ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ นิยาย บท 159

ฉู่เชียนหลีจับหน้าผาก แล้วนวดคลึงที่บริเวณขมับ “เยว่เอ๋อร์ เจ้ากลับจวนอ๋องเฉินเถอะ ข้าอยากเดินเล่นคนเดียว”

เยว่เอ๋อร์เป็นห่วง “พระชายา แต่ว่า...”

“ไปเถอะ ข้าโตขนาดนี้ ยังหลงทางได้อีกหรือ?”

ฉู่เชียนหลีโบกมือ ไม่รอให้เยว่เอ๋อร์พูดอีก ก็เดินไปแล้ว

เมืองหลวง คึกคัก คนสัญจรไปมา

คนไม่น้อยพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องเมื่อคืนนี้ของจวนอ๋อง

มีคนกล่าวว่า อาสะใภ้ของข้าที่ทำงานอยู่จวนอ๋องเล่าว่า ตอนนั้นฮูหยินผู้เฒ่าหวังขาดใจตายไปแล้ว ถูกพระชายาช่วยชีวิตกลับมา ได้ข่าวว่าตอนนางเป็นเด็กเคยถูกคนลึกลับคนหนึ่งช่วยชีวิตเอาไว้ ได้เรียนรู้ฝีมือการรักษาโรคที่ยอดเยี่ยม...”

มีคนพูดว่า “ฝีมือการรักษาโรคอะไรกัน ข้าได้ข่าวว่าอันที่จริงเป็นนางที่กุเรื่องขึ้นมาเอง จุดประสงค์ก็เพื่อพิสูจน์ตนเองต่อหน้าของอ๋องเฉิน ก็เพื่ออยากจะแย่งความโปรดปราน”

“ข้ายังได้ข่าวมาอีกว่า...”

แต่ละคนมีความคิดที่แตกต่างกันออกไป

พวกชาวบ้านพากันคาดเดาพร้อมกับจินตนาการ คำที่พูดออกมากลับน่าสนใจ

ฉู่เชียนหลีเดินผ่านกลางฝูงชน เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น จ้องมองผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปมา

มีทั้งผู้หญิงเลี้ยงลูก มีทั้งคู่สามีภรรยาที่เดินซื้อของด้วยกัน มีทั้งคู่ข้าวใหม่ปลามัน มีทั้งคนที่มีลูกหลานห้อมล้อม...

มองดูฉากที่ธรรมดาตามหลักจริยธรรมของมนุษย์พวกนี้แล้ว นางก็นึกถึงความลำเอียงของนางอันขึ้นมา จู่ ๆ ก็ปวดขมับตุบ ๆ

แต่ ความลำเอียงก็หมดหนทาง

นางอันกับฉู่เจียวเจียวเป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดา ทำเรื่องอะไรเลวร้ายไม่ได้หรอก นางก็ไม่สามารถกำจัดให้สิ้นซากได้เช่นกัน

มักจะเป็นเรื่องพวกนี้เสมอ ที่น่ารำคาญที่สุด

โมโหหรือ จะตีนางก็ไม่ได้ เคืองหรือ ก็สามารถฆ่านางไม่ได้ อย่างไรเสียก็เป็นผู้ใหญ่ เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด ได้อดกลั้นความโมโหเอาไว้

น่าโมโห!

“รีบไปดูเร็วเข้า!”

ทันใดนั้น ที่บริเวณไม่ไกลนัก ผู้คนพลุกพล่าน

“ตีกันแล้ว...ดุเดือดเหลือเกิน...เร็วเข้า...”

“เร็วเข้า ไปช้าจะไม่มีที่แล้ว!”

สายตาของสาวน้อยวัยแรกแย้มจำนวนไม่น้อยทอดมองไป แล้ววิ่งไปยังทิศทางหนึ่งอย่างตื่นเต้นคึกคัก ท่าทางที่กลัวว่าตนเองจะรั้งท้ายนั้น ราวกับว่าเกิดเรื่องอะไรใหญ่โตขึ้น

ฉู่เชียนหลีถูกดึงดูดทันที อดลากคนหนึ่งเอาไว้ไม่ได้ กล่าวถาม

“พี่สาวท่านนี้ ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”