ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 50

ซูหวั่นกระโดดขึ้นโขดหินที่อยู่ข้างๆเพื่อหลบตามสัญชาตญาณ

ฟลุ่บ!

เสียงน้ำได้ดังขึ้น ซานหลางผลักไม่โดนซูหวั่น เนื่องจากใช้แรงมากเกินไป จึงตกไปในน้ำโดยตรง

เขาพยายามตะเกียกตะกายอยู่อย่างนั้น น้ำตาและน้ำมูกไหลออกมาเต็มไปหมด“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย——”

ซื่อหลางถึงกับตะลึงงัน

เขานั่งจ้ำเบ้าลงบนโขดหิน ขาสั่นด้วยความตกใจ โดยที่ลืมร้องไห้ไปเลย

ทั้งเขาและซานหลางว่ายน้ำไม่เป็น ตอนเด็กๆพวกเขาได้อาบน้ำที่ลำธารและเกือบจะจมน้ำตาย จากนั้นเขาก็ไม่เคยย่างกรายมาใกล้ๆแม่น้ำอีกเลย

เมื่อเห็นซานหลางตะโกนขอความช่วยเหลือ เขาก็สับสนมากจนพูดไม่ออก

และไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน

จากนั้นซูหวั่นก็หันกลับมา ค่อยๆเดินมาที่แม่น้ำอย่างใจเย็น จากนั้นก็วางสิ่งของในมือลง

นางหากิ่งไม้และยื่นส่งให้กับซานหลาง

ซานหลางรีบยื่นมือมาจับอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่รู้เลยว่าจับอะไรอยู่ แต่ก็ตะเกียกตะกายที่จับเอาไว้อย่างถึงที่สุด เขาไม่อยากตาย ก็เลยไม่กล้าขยับแต่อย่างใด

ด้านล่างเป็นเขื่อนที่ชาวบ้านสร้างขึ้น เพื่อกักเก็บน้ำเอาไว้ใช้ในการเกษตรในวันปกติ

โดยที่ระดับน้ำนั้นลึกมาก

กิ่งไม้ยังไม่ถึงหัวของซานหลาง ซานหลางพยายามตะเกียกตะกายมาคว้าเอาไว้ โดยใช้กำลังทั้งหมดที่มีอยู่ ซึ่งซูหวั่นก็รู้สึกว่าจะดึงไม่ไหวขึ้นมาแล้ว

นางจึงหันมาหาซื่อหลาง แล้วพูดเตือนว่า“ถ้ายังไม่มาช่วยอีก เขาก็คงจะตายอยู่ที่นี่แล้วนะ!”

จากนั้นซื่อหลางถึงจะดึงสติกลับมาได้ กระโจนตัวล้มลุกคลุกคลานเข้ามา และรีบเข้ามาช่วยคว้ากิ่งไม้เอาไว้

หลังจากดึงซานหลางขึ้นมาได้แล้ว ซูหวั่นก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ นางเพียงแค่หยิบกระบุงหาบและเดินกลับไปเท่านั้น

ในเวลาพลบค่ำ ซูหวั่นเพิ่งจะกลับถึงบ้าน

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสีส้มแดง มันช่างสวยงามเหลือเกิน

นางหลี่ถอนหายใจ และยังขมวดคิ้วแน่น

ท่าทางเป็นกังวลเอาเสียมากๆ...

เมื่อนึกถึงการกดขี่ข่มเหงของแม่เฒ่าเซี่ยงและนางหวาง นางก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน

“ท่านแม่ ฝีมือการเย็บปักของท่านแม่เป็นยังไงบ้างคะ?” ซูหวั่นถาม

นางหลี่ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆซูหวั่นถึงได้ถามเรื่องนี้ขึ้นมา แต่นางก็ไม่คิดที่จะปิดบังแต่อย่างใด“ไม่ใช่ว่าแม่จะอวดตัวนะ ตอนที่แม่ยังไม่ได้ออกเรือน การเย็บปักของแม่เป็นที่หนึ่งของหมู่บ้านสุ่ยหลินเลยล่ะ การปักผ้าเช็ดหน้าสามารถขายได้ผืนละสามตำลึงเลยนะ”

“หลังจากที่แต่งงานกับท่านพ่อของเจ้า ท่านย่าของเจ้าก็ไม่อนุญาตให้แม่จับสิ่งของพวกนั้นอีกแล้ว และให้แม่ไปทำแค่งานในสวน แม่ไม่ได้เย็บปักมานานแล้วล่ะ ฝีมือน่าจะถดถอยไปมากแล้ว”

ซูหวั่นหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า“งั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปตลาด แล้วซื้อผ้า เข็ม และด้ายมาให้ท่านแม่นะคะ เมื่อไม่มีอะไรทำท่านแม่จะได้ทำงานเย็บปัก แล้วข้าจะช่วยท่านแม่เอาไปขายนะคะ”

นางหลี่ตกตะลึง

เมื่อก่อนนางรับแค่งานปักจากคนอื่น โดยที่พวกเขาจะให้ผ้าและอุปกรณ์มาให้ นางแค่ปักก็พอ และนางก็ไม่เคยซื้อวัสดุเหล่านั้นด้วยตัวเองมาก่อนเลย

นางจึงถามออกไปทันทีว่า“แล้วเข็มด้ายกับผ้านั่นต้องใช้เงินไม่น้อยเลยใช่ไหม มันอาจจะไม่ได้ทุนคืนเสียด้วยซ้ำ หากขายไม่ออกขึ้นมาล่ะ...”