ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 76
ไข่ไก่พวกนั้นแม่เฒ่าเซี่ยงยังไม่สามารถตัดใจที่จะกินได้ เพราะสามารถนำไปขายแลกเงินได้
แต่นางหวางกลับนำสิ่งของพวกนี้ไปในครอบครัวของตนเอง จะไม่ให้แม่เฒ่าเซี่ยงโกรธได้อย่างไร โดยที่ขณะนี้ไม่สนใจเลยว่าจะมือหนักหรือมือเบา นางหวางก็ไม่กล้าโต้ตอบกลับ และก็ยังเจ็บที่ก้นอีกด้วย
แม้จะวิ่งหนีก็หนีไม่พ้น
นางทำได้เพียงใช้มือมากันท่อนไม้เอาไว้ และพูดอธิบายไม่หยุดว่า“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ ครั้งนี้ไม่ใช่ข้าจริงๆ ต้องเป็นนังเด็กซูหวั่นนั่นที่สร้างเรื่องขึ้นมา ฉางโซว่ เจ้ายังไม่มาช่วยข้าอีก อยากจะเห็นข้าโดนตีจนตายไปอย่างนี้หรือไงกัน!”
ซูอู่หลางร้องไห้เสียงดังและมองดูอยู่ข้างๆ
ซูฉางโซว่ก็กังวลเช่นกัน
ด้านหนึ่งคือแม่ อีกด้านหนึ่งคือภรรยา ประกอบกับที่เขารู้ว่านางหวางนำสิ่งของไปช่วยครอบครัวของตัวเองด้วย ซึ่งเขาก็ไม่รู้จะพูดเกลี้ยกล่อมอย่างไรด้วยเหมือนกัน
ซูหวั่นเอนตัวพิงประตู และพูดอย่างเย็นชาว่า“ท่านย่า หากท่านย่าจะตีก็กลับไปตีที่บ้านเถอะ อย่ามาตีตายหน้าบ้านของข้าแบบนี้ มันจะอับโชค ท่านย่าว่าใช่หรือเปล่า?”
แม่เฒ่าเซี่ยงหยุดการกระทำ แล้วพูดอย่างหอบๆว่า“วันนี้ข้าจะตีตายอยู่ที่หน้าบ้านของเจ้า มีอะไรหรือเปล่า นี่คือบ้านของข้า แล้วมันกลายเป็นบ้านของพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
ต่อให้จะแยกกันอยู่แล้ว แต่บ้านนี้ก็ยังเป็นบ้านของตระกูลซูอยู่ดี
แม่เฒ่าเซี่ยงถลึงตามองไปที่ซูหวั่น และคิดว่านังเด็กคนนี้น่าเกลียดมาก และคิดที่จะทุบตีนางด้วยเช่นกัน
แต่เมื่อนึกถึงการค้าขายที่สำเร็จในเมืองวันนี้ นางก็ระงับความโกรธเอาไว้ และไปลงที่นางหวางเสียแทน ยิ่งตีก็ยิ่งหนักมือขึ้นเรื่อยๆ!
ซูหวั่นพึมพำออกมาสองสามประโยชน์“ท่านย่าคะ คิดไม่ถึงเลยว่าท่านย่าจะรักครอบครัวขนาดนี้ งั้นพรุ่งนี้ข้าและลิ่วหลางจะขึ้นไปกินข้าวบ้านใหญ่นะคะ เพราะยังไงเสียมันก็เป็นบ้านของข้าเช่นกัน ท่านย่าว่าจริงหรือเปล่าคะ”
ขึ้นไปกินข้าวบนบ้านใหญ่รึ?
ฝันไปเถอะ!
แม่เฒ่าเซี่ยงหยุดไม้ที่อยู่ในมือ และขยิบตาให้กับซูฉาวโซว่“ยังไม่มาอุดปากเมียของเจ้าอีก ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ได้ ทำอย่างกับข้ากำลังทรมานนางอยู่นั่นแหละ”
นี่หมายความว่าจะนำกลับไปตีที่บ้านแล้ว
หลายคนยืนเขย่งเท้ามองมาทางนี้ และถึงตอนนั้นหากหลี่เจิ้งเดินเข้ามา มันก็คงน่าอับอายเอาเสียมากๆ
พ่อเฒ่าซูไม่สามารถขายหน้าต่อเขาคนนี้ได้
แม่เฒ่าเซี่ยงบุ้ยปาก และมองห้องทิศตะวันออกแล้วพูดว่า“เจ้าดูบ้านเจ้ารองทางนั้นสิ ข้าอาละวาดมาครึ่งค่อนวัน ก็ไม่เห็นว่าพวกเขาก็มาดูบ้างเลย คงถือว่าข้าตายไปแล้วจริงๆ?”
พ่อเฒ่าซูรู้สึกละอายใจต่อซูเหลียนเฉิง และก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า“หากพูดอีกเจ้าก็ออกไปซะ บ้านของเจ้าสองยังไม่ลำบากมากพออีกหรือไง คิดแต่จะเอาพวกเขามาเกี่ยวข้องให้ได้?”
“นี่ตาเฒ่าเจ้าพูดแบบนี้ได้ยังไง? ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย!”
“แล้วเจ้าหมายความว่าอะไรล่ะ?”
แม่เฒ่าเซี่ยงไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไม นางกัดฟันเหลืองอย่างขมขื่นและซ่อนความขุ่นเคืองเอาไว้“พอเสียที ไปนอนไปนอน พรุ่งนี้เช้าข้าค่อยไปหาซูหวั่น!”
พ่อเฒ่าเซี่ยงพูดอย่างเตือนๆ“ไปหาอาหวั่นทำไม?”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา