ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 44

แม่เฒ่าเซี่ยงขี้เกียจเกินกว่าจะฟังคำพูดของซูหวั่น

ดื้อดึง

ในความคิดของนาง การที่ซูหวั่นปฏิเสธที่จะแต่งงานกับตระกูลเจิ้งจนฆ่าตัวตายนั้น ก็เพื่อที่จะได้อยู่กับเจียงถงลู่นั่นเอง

ตอนนี้พ่อเฒ่าซูได้กลับมาแล้ว สมองของนางก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

เอะอะก็จะเล่นแต่ละครการขู่บังคับ

ซูหวั่นไม่ได้คาดหวังให้แม่เฒ่าเซี่ยงมาเชื่อนาง และยิ่งไปกว่านั้น นางก็ไม่สนใจว่าแม่เฒ่าเซี่ยงจะคิดอะไรด้วย แค่ไม่อยากให้ครอบครัวของแม่เฒ่าเซี่ยงและซูฝูมีความสุขก็เท่านั้นเอง

“ก๊อก!”

มีคนเคาะประตู จากนั้นท่านหมอก็เดินเข้ามา

ซูฉางฝูปาดเหงื่อ โดยท่านหมอที่เดินตามหลังมาก็กำลังปาดเหงื่อด้วยเช่นกัน เขาได้ทำการตรวจชีพจรให้พ่อเฒ่าซู จากนั้นก็เขียนใบสั่งยา

“ช่วงนี้อย่าให้พ่อเฒ่ามีอารมณ์โกรธขึ้นมา อย่างเบาก็หมดสติ อย่างรุนแรงก็ถึงขั้น——”

ไม่จำเป็นต้องพูดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนที่อยู่ในสถานที่นั้นก็สามารถเดาความหมายที่ซ่อนอยู่ได้

จู่ๆ แม่เฒ่าเซี่ยงก็หัวใจเต้นแรง พร้อมกับพูดว่า“ตาเฒ่าของบ้านข้ากระดูกเหล็กมาโดยตลอด แล้วมันจะร้ายแรงอย่างที่ท่านหมอพูดได้อย่างไรกัน ท่านหมออย่าหลอกยายเฒ่าอย่างข้าเลย...”

“ท่านป้า ข้าไม่ได้หลอกท่านหรอกนะ ชีพจรของพ่อเฒ่านั้นปั่นป่วนจริงๆ เส้นเลือดที่หน้าผากอุดตัน หากไม่ทำการระบายออก น่ากลัวว่าพ่อเฒ่าจะอยู่ต่อได้ไม่อีกกี่ปีแล้วนะ”

“งั้นท่านหมอก็รีบสั่งยาระบายเลือดที่อุดตันให้กับตาเฒ่าของบ้านข้าเถอะ ขอแค่ทำให้ตาเฒ่าของข้าหายจากอาการป่วยก็พอ เงินอัดเท่าไหร่ข้าก็จ่ายได้”

เมื่อเห็นว่าท่านหมอได้พูดจริงจังขนาดนั้น

แม่เฒ่าเซี่ยงก็แทบจะประเคนของทั้งบ้านให้กับท่านหมอ เพราะกลัวว่าเขาจะไม่ยอมรักษาให้

ซูหวั่นแอบเดินเข้าไปและทำการตรวจชีพจรให้กับพ่อเฒ่าซู

สถานการณ์ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น แต่ก็ไม่เบาเลยทีเดียว ลิ่มเลือดอุดตันนั้นมีอยู่จริง เพียงแต่ว่าหากอาศัยเทคโนโลยีทางการแพทย์ของยุคสมัยนี้ก็คงจะรักษาไม่ได้อย่างแน่นอน

ตามคาด

ท่านหมอส่ายหน้าแล้วพูดว่า“โรคแบบนี้ไม่มีทางรักษาให้หายขาด มันก็เหมือนกับโรคเรื้อนนั่นแหละ”

ซูหวั่นคว้ามือที่เย็นเฉียบของนางหลี่เอาไว้ แล้วพูดปลอบโยนไปว่า“ท่านแม่ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ ข้าสามารถรักษาท่านปู่ได้ อาการป่วยของท่านปู่ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่ท่านหมอพูดหรอกนะคะ เรากลับไปจัดการกับบาดแผลก่อนเถอะ อย่าคิดถึงเรื่องของบ้านใหญ่เลยนะคะ”

หากไม่เอ่ยถึงบาดแผล นางหลี่ก็แทบจะลืมความเจ็บไปแล้ว

หน้าผากไม่มีเลือดไหลออกมาแล้ว

ขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปลูบ ซูหวั่นก็ได้เข้ามาดึงมือเอาไว้เสียก่อน“ท่านแม่ มือไม่สะอาดนะคะ ไปลูบบาดแผลแบบนี้จะอักเสบเอาได้ ถึงตอนนั้นก็ยังจะทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ด้วย เดี๋ยวไม่สวยนะคะ”

ผู้หญิงมักจะรักสวยรักงามเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

เมื่อได้ยินแบบนั้น นางหลี่ก็ชะงักและไม่กล้าเอื้อมมือไปโดนบาดแผลอีกเลย

แม้ว่าบาดแผลจะตกสะเก็ดและคันสักแค่ไหน นางก็ไม่กล้าที่จะเอามือไปเกาแต่อย่างใด

“ท่านแม่ ท่านพี่ พวกท่านกลับมาแล้วเหรอ!”ซูลิ่วหลางนั่งเอามือเท้าคางอยู่บนโต๊ะเตี้ย โดยที่ดวงตาเต็มไปด้วยความปีติยินดี

เมื่อเห็นพวกนางกลับมา เขาก็รีบลุกขึ้นทันที

เขาคว้าแขนเสื้อของซูหวั่นเอาไว้ แล้วถามอย่างดีใจว่า“ท่านพี่ ทำไมพวกท่านถึงไปนานขนาดนี้?นี่หน้าผากของท่านแม่ทำไมมีเลือดออกแบบนี้”