ๋อง นี่พระชายากำลังอาย”

เฟิงเย่เสวียนเลิกคิ้ว

นางเขินอายเป็น?

น่าประหลาด

ไม่แน่ว่าตอนนี้นางอาจจะกำลังคิดว่าเหตุใดเขาจึงดีต่อนางเช่นนั้น ไม่ใช่ว่าเขาคิดจะทำร้ายนาง เขาต้องมีแผนการร้ายอะไรอย่างแน่นอน...

พ่อบ้านเฒ่ากล่าวทันที “เมื่อครู่นี้ตอนที่พระชายาทานอาหาร บ่าวจ้องเจาะจงมองอยู่หลายครั้ง พบว่าพระชายาค่อนข้างชอบทานหมูเส้นผัดเปรี้ยวหวาน ปลาน้ำแดง หัวปลานึ่งราดพริก ยังค่อนข้างชอบทานเผ็ดอีกด้วย พวกน้ำแกงและอาหารพวกผักที่มีรสจืดพวกนั้น นางไม่แตะต้องเลยสักนิด”

เฟิงเย่เสวียนกวาดสายตามองพ่อบ้านเฒ่าอย่างค่อนข้างพึงพอใจแวบหนึ่ง พ่อบ้านเฒ่าทำงานจริงจัง ประสิทธิภาพการทำงานสูง ความคิดรอบคอบ ทำงานละเอียดผิดพลาดน้อย จุดนี้ทำให้พอใจมาก

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อาหารในเรือของพระชายาจะต้องมีเจ็ดอย่างเป็นอย่างน้อย ทั้งหมดทำตามรสชาติที่นางชอบ”

ชายหนุ่มลุกขึ้น เตรียมที่จะออกไป ทันใดนั้น ก็หันหน้ากลับไป

“ยังมีอีกเรื่อง กำชับห้องครัว อย่าใส่ต้นหอม นางไม่ชอบ”

พ่อบ้านเฒ่าอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มอย่างล้ำลึก

พระชายาไม่ชอบกินต้นหอม เมื่อครู่นี้เขาไม่ทันได้สังเกตเห็น แต่ท่านอ๋องกลับเห็น มองความรู้สึกที่ท่านอ๋องมีต่อพระชายาได้ไม่ยาก

จุ ๆ~

เรือนข้าง

ฉู่เชียนหลีกลับมา นั่งอยู่ข้างในนั้น จ้องมองหยกอุ่นเจียงหนานที่ห้อยอยู่บริเวณเอว แล้วค่อยมองไปทางใบหน้าที่อัปลักษณ์นั้นในกระจกสัมฤทธิ์

เฟิงเย่เสวียนดีกับเธอขนาดนี้เลยเหรอ?

หน้าตาขี้เหร่ขนาดนี้ เขาไม่รู้สึกรังเกียจเหรอ?

“พระชายา!”

ด้านนอก เยว่เอ๋อร์วิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว “บ่าวกำลังจะเตรียมยกสำรับอาหารเช้ามาให้ท่าน คนของห้องครัวกลับพูดว่าท่านทานกับท่านอ๋องแล้ว ท่านกับท่านอ๋องไม่ทะเลาะกันแล้วหรือ?”

นางถามคำถามประโยคนี้ ในเวลาเดียวกันก็โล่งใจ

ถึงแม้ว่าจิตใจของพระชายาจะกล้าหาญมาก ทั้งอยากจะหย่าร้าง ทั้งอยากจะเลี้ยงผู้ชาย แต่ว่านางรู้สึกว่าขอเพียงแค่ได้รับความโปรดปรานของท่านอ๋อง แล้วก็ให้กำเนิดลูกชายที่อ้วนท้วนให้ท่านอ๋องถึงจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

ทะเลาะกัน...

ตอนที่สามคำนี้เข้าไปในหูของฉู่เชียนหลี ทำให้นางตกใจทันที

ที่แท้ นางกับเฟิงเย่เสวียนทะเลาะกันมานานขนาดนี้แล้ว เป็นเพียงแค่เรื่องบาดหมางเล็ก ๆ น้อย ๆ

จะต้องเป็นเพราะเขาทะเลาะกับเซียวจือฮว่าแน่นอน ไม่มีที่ระบายความใคร่ ในจวนก็ไม่มีภรรยาหรืออนุคนอื่น ถึงได้มาหานาง อยากจะหลับนอนกับนาง!

ฉู่เชียนหลีคิดตกขึ้นมาทันที

จะต้องมีข้อสรุป ก็คือสองคำนี้

เดรัจฉาน!

“บ่าวออกไปข้างนอกแต่เช้าตรู่ ด้านนอกมีคนมากมายต่างก็ชมท่านนะ!” เยว่เอ๋อร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ชมข้า?”

“ใช่แล้ว เมื่อคืนนี้ที่จวนอ๋องท่านช่วยชีวิตฮูหยินผู้เฒ่าหวังเอาไว้ เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง คนมากมายต่างกำลังวิพากษ์วิจารณ์ บ่าวได้ยินมาตลอดทางเลยล่ะ”

มีทั้งชื่นชม มีทั้งคาดเดา มีทั้งซักถามอย่างสงสัย ต่าง ๆ นานา

ฉู่เชียนหลีได้ยินดังนั้น นับว่าอยู่ในการคาดเดา อย่างไรเสียคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ก็มากมายขนาดนั้น เรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าหวังใหญ่โตขนาดนั้น แพร่สะพัดไปทั่วก็ไม่เกินความคาดหมาย

ถกเถียงกันไปเถอะ อย่างไรเสียก็ไม่ก่อให้เกิดผลกระทบอะไรกับนาง

ในเวลานี้ ด้านนอก เด็กรับใช้ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“เรียนพระชายา จวนอัครมหาเสนาบดีฉู่มีเรื่องมารายงาน ท่านแม่ของท่านคิดถึงท่านแล้ว หวังว่าท่านจะกลับไปเยี่ยมนาง”